Σαν να μην πέρασε μια κρίση…

278233-financial-crisis

 

Άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη

Την ώρα λοιπόν που ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος ορκιζόταν εγγράφως «διαρκή αφοσίωση στις δεσμεύσεις του μνημονίου», στην Αθήνα η κυβέρνηση άλλα νταούλια χτυπάει. Τα γνωστά νταούλια, τα παλαιοκομματικά, αυτά που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και δεν μπορούμε, οκτώ χρόνια τώρα, να σηκώσουμε κεφάλι.

Ετσι διαβάζουμε ότι «παράθυρο για μονιμοποίηση χιλιάδων συμβασιούχων των δήμων και παροχή μισθολογικών αυξήσεων με απλές δικαστικές αποφάσεις ανοίγει τροπολογία που περιελήφθη στο νομοσχέδιο για τον χωροταξικό σχεδιασμό και ψηφίστηκε πριν κλείσει η Βουλή για τις γιορτές…» («Καθημερινή» 28.12.2016).

Από την άλλη μεριά, κυβερνητικοί βουλευτές πιέζουν την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας να ακυρώσει «το σχέδιο “Αθηνά” που καταρτίστηκε επί υπουργίας Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου το 2012, και σύμφωνα με το οποίο 19 τμήματα σε διάφορα ΤΕΙ της χώρας πρόκειται να ολοκληρώσουν το 2017 τη λειτουργία τους, αφού αποφοιτήσουν οι φοιτητές τους» («Καθημερινή» 28.12.2016). Χουβαρντάδες (με τα λεφτά των άλλων) οι πρόεδροι των ΤΕΙ ζητούν «να μη ληφθεί οριστική απόφαση εάν δεν γίνει διεξοδικός διάλογος με κάθε ΤΕΙ ξεχωριστά». Να σημειωθεί ότι η απόφαση ελήφθη το 2012 και οι πρόεδροι των ΤΕΙ ακολουθούν τη γνωστή παλαιοκομματική πρακτική pretend and extend: Προσποιήσου ότι υπάρχουν αντικείμενα σπουδών και επέκτεινε τον χρόνο λειτουργίας ακαδημαϊκών κουφαριών. Η τελική απόφαση του υπουργού Παιδείας αναμένεται και αν η λειτουργία αυτών των τμημάτων συνεχιστεί, ας περιμένουμε σύντομα εκλογές.

Κι ενώ λοιπόν τα παλικάρια της ΠΟΕ-ΟΤΑ κάνουν στάση εργασίας για τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων στους δήμους, το μοναδικό κράτος πρόνοιας που έχουμε γι’ αυτούς που βρίσκονται σε πραγματική ανάγκη κινδυνεύει να καταρρεύσει. «Στον αέρα κινδυνεύουν να βρεθούν 256 κοινωνικές δομές αντιμετώπισης της φτώχειας που λειτουργούν στους δήμους εξυπηρετώντας 118.000 ωφελουμένους, στις οποίες εργάζονται 1.112 άτομα, σε μεγάλο βαθμό νέοι επιστήμονες. Πρόκειται για κοινωνικά παντοπωλεία, συσσίτια, γραφεία διαμεσολάβησης, τράπεζες χρόνου, ανοικτά κέντρα ημερήσιας υποδοχής αστέγων, των οποίων η χρηματοδότηση λήγει στα τέλη του έτους» («Καθημερινή» 28.12.2016). Για να σωθούν χρειάζονται τα λεφτά των «κακών Ευρωπαίων», να ενταχθούν δηλαδή στο ΕΣΠΑ 2014-2020, κάτι που η κυβέρνηση δεν κατόρθωσε ακόμη να κάνει!

Οι ηγεσίες αυτής της κοινωνίας –με πρώτη βεβαίως την κυβέρνηση– μοιάζουν σαν να έχουν ξεχάσει πως η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε κρίση και ακόμη παράγει ελλείμματα. Ολοι ζητούν να προστατεύσουν την προηγούμενη κατάσταση, αυτή που ορθώς καταγγέλλουν ότι οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Ολοι τρέχουν να ικανοποιήσουν την εκλογική τους πελατεία. Συνεργάζονται με την κυβέρνηση στο τελευταίο μπαχτσίσι για κάποιους νησιώτες, την αναστολή δηλαδή εξίσωσης του ΦΠΑ. Και σιγά δηλαδή τη χάρη που τους κάνουν· για ένα χρόνο είναι το μέτρο, πανάθεμά τους…

Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο τα φαινόμενα μαυρογιαλουρισμού θα εντείνονται. Ας ελπίσουμε ότι η αντιπολίτευση θα σταθεί σε κάποιο ύψος και θα σταματήσει να παρασύρεται από τα επικοινωνιακά παιγνιδάκια της κυβέρνησης. Καλό θα της κάνει…

 

πηγή Καθημερινή

Πρωτοπόρος και στη μετα-αλήθεια!

168504-mazower_500

Άρθρο Πάσχου Μανδραβέλη

«Για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης, χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης», είχε γράψει πριν από μερικά χρόνια ο ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ κι έφερε διάφορα παραδείγματα για να υποστηρίξει τη θέση του: «Στη δεκαετία του 1820 (…) η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσους πολλούς Ευρωπαίους. (…) Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας. (…) Η ελληνοτουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην Ιστορία μέχρι τότε. (…) Τον χειμώνα του 1940-41 ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα. (…) Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της Ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου (…). Προανήγγειλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ’90…». (Democracy’s Cradle, Rocking the World, New York Times, 29.7.2011).

Να συμπληρώσουμε λοιπόν σε αυτή την έξοχη ανάλυση, πως την εποχή που σε Ευρώπη και Αμερική δεν υποψιάζονταν καν την έννοια της «μετα-αλήθειας», στην Ελλάδα ήδη λιποθυμούσαν παιδάκια από την πείνα. Διαβάζαμε δακρύβρεχτα ρεπορτάζ για «σκηνές κατοχής έχουν αρχίσει να εκτυλίσσονται στα σχολεία λαϊκών συνοικιών, όπου, σύμφωνα με καταγγελίες σωματείων και φορέων του 7ου Διαμερίσματος του Δήμου Αθηναίων, σημειώνονται λιποθυμίες μικρών μαθητών από ασιτία!». Ακούγαμε σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ (αυτά με την υποβλητική μουσική) ότι «επτά παιδιά μέσα σε λίγες μόλις ημέρες έχουν πέσει θύματα της ασιτίας. Σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων προσπαθούν να βοηθήσουν. Το ίδιο κάνουν και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί…».

Ποια παιδιά; Σε ποια σχολεία; Τι απέγιναν; Κανείς δεν έμαθε. Το θέμα ήταν η συγκινησιακή φόρτιση του πληθυσμού και αυτό επιτεύχθηκε. Γράφαμε τότε ότι «για την προπαγάνδα της συγκίνησης, οι Αριστεροί ταγοί του έθνους έχουν ως καλύτερο σύμμαχο τα πιο… Δεξιά Μέσα. Ειδικά η ελληνική τηλεόραση θέλει δράματα, κουβεντολόι γι’ αυτά, οιμωγές και κατάρες. Γίνεται πολλαπλασιαστής κάθε δοξασίας που κυκλοφορεί στη χώρα κι έτσι, λέγε λέγε, έγινε δόγμα ότι κάπου στην Ελλάδα υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα. Προσοχή! Δεν επιχειρηματολογούν ότι δεν σιτίζονται καταλλήλως –που είναι μια τραγική αλλά πραγματική συνέπεια της κρίσης– αλλά ότι κυριολεκτικά σωριάζονται από την πείνα μέσα στις τάξεις τους». («Η προπαγάνδα της συγκίνησης», Καθημερινή 10.3.2016).

Το λεξικό της Οξφόρδης όρισε τη λέξη «μετα-αλήθεια» ως το «ουσιαστικό που αναφέρεται σε συνθήκες υπό τις οποίες τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν μικρότερη επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από τις επικλήσεις προς το θυμικό και προς τις προσωπικές απόψεις». Αν ακολουθούσε τη συμβουλή του Μαζάουερ, η λέξη θα υπήρχε πολύ καιρό πριν από το 2016…

 

πηγή Καθημερινή

Το πάρτι με τα ρουσφέτια!

%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82%20%cf%84%ce%af%cf%84%ce%bb%ce%bf%208

Άρθρο Πάσχου Μανδραβέλη

Την επόμενη φορά που θα εκπλαγούμε από τα φαινόμενα διαφθοράς στη χώρα θα πρέπει να θυμηθούμε τρία ονόματα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ· Μαρία Θελερίτη (Κορινθίας), Σπύρος Λάππας (Καρδίτσας) και Αναστάσιος Πρατσόλης (Ευβοίας).

Είναι τα πρωτοπαλίκαρα της Πρώτης Φοράς Αριστερά (ΠΦΑ), που ανέπτυξαν μια νέα θεωρία για να ξεπλένουν τις βρωμιές της πολιτικής. Κατέθεσαν τροπολογία στη Βουλή η οποία προβλέπει τη διαγραφή προστίμων για παραβίαση της εκλογικής νομοθεσίας, από υποψήφιους δημάρχους, τα οποία έχουν επιβληθεί με αποφάσεις των Επιτροπών Ελέγχου Δαπανών και Εκλογικών Παραβάσεων. Οι βουλευτές αιτιολογούν τη συγκεκριμένη κίνησή τους, υποστηρίζοντας πως πρέπει «να εξαλειφθούν αδικίες που προέκυψαν από περιπτώσεις ακραίας εφαρμογής του νόμου» («Καθημερινή» 22.12.2016).

Βεβαίως για την Αριστερά –η οποία χόρτασε τον ελληνικό λαό με μπαλαμούτι κι «επανάσταση»– κάθε εφαρμογή του νόμου είναι «ακραία». Συνεπώς και ο νόμος που τιμωρεί τη διαφθορά στην πολιτική δεν μπορεί παρά να παρακαμφθεί με νυχτερινές τροπολογίες. Και το χειρότερο όλων είναι ότι αυτές οι τροπολογίες της ντροπής γίνονται ασμένως αποδεκτές από όλους τους υπουργούς της Πρώτης Φοράς και ψηφίζονται ομοθύμως από όλους τους βουλευτές της Αριστεράς.

Δεν υπάρχουν αθώοι στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ για το όργιο που έζησε η Βουλή το βράδυ της περασμένης Τετάρτης με τις 19 υπουργικές και 27 βουλευτικές τροπολογίες· ορισμένες εξ αυτών συνιστούσαν αυτοτελή νομοσχέδια με πολλές διατάξεις. Και δεν υπάρχουν αθώοι, διότι δεν βρέθηκε ούτε ένας από τους αριστερούς (τρομάρα μας!) βουλευτές να πει κάτι, να θυμίσει ότι τόσα ρουσφέτια μαζί δεν τα έκαναν ούτε οι παλαιοκομματικότερες των παλαιοκομματικών κοινοβουλευτικών ομάδων της μεταπολίτευσης. Οτι τουλάχιστον οι Δεξιοί θα ντρέπονταν να καταθέσουν τροπολογία «εξυπηρέτησης πολιτικών φίλων των βουλευτών, από τον χώρο της Αυτοδιοίκησης». Δεν βρέθηκε ούτε ένας να επισημάνει ότι στο τελευταίο νομοσχέδιο της «επάρατης» κυβέρνησης Σαμαρά τον Δεκέμβριο του 2014 είχαν κατατεθεί 12 υπουργικές τροπολογίες, ενώ αυτήν τη φορά κατατέθηκαν 19. Δεν βρέθηκε ούτε ένας νέος άνθρωπος από την Κοινοβουλευτική τους Ομάδα –από αυτούς που θα έφερναν (τρομάρα μας!) τη φρέσκια ματιά στην πολιτική– να πει ότι τακτοποιήσεις αυθαιρέτων έκαναν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού τις οποίες έβριζαν· σιώπησε για το καλό της καρέκλας τους ακόμη και η οικολογική συνιστώσα (τρομάρα τους!) στον ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς ψέλλισε ότι σε προεκλογικούς διορισμούς και συμβάσεις στο Δημόσιο προχωρούσαν οι παλαιοκομματικοί, τους οποίους οι ίδιοι κατήγγελλαν, ενώ τώρα τα αίσχη πολλαπλασιάζονται.

Τούτοι εδώ είναι κατά πολύ χειρότεροι από τους προηγούμενους. Ρουσφέτια έκαναν όλοι, αλλά όχι τόσο πολλά και όχι τόσο φανερά. Οι προηγούμενοι έδειχναν να ντρέπονται όποτε πιάνονταν με τη γίδα στην πλάτη, όταν δηλαδή κάλυπταν νομοθετικώς τη διαφθορά, όταν νομιμοποιούσαν στη ζούλα αυθαίρετα, όταν προσλάμβαναν μιλιούνια για να κερδίσουν ψήφους. Αυτοί εδώ στολίζουν την αχρειότητά τους με αριστερές θεωρίες και μεταμοντέρνες δικαιολογίες. Και νομίζουν ότι έτσι θα ξεπλυθούν από τις αμαρτίες τους. Αριστερή κούνια που τους κούναγε…

πηγή Καθημερινή

Από τη Μέρκελ στον Σόιμπλε

merkel%20schauble

Άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη

Το καινούργιο επικοινωνιακό κοσκινάκι των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ο κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ετσι το ένα βλαστάρι της δρακογενιάς, ο κ. Νίκος Παππάς, δηλώνει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ότι η Ν.Δ. «έχει δεσμούς αίματος με το κόμμα του Σόιμπλε. Αποτελεί το αποκούμπι του Σόιμπλε στην Ελλάδα» (ANT1 19.12.2016). Το δε πολιτικό όργανο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (κάποτε ήταν του Συνασπισμού, μόνο) θέτει περήφανα διλήμματα: «Με την κοινωνία ή με τον Σόιμπλε. Το πραγματικό δίλημμα που καλείται να απαντήσει η Ν.Δ. στη σημερινή ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή επί της τροπολογίας για τις παροχές προς τους χαμηλοσυνταξιούχους» («Αυγή» 15.12.2016).

Είναι να αναρωτιέται κανείς αν όσοι διαφεντεύουν τις τύχες μας είναι τόσο αφελείς που πιστεύουν ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δεν έχει πρωθυπουργό, δεν έχει Βουλή να λογοδοτεί. Επιπλέον, θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για τη χώρα εάν πραγματικά πιστεύουν ότι ο κ. Σόιμπλε είναι κάτι σαν κράτος εν κράτει στη Γερμανία και κάνει του κεφαλιού του προκειμένου να εκδικηθεί την αγέρωχη διαπραγμάτευση που έκανε ο δικός μας πρωθυπουργός, τότε που ύστερα από 17 ώρες έβγαλε έρπη στα χείλη.

Δυστυχώς, από τέτοια επικοινωνιακά κολπάκια χόρτασε ο ελληνικός λαός και η κυβέρνηση τα παραχρησιμοποίησε στα δύο χρόνια που διαφεντεύει τις τύχες αυτού του τόπου. Ακόμη και το δίλημμα «με την κοινωνία ή με τον Σόιμπλε» έχει παλιώσει. Το χρησιμοποιούσε ο κ. Πάνος Σκουρλέτης στην αυγή της Πρώτης Φοράς, τότε που ξεκινούσε η διαπραγμάτευση με τα πουκάμισα έξω: «Την ύστατη ώρα, αυτή την κρίσιμη και ιστορική στιγμή πρέπει να ερμηνεύσετε σωστά και το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και να διαλέξετε πλευρά. Αν είστε με την πλευρά του λαού ή με την πλευρά της Μέρκελ και μέχρι το βράδυ πρέπει να μας δώσετε μία σαφή απάντηση» είχε πει στη Βουλή (10.2.2015). Τότε ήταν «με τη Μέρκελ ή με τον λαό», τώρα «με τον Σόιμπλε ή την κοινωνία». Αυτή η Αριστερά όχι μόνο δεν αλλάζει μυαλά, αλλά δεν αλλάζει και θέμα.

Με αυτά τα τερτίπια κι αυτά τα επικοινωνιακά παιχνιδάκια η κυβέρνηση περνάει τον καιρό της και η οικονομία δεν λέει να σηκώσει κεφάλι. Ο κ. Τσίπρας τίναξε τη διαπραγμάτευση για το χρέος στον αέρα μόνο και μόνο για να δημιουργήσει σύγχυση στις γραμμές της αντιπολίτευσης. Τα κατάφερε, αλλά εις βάρος των μακροπρόθεσμων συμφερόντων της χώρας, και έκανε τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ευτυχισμένο. Είναι σίγουρο ότι η επιχειρηματολογία του δεν θα αφορά τον πρωθυπουργό και το (κατά Βαρουφάκη) «αριστερό τσούρμο» που μας κυβερνά, αλλά «τους Ελληνες» συνολικώς, που δεν μπορούν να αντισταθούν σε πολιτικά πυροτεχνήματα, ασχέτως αν αυτά υπονομεύουν τη διαπραγμάτευση, αυτή που η ίδια η κυβέρνηση είχε διαφημίσει ως λυδία λίθο για όλα τα προβλήματα της οικονομίας. Κατά τα άλλα, οι φορολογικές επιδρομές επί δικαίους και αδίκους εντείνονται, έτσι για να έχει να λέει ο πρωθυπουργός ότι είχε υπεραπόδοση εσόδων και να κάνει επικοινωνιακά σόου στα νησιά του Αιγαίου. Η χώρα πορεύεται χωρίς πρόγραμμα, χωρίς στόχους και με ψεύτικες ελπίδες, δηλαδή με επικοινωνιακές μπαρούφες ότι το 2017 είναι έτος εξόδου από την κρίση.

 

πηγή Καθημερινή

Νησιά, βουνά και λαγκάδια.

zakynthosb

Άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη

Είναι πολλοί αυτοί που γκρινιάζουν για τη φορολογική νομοθεσία–κουρελού που έχει η χώρα. Δικαίως, διότι το πλέγμα των ρυθμίσεων και παραρυθμίσεων που έχουν θεσπιστεί έχει κάνει το σύστημα τόσο δαιδαλώδες που ούτε οι εφοριακοί μπορούν να βγάλουν άκρη. Ας σκεφτούμε ότι μόνο για τον φόρο εισοδήματος έχουμε πολλαπλές κλίμακες φορολογίας: αλλιώς (και με υψηλό συντελεστή) φορολογούνται τα εισοδήματα από μισθωτές υπηρεσίες, αλλιώς τα εισοδήματα από ενοίκια, αλλιώς από αγροτικές εργασίες κι αλλιώς από υδραυλικές εργασίες. Ακόμη για τα εισοδήματα από κεφάλαιο έχουμε δύο κλίμακες: αλλιώς φορολογούνται οι αποδόσεις των κεφαλαίων που κατατίθενται στις τράπεζες και επενδύονται από αυτές (τόκοι) και αλλιώς οι αποδόσεις του κεφαλαίου που επενδύεται απευθείας από ιδιώτες (μερίσματα).

Η κουρελού, που ευφημίζεται ως «φορολογικό σύστημα» της χώρας, υφάνθηκε επειδή οι προηγούμενες κυβερνήσεις ακολουθούσαν την πρακτική της τωρινής. Για κάθε πρόβλημα που υπήρχε θέσπιζαν και μία φορολογική εξαίρεση. Συνήθως τα προβλήματα ήταν «προβλήματα» της εκλογικής της πελατείας, αλλά ουδείς γκρίνιαζε και κάθε κυβέρνηση τα περνούσε μετ’ επαίνων. Αν κάποιος γκρίνιαζε θα ήταν «εχθρός του λαού», κάτι σαν «φίλος του Σόιμπλε», που λένε σήμερα τα βλαστάρια της δρακογενιάς. Η έννοια του «λαού», φυσικά, είναι ρευστή. «Λαός» είναι κάθε φορά η συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα που ωφελείται από κάποια εξαίρεση στον νόμο. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Η μία εξαίρεση στον νόμο άνοιγε την κερκόπορτα για πολλές επιπλέον. Οι ομάδες που δεν επωφελούνταν της εξαίρεσης επιχειρηματολογούσαν (στα δικαστήρια ή στα βουλευτικά γραφεία) ότι αδικούνταν. Κι εκεί κοντά στις εκλογές ψηφίζονταν και άλλες εξαιρέσεις, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο της έκπληξης: «Πω, πω, τι πολύπλοκο φορολογικό σύστημα έχουμε, και αποτρέπει τις επενδύσεις!».

Κάπως έτσι θα γίνει και με τη «νησιωτικότητα», που θέλει να θεσπίσει ο κ. Αλέξης Τσίπρας ξεκινώντας από τον χαμηλότερο ΦΠΑ. Το Μαξίμου κλείνει το μάτι στην εκλογική του πελατεία, αφήνοντας να διαρρεύσει ότι κάτι θα προβλεφθεί στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση. Η «νησιωτικότητα» είναι μια ενδιαφέρουσα θεωρία, που μπορεί να ακολουθηθεί από τη θεωρία της «ορεινότητας». Δεν έχουν μόνο τα νησιά πρόβλημα τον χειμώνα, έχουν και οι ορεινές περιοχές, οι οποίες επιπλέον δεν ευλογούνται από τα (κατά κανόνα αφορολόγητα) τουριστικά έσοδα το καλοκαίρι. Επιπλέον, τα χωριά της Πίνδου έχουν πολλά να διηγηθούν για τα όσα υπέφεραν κατά το πρώτο κύμα μετανάστευσης των Αλβανών τη δεκαετία του ’90. Να σημειώσουμε εδώ ότι για τον Ελληνα νομοθέτη ή δικαστή δεν ισχύει ποτέ το «περασμένα, ξεχασμένα». Υπάρχουν πάντα οι αναδρομικές αποζημιώσεις.

Μετά την «ορεινότητα» θα βρεθούν επιχειρήματα για τη «λοφότητα» και, τέλος, για την «πεδινότητα». Βεβαίως, δεν θα πρέπει να αποζημιωθούν όλοι το ίδιο, αλλά θα μπορούμε να έχουμε καμιά εικοσαριά κλίμακες ΦΠΑ: 24% για τις πόλεις, 22% για τα προάστια (πολλές φορές χιονίζει και αποκλείονται οι άνθρωποι στο Κεφαλάρι), 18% για τις πρωτεύουσες νομών της Περιφέρειας κ.ο.κ. Ετσι θα φτάσουμε στον ιδανικό σοσιαλισμό, που όλοι οι ψηφοφόροι θα είναι ευτυχισμένοι με τη φορολογική τους εξαίρεση…

πηγή Καθημερινή

Θέατρο ανευθυνότητας!!!

aep

 

Άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη

Ενα από τα βασικά στοιχεία της κρίσης είναι ο πολιτικός κύκλος της οικονομίας που είχε περιγράψει ο καθηγητής Γιώργος Παγουλάτος. Κάθε φορά που μια κυβέρνηση της μεταπολίτευσης πήγαινε για εκλογές διόγκωνε τις παροχές σε διάφορες κοινωνικές ομάδες και χαλάρωνε τους φορολογικούς ελέγχους. Ετσι, με μόνη εξαίρεση το 1996, αυξάνονταν οι δαπάνες και μειώνονταν τα έσοδα με αποτέλεσμα να εμφανίζει εξάρσεις το έλλειμμα: η Ν.Δ. το 1981 αύξησε το έλλειμμα από 2,6% του ΑΕΠ σε 9,1%· συνέχισε το ΠΑΣΟΚ το 1985 (11,7%) και το 1989 (14,4%)· η οικουμενική το πήγε στο 16,1% κοκ. Βεβαίως, έπειτα από κάθε προεκλογική αύξηση ακολουθούσε μια μετεκλογική σταθεροποίηση, είτε από το αντίπαλο κόμμα (που πάντα παραλάμβανε «καμένη γη»), ή ακόμη και από το ίδιο κόμμα όπως έγινε με το σταθεροποιητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1985 – 1987.

Μόνη εξαίρεση η διετία μετά τις εκλογές του 2007, όταν όχι μόνο δεν μπήκε μετεκλογικό φρένο στη διόγκωση του ελλείμματος, αλλά επιταχύνθηκε η πορεία προς τη χρεοκοπία. Το έλλειμμα 6,4% του ΑΕΠ το 2007 γίνεται 9,4% το 2008, και το 2009 η κυβέρνηση του κ. Κώστα Καραμανλή τινάζει την μπάνκα στον αέρα (διορίζοντας χιλιάδες με μαϊμού Stage, μέχρι και κομμώτριες στο μετρό) εκτινάσσοντας το έλλειμμα στο 15,4%. Τότε ουσιαστικώς χρεοκόπησε η ελληνική οικονομία. Ευτυχώς τα μνημόνια απέτρεψαν και την τυπική χρεοκοπία, που θα μετέτρεπε την Ελλάδα σε κάτι χειρότερο από Βενεζουέλα.

Επειτα από αυτή την προθανάτια εμπειρία της ελληνική οικονομίας και τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας θα περίμενε κάποιος ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας θα έβαζε μυαλό. Θα έπαυε να τάζει λεφτά που δεν έχει, θα διόρθωνε τα κακώς κείμενα της οικονομίας και τα χειρότερα του κράτους, θα αποκτούσαμε δομές κοινωνικής πολιτικής αντί να καμαρώνει ο πρωθυπουργός μοιράζοντας με διαγγέλματα μπαχτσίσια.

Φευ! Ο πολιτικός κύκλος της οικονομίας καλά κρατεί. Ουδείς μπορεί βεβαίως να προσλάβει χιλιάδες αγροφύλακες, σταζιέρ και υπεύθυνους σταθμούς μετρό όπως έκανε η αλήστου μνήμης κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά όλο και κάτι ξαφνικά «πλεονάσματα» προκύπτουν για να μοιραστούν παλιότερα σε ενστόλους και τώρα σε συνταξιούχους. Είναι αυτά που ο κ. Αλέξης Τσίπρας ονόμασε «13η σύνταξη» στην Αθήνα, και «εφάπαξ βοήθημα» από τις Βρυξέλλες. «Είναι μια απόφαση εφάπαξ, ελήφθη τώρα που είχαμε αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα υπεραπόδοσης εσόδων έναντι στόχων. Οφείλεται στη σκληρή μας δουλειά…», είπε και ουδείς τον ρώτησε «όταν λέτε “οφείλεται στη σκληρή μας δουλειά”, μιλάτε ως φορολογούμενος; Διότι ως πρωθυπουργός μάλλον απολαμβάνετε τους καρπούς της σκληρής δουλειά των φορολογουμένων με ταξίδια επαναστατικής ανάτασης στην Κούβα και αλλού…».

Δυστυχώς δεν έχει προκοπή αυτή η κυβέρνηση, αλλά δεν έχει και τσίπα. «Να δούμε με τι μούτρα θα πάτε στις περιφέρειές σας τώρα στις γιορτές και τι θα πείτε στους συνταξιούχους», φώναξε κάποια στιγμή στους βουλευτές της αντιπολίτευσης ο έτερος βλαστός της δρακογενιάς κ. Νίκος Παππάς, αποκαλύπτοντας το θέατρο ανευθυνότητας και δήθεν φιλευσπλαχνίας που ανέβασε τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση. Το ζητούμενο δεν είναι η συγκρότηση μιας σοβαρής κοινωνικής πολιτικής, αλλά ένα ακόμη μπάλωμα προκειμένου να βγάλει το κυβερνών κόμμα «τον χειμώνα ετούτο…». Και το δίλημμα δεν είναι αυτό που άκομψα και λαϊκιστικά έθεσε με το πρωτοσέλιδό της το κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ: «Με την κοινωνία ή με τον Σόιμπλε». Το θέμα είναι τα πολιτικά μπαταχτσιλίκια της κυβέρνησης, που μία ακόμη φορά θα κοστίσουν στη χώρα πολύ ακριβά…

 

πηγή Καθημερινή

Αλλα θέλω κι άλλα κάνω…

diagramma-pleonasma-kermata_0_0

 

Άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη

Ολα τα κείμενα δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει δεσμεύσει τη χώρα να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ για τα επόμενα δέκα χρόνια. Μπορεί στο τρίτο (και φαρμακερό) μνημόνιο να αναφέρεται ότι θα διατηρήσει αυτό το πλεόνασμα «μεσοπροθέσμως», όμως στην έκθεση συμμόρφωσης, με την οποία εκταμιεύτηκαν τα 7,5 δισ. ευρώ της α΄ υποδόσης τον Ιούνιο 2016, αναφέρεται ρητά στη «διατήρηση πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2028». Οπως σημείωσε με άρθρο του στην «Καθημερινή» (15.12.2016) ο σύμβουλος του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη για δημοσιονομικά θέματα κ. Στέλιος Πέτσας, «η δέσμευση για 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα αφορά “το 2018 και μετέπειτα”» και εγγράφεται και στον ελληνικό νόμο 4336/2015.

Προφανώς η δέσμευση αυτή δεν οφείλεται στο γεγονός ότι είναι «απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας», που λέει και σε ένα γνωστό τραγούδι ο Σωκράτης Μάλαμας. Είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης οποιουδήποτε σχεδίου από το, κατά Βαρουφάκη, «αριστερό τσούρμο» (αυτό διαφεντεύει σήμερα τη χώρα) για αντιμετώπιση της κρίσης. Με άλλα λόγια, αυτό που θέλουμε τώρα να διαπραγματευτούμε είναι αυτό που συνομολόγησε στις Βρυξέλλες ο κ. Τσίπρας ύστερα από 17 ώρες, εκείνο τον θλιβερό Ιούλιο του 2015.

Το 3,5% πλεόνασμα για δέκα χρόνια είναι επί της ουσίας το αποτέλεσμα του πανικού που επικράτησε μετά τη διαπραγμάτευση με τα πουκάμισα έξω, τότε που ο ανεκδιήγητος νάρκισσος απειλούσε τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με έξοδο της Ελλάδος από την Eυρωζώνη και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών σκεφτόταν «αμήν και πότε!». Είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που στοίχισε στην οικονομία 80 δισ. και οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Με άλλα λόγια η Ελλάδα έβαλε μόνη της το κεφάλι στον τορβά, επειδή κάποιος αυτάρεσκος έπεισε τον αδαή πρωθυπουργό ότι μπορεί με τις μπαρούφες του να εκβιάσει τις υπόλοιπες χώρες της Eυρωζώνης.

Τώρα η κυβέρνηση πελαγοδρομεί και πάλι χωρίς σχέδιο. Από τη μια ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει ότι θέλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο πρόγραμμα και από την άλλη ο πρωθυπουργός το κατακεραυνώνει και διαπραγματεύεται –λέμε τώρα…– την αποχώρησή του. Από τη μια ζητεί διευθέτηση του χρέους από τους Ευρωπαίους εταίρους και μείωση των στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα κι από την άλλη τούς κάνει τον καμπόσο «δεν θα μας πουν αυτοί τι θα κάνουμε το πλεόνασμα». Επομένως, όσοι έλεγαν «περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθούν», τζάμπα κρατούν λογαριασμό…

πηγή Καθημερινή

Ποιο υπερβατικό Κέντρο;

24-7-2014-gr

 

Άρθρο Πάσχου Μανδραβέλη

Καλοί και άγιοι είναι όλοι όσοι προτείνει ο καθηγητής κ. Αχιλλέας Γραβάνης για να ηγηθούν του Κέντρου, με το χθεσινό του άρθρο «Ζητείται… υπερβατικός κεντρώος» («Καθημερινή» 13.12.2016). Σύμφωνοι! Κάποιοι είναι καλοί αλλά δεν είναι άγιοι και κάποιοι άλλοι είναι άγιοι και μπορεί να αποδειχθεί ότι δεν είναι καλοί. Αλλά το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί. Το θέμα είναι τι έχουν να πουν όλοι αυτοί. Οχι ως πρόσωπα –καθένας τους έχει να πει πολλά και σημαντικά– αλλά ποια είναι η συνισταμένη πρόταση αυτού που ονομάζεται Κέντρο. Διότι η πρόταση να βρεθεί «ένας αρχηγός του μεσαίου χώρου (…) μια σημαντική προσωπικότητα για μια κυβέρνηση εθνικής ευθύνης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον πιθανότερο δηλαδή επόμενο πρωθυπουργό», δεν αρκεί. Κι αν βρεθεί τι θα κάνει; Με ποια πλατφόρμα ιδεών θα συμβάλει; Ποια είναι, τέλος πάντων, η πολιτική πρόταση αυτού του χώρου, πέρα από το γεγονός ότι «εμείς δεν είμαστε ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε Ν.Δ.»;

Εχει πολλά προβλήματα ο χώρος της Κεντροαριστεράς και ανάμεσα σ’ αυτά δεν είναι τα πρόσωπα με τα οποία ασχολούνται όλοι. Το πρώτο που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι οι πολιτικοί χώροι δεν δημιουργούνται ως άθροισμα προσώπων, όσο καλά και αξιόλογα αν είναι αυτά. Οι ανάγκες των καιρών φτιάχνουν τους πολιτικούς χώρους και τους ηγέτες τους και όχι το αντίστροφο. Ακόμη και η προδικτατορική Ενωση Κέντρου δεν ήταν μια απλή συνένωση μεγάλων προσωπικοτήτων και μικρών κομμάτων. Εγινε πολιτικός χώρος μόνο όταν εξέφρασε το αίτημα εκδημοκρατισμού του μετεμφυλιακού κράτους. Το ΠΑΣΟΚ και στη ριζοσπαστική και στην εκσυγχρονιστική του περίοδο εξέφρασε συγκεκριμένα αιτήματα της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα στην Ελλάδα διαμορφώνονται δύο βασικές πολιτικές προτάσεις: ο παρωχημένος κρατικισμός του ΣΥΡΙΖΑ και ο αμήχανος και με πολλά ελλείμματα φιλελευθερισμός της Νέας Δημοκρατίας. Πώς απαντά ο μεσαίος χώρος σε αυτά; Με τις κραυγές του ΠΑΣΟΚ για «νεοφιλελεύθερη Ν.Δ.» ή τις ενδιαφέρουσες αλλά αποσπασματικές προτάσεις του «Ποταμιού»; Ακόμη και η πιο ενδιαφέρουσα εσχάτως προσωπικότητα του χώρου, ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, διακρίνεται για τη συστηματική και εμπεριστατωμένη αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς τον σκέφτεται ως εκφραστή διακριτής πολιτικής πρότασης για την ελληνική κοινωνία.

Το άλλο μεγάλο ζήτημα είναι πως αυτός ο χώρος, προκειμένου να μη συνθλιβεί από τα δύο κυρίαρχα πολιτικά προτάγματα (περισσότερο ή λιγότερο κράτος), μπορεί να διακριθεί μόνο από τη νεωτερικότητα των δικών του προτάσεων. Κι εδώ το πρόβλημα είναι πως οι νεωτερισμοί πολλάκις συκοφαντήθηκαν, όχι μόνο από πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και από τους ίδιους τους Κεντροαριστερούς. Από την «ευασφάλεια» της κ. Αννας Διαμαντοπούλου, μέχρι τη «συμμετοχική δημοκρατία» του κ. Γιώργου Παπανδρέου, δεν υπήρξε νέα ιδέα που να μην απαξιωθεί με αφορισμούς του στυλ «πού ζει αυτός ρε;» ή «στην Ελλάδα δεν γίνονται αυτά».

Το βασικό ερώτημα λοιπόν για την Κεντροαριστερά σήμερα δεν είναι «ποιος» αλλά «τι». Τι θέλει να γίνει άμα μεγαλώσει ξανά. Η απάντηση «ένας καλός μπαλαντέρ» για να μην έρθει ο «επάρατος δικομματισμός» ή ένας έμπειρος διαχειριστής (των προτάσεων που διατυπώνουν άλλοι) δεν συγκινεί κανέναν. Ούτε στα Δεξιά ούτε στα Αριστερά του εκλογικού σώματος

 

πηγή Καθημερινή

Στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης.

s29_111216_pagkosmiopoihsh-thumb-large

 

Άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη

Υπάρχουν δύο τρόποι αντιμετώπισης της παγκοσμιοποίησης: ο σοβαρός και της στρουθοκαμήλου. Ο δεύτερος μοιάζει βολικός. Τον διαλαλούν με μεγάλη πειθώ οι λαϊκιστές κάθε απόχρωσης. Αλλά είναι αυτοκτονικός. Κλείνοντας κάποιος τα μάτια στις εξελίξεις δεν τις αποτρέπει. Απλώς τον παίρνουν σβάρνα. Ο απομονωτισμός, που κηρύσσουν κάποιοι, είναι η χειρότερη λύση. Πάντα έτσι ήταν. Να σημειώσουμε ότι από τον κομμουνισμό χαντακώθηκαν πολλές χώρες της Ευρώπης, χειρότερα όμως απ’ όλες χαντακώθηκε η Αλβανία, που μαζί με τον κομμουνισμό ο δικτάτωρ Εμβέρ Χότζα αποφάσισε (για τη δική του ασφάλεια) να απομονώσει τη χώρα και από ξένη επιρροή και ευεργεσία. Από τις φτωχές χώρες του Σιδηρού Παραπετάσματος, η Αλβανία έγινε η πιο φτωχή, γιατί ήταν η πιο απομονωμένη.

Ο σοβαρός τρόπος δεν είναι εύκολος και (ακόμη χειρότερα!) δεν ξέρουμε ποιος είναι. Θεωρεί ως δεδομένο ότι η τεχνολογία αλλάζει τον κόσμο· τον φέρνει πιο κοντά. Παγκοσμιοποιεί τα πάντα. Οι ίδιες ηλεκτρονικές τεχνολογίες που μας επιτρέπουν να έχουμε στα χέρια μας τη γνώση όλου του κόσμου, μπορούν με την ίδια ταχύτητα να μεταφέρουν κεφάλαια. Οι τεχνολογίες μεταφορών κάνουν τα ταξίδια πιο γρήγορα και φθηνά για όλο τον κόσμο και για εκείνους που θέλουν να μεταναστεύσουν. Οι πληροφορίες, τα εμπορεύματα, οι άνθρωποι –τα πάντα– κινούνται ταχύτερα και μόνο οι ανόητοι, που πιστεύουν τους Τραμπ αυτού του κόσμου, νομίζουν πως μπορούν να κρυφτούν από τις εξελίξεις.

Υπάρχουν και αριστεροί που φαντάζονται τα ίδια, αλλά ξεχνούν τη διορατική ανάλυση που λέει «με τη γρήγορη βελτίωση όλων των εργαλείων παραγωγής, με την απεριόριστη διευκόλυνση των επικοινωνιών, η αστική τάξη τραβάει στον πολιτισμό όλα, ακόμα και τα πιο βάρβαρα έθνη. Οι φτηνές τιμές των εμπορευμάτων της είναι το βαρύ πυροβολικό που γκρεμίζει όλα τα σινικά τείχη και που αναγκάζει να συνθηκολογήσει ακόμα και το πιο σκληροτράχηλο μίσος των βαρβάρων ενάντια στους ξένους. Αναγκάζει όλα τα έθνη να δεχτούν τον αστικό τρόπο παραγωγής, αν δεν θέλουν να χαθούν. Τα αναγκάζει να εισαγάγουν στη χώρα τους τον λεγόμενο πολιτισμό, δηλαδή να γίνουν αστοί. Με μία λέξη, δημιουργεί έναν κόσμο “κατ’ εικόνα της”» (Καρλ Μαρξ – Φρίντριχ Ενγκελς, «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος», 1848). Οι κοινωνίες που θα κρύψουν το κεφάλι στην άμμο, αναγκαστικά θα διαλυθούν, αφού οι άνθρωποι θα βλέπουν (ακόμη και στο κινητό τους τηλέφωνο) τα επιτεύγματα των γύρω τους και θα τα επιθυμούν.

Από την άλλη, όμως, οι ραγδαίες αλλαγές αυτού του τύπου φέρνουν ρευστότητα που φοβίζει. Ετσι, διάφοροι νοσταλγούν ένα ψευδές παρελθόν, σαν αυτό που περιγράφει μια ραδιοφωνική διαφήμιση η οποία λέει ότι παλιά «κάναμε ησυχία γιατί κοιμόταν ο μπαμπάς το μεσημέρι», και παρά το γεγονός ότι περιγράφει διάφορα που δεν είχαμε, καταλήγει «τότε, τα είχαμε όλα» κι ένα συγκεκριμένο πλυντήριο.

Η αλήθεια είναι ότι πριν από την παγκοσμιοποίηση και τις ραγδαίες τεχνολογικές αλλαγές είχαμε πολύ λιγότερα από όσα έχουμε σήμερα. Είχαμε ελάχιστα νοσοκομεία, λιγότερα σχολεία και οι άνθρωποι πέθαιναν στα πενήντα τους. Μόνο λάσπες στους δρόμους είχαμε περισσότερες. Αυτές οι φριχτές λεπτομέρειες του παρελθόντος σκεπάζονται από τα παλ χρώματα, της παρελθοντολαγνείας.

Οι μελέτες δείχνουν ότι στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης όλοι –πλούσιοι και φτωχοί, Ανατολικοί και Δυτικοί, Βόρειοι και Νότιοι– κέρδισαν. Δεν επωφελήθηκαν όμως όλοι αναλογικά το ίδιο. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στη μελέτη που έκαναν για λογαριασμό της Παγκόσμιας Τράπεζας οι Branko Milanovic και Christoph Lakner και δείχνουν την παγκόσμια κατανομή του εισοδήματος «από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου μέχρι τη μεγάλη ύφεση» (Global Income Distribution: From the Fall of the Berlin Wall to the Great Recession). Το διάγραμμα με τις αυξήσεις εισοδημάτων ανά εκατοστημόριο του παγκόσμιου πληθυσμού έχει τη μορφή «ελέφαντα». Μεγάλα κέρδη για την ασιατική μεσαία τάξη, ελάχιστα για την αμερικανική και την ευρωπαϊκή κατώτερη-μεσαία τάξη, συν μια προβοσκίδα στο τέλος για το παγκόσμιο 1% του πλούτου. Να σημειώσουμε βεβαίως ότι παρά τα μηδαμινά κέρδη της δυτικής μεσαίας τάξης, αυτή –όπως φαίνεται στο διάγραμμα– παραμένει πιο πλούσια από την ασιατική μεσαία τάξη. Αλλά αυτό δεν καθησυχάζει κανέναν…

Το πρόβλημα δεν είναι τα εισοδήματα αυτά καθαυτά. Σε απόλυτους αριθμούς και η δυτική μεσαία τάξη έχει κερδίσει, και παραμένει πλουσιότερη ακόμη και από τους «πλούσιους» άλλων χωρών. Αυτό που φοβίζει κυρίως είναι η ταχύτητα των αλλαγών. Γράφαμε και παλιότερα ότι το μεγάλο ερώτημα των ημερών μας είναι: πόση αλλαγή μπορούν να χωνέψουν οι λαοί της οικουμένης; Ή, για να το βάλουμε με σουμπετεριανούς όρους, πόση «δημιουργική καταστροφή» μπορούν να αντέξουν οι άνθρωποι; Και δεν μιλάμε μόνο για τη δημιουργική καταστροφή υλικών υποδομών, στις οποίες αναφερόταν ο Γιόσεφ Σουμπέτερ. Ούτε για τον «αδιάκοπο κλονισμό όλων των κοινωνικών καταστάσεων», που έγραφε ο Καρλ Μαρξ. Αναφερόμαστε στη δημιουργική καταστροφή δεξιοτήτων. Λένε πολλοί ότι σήμερα ένας νέος που μπαίνει στην αγορά εργασίας θα αλλάξει επτά φορές δουλειά μέχρι να βγει στη σύνταξη. Αυτό σημαίνει ότι οι δεξιότητές του θα καταστρέφονται και θα πρέπει να αναδημιουργούνται ανά πέντε ή έξι χρόνια. Και αν η τεχνολογία προχωρήσει ακόμη περισσότερο, αυτό σημαίνει ότι κάποιος θα πρέπει να αλλάζει δουλειά ανά τρία χρόνια; Ανά δύο; Θα πρέπει να αποκτά νέες δεξιότητες κάθε εξάμηνο; Πώς μπορούν να απορροφήσουν οι άνθρωποι, οι κοινωνίες τόσο ραγδαίες αλλαγές;

Το παράδειγμα της Nokia είναι χαρακτηριστικό: ξεκίνησε τον 19ο αιώνα ως εταιρεία ελαστικών, «επαναστατικοποίησε» τις δομές της κι έγινε κορυφαία εταιρεία στον τομέα της κινητής τηλεφωνίας. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ερευνας της Φινλανδικής Οικονομίας, στη Nokia οφείλεται το 25% της ανάπτυξης που είχε η φινλανδική οικονομία την περίοδο 1998-2007. Την ίδια περίοδο πλήρωσε το 23% όλων των εταιρικών φόρων και είχε το 20% όλων των εξαγωγών της χώρας. Με την έλευση των smartphones που εισήγαγε η Apple, η μετοχή της εταιρείας έπεσε από το 2007 κατά 90% και αντιστοίχως μειώθηκαν τα ωφελήματα για τη φινλανδική οικονομία. Μια αλλαγή στην κινητή τηλεφωνία που έγινε χιλιάδες μίλια μακριά, στο Κουπερτίνο της Καλιφόρνιας, επηρέασε χιλιάδες ανθρώπους στη Φινλανδία. Από εργαζομένους στη Nokia μέχρι συνεργαζόμενους μικρομεσαίους. Αυτοί, παρά το γεγονός ότι επωφελήθηκαν τα μάλα από την παγκοσμιοποίηση την περίοδο που εξήγαν σε όλη την υφήλιο κινητά τηλέφωνα, τώρα σίγουρα θα ακούν με προσοχή τα κηρύγματα των φοβικών.

Δεν είναι εύκολη η μετάβαση στη νέα εποχή και διάφοροι πολιτικοί μπαταχτσήδες θα πουλούν όνειρα για μια ανέφικτη επιστροφή στο παρελθόν. Οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή δεν είναι λαϊκιστές, πρέπει να συνεχίσουν τον δύσκολο δρόμο: να στύβουν το μυαλό τους, να δοκιμάζουν νέες μεθόδους, να ψάχνουν και να ψάχνονται πώς αυτή η μετάβαση στη νέα εποχή μπορεί να γίνει με το μικρότερο κοινωνικό κόστος. Αυτό είναι το καθήκον της πολιτικής σήμερα. Ολα τ’ άλλα είναι τραμπισμοί…

 

πηγή Καθημερινή