ΣΙΝΑ!

untitled1-jpg

 της Σοφίας Κιόρογλου

Ἡ χερσόνησος τοῦ Σινᾶ εἶναι μία ἀπὸ τὶς πλέον ἄνυδρες ἀλλὰ καὶ πιὸ γνωστὲς χερσονήσους ποὺ ὑπάρχουν στὸν κόσμο.

Ἡ περιοχὴ αὐτὴ εἶναι γνωστὴ λόγῳ τῶν σφοδρῶν μαχῶν μεταξὺ Αἰγυπτίων καὶ Ἰσραηλινῶν στοὺς δυὸ τελευταίους μεταξὺ τοὺς πολέμους ἀλλὰ καὶ ἐξαιτίας τοῦ ἀρχαιότερου μοναστηριοῦ στὸν κόσμο ποὺ λειτουργεῖ ἀπρόσκοπτα μέχρι σήμερα, τῆς Μονῆς τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης και με το παλαιό ημερολόγιο εορτάζει στις 8 Δεκεμβρίου.

Ἐμεῖς πρὶν μιλήσουμε γιὰ τὸ ὁμώνυμο μοναστήρι θὰ γνωρίσουμε ἀπὸ δυὸ γειτονικὲς «πόλεις τῆς Ἐρήμου».

Τὰ δυὸ αὐτὰ τοπωνύμια βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ μνήμη τῶν σημερινῶν Ἑλλήνων ἐκτὸς ἴσως ἀπὸ μία μικρὴ μειοψηφία ποὺ τυγχάνει λόγῳ ἔρευνας ἢ εὐλάβειας νὰ γνωρίζει κάποιες λεπτομέρειες. Τί εἶναι αὐτὸ ὅμως ποὺ κάνει αὐτὲς τὶς περιοχὲς σημαντικὲς ὅσον ἀφορᾶ τὴν παρουσία τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς πίστεώς τους στὸν γεωγραφικὸ χῶρο ὅπου ἑνώνεται ἡ Ἀφρικὴ μὲ τὴν Ἀσία; Γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε στὸ ἐρώτημα αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν πορεία τῶν Ἰσραηλιτῶν ὑπὸ τὸν Μωυσῆ, τὶς τριήρεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τὰ ἐμπορικὰ καράβια καὶ τὰ στρατιωτικὰ ἀποσπάσματα τῶν Βυζαντινῶν ἀλλὰ καὶ νὰ ἀφουγκραστοῦμε τοὺς ἅγιους ἀσκητὲς τῆς Πίστεώς μας.

Ἔτσι λοιπὸν προερχόμενοι ἀπὸ τὸ Κάιρο ἀκολουθώντας τὴν ἐθνικὴ ὁδὸ μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο ἀφήνουμε τὴν ἀφρικανικὴ ἤπειρο καὶ διαπερνώντας ὑποθαλάσσια τὴ διώρυγα τοῦ Σουὲζ – ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον στρατηγικὰ θαλάσσια περάσματα στὸν πλανήτη – περνᾶμε στὴν ἀσιατικὴ ἤπειρο καὶ συγκεκριμένα στὴν τριγωνικὴ χερσόνησο τοῦ Σινᾶ.

Ἀκολουθώντας νότια πορεία ἐπὶ τῆς παράλιας ζώνης καὶ ἔχοντας πρὸς δυσμᾶς τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα περνᾶμε ἀπὸ τὸ σημεῖο ὅπου αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ θὰ περάσει ὁ Προφήτης Μωυσῆς, ὅταν θὰ διαχωριστοῦν τὰ νερὰ τῆς θάλασσας γιὰ νὰ διέλθει ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ. Λίγα χιλιόμετρα πρὸς νότον θὰ συναντήσουμε τὶς πηγὲς τῆς Μερᾶ, μία πραγματικὴ ὄαση μὲ λίγα φοινικόδεντρα, ποὺ σήμερα ὀνομάζεται Ayoun Mousa, δηλαδὴ Πηγὲς τοῦ Μωυσῆ. Εἶναι ὁ τόπος ὅπου ὁ Μωυσῆς, ἐμβαπτίζοντας τὸ νερὸ μὲ τὸ ξύλο ποὺ τοῦ ὑποδείχθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ θὰ μετατρέψει τὰ πικρὰ νερὰ σὲ πόσιμα. Καὶ ἔτσι θὰ ἔχουμε μία ἀπὸ τὶς παλαιότερες προτυπώσεις τοῦ σωτηρίου ξύλου τοῦ μέλλοντος Τιμίου Σταυροῦ.

Advertisements

Όταν οι χήνες πετούν βορεινά…

 

της Σοφίας Κιόρογλου

Πάντα να γελάς και να φέρνεις την άνοιξη
ποτέ μη μου την πάρεις πίσω
τους γλυκούς τρυφερούς ανέμους δώσμου
και το απαλό άγγιγμα τους σαν χαϊδεύουν το πρόσωπο μου

Όταν οι χήνες πετούν βορεινά
και οι κοκκινολαίμηδες φτερουγίζουν για άλλες πατρίδες
μην σταματάς να μου φέρνεις την άνοιξη
και σφράγισε με τα χείλη σου την υπόσχεση.

Ακόμη μία φορά τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο αλλάζουν τη διαδικτυακή λογοτεχνία. Για τρίτη χρονιά το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο» 2017 φέρνει σε έναν ιδιαίτερο διάλογο δημιουργούς από διάφορες μορφές της Τέχνης.

103 λογοτέχνες και 34 εικαστικοί και φωτογράφοι συνδιαλέγονται μέσα στις εβδομάδες του χρόνου. Η έμπνευση εικαστικών και ποιητών, πεζογράφων και φωτογράφων γυρίζει το χρόνο κάθε Δευτέρα, αλλάζει σελίδες κάθε εβδομάδα δημιουργώντας ακόμα ένα συλλεκτικό έργο, ένα δώρο στον εαυτό μας και στους οικείους μας.

Το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο» φέτος είναι αφιερωμένο στον Νίκο Καζαντζάκη, μια και το έτος 2017 είναι αφιερωμένο στον Παγκόσμιο Έλληνα. Τιμούμε τον Νίκο Καζαντζάκη μέσα από τις απόψεις για εκείνον σημαντικών ανθρώπων των γραμμάτων εκτός της χώρας, γιατί η ακτινοβολία του Κρητικού ξεπερνά τα στενά γεωγραφικά όρια της πατρίδας του.

Η δική μου λογοτεχνική πρόταση για τον μήνα Απρίλιο είναι το ποίημα «Όταν οι Χήνες πετούν βορεινά»

Μπορείτε να διαβάσετε όλα τα λογοτεχνικά έργα, πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

https://issuu.com/68224/docs/art_calendar_2017/2?ff=true&e=6276001/40545493

Άγιος Ιωάννης Βατάτζης.

untitled

ένα διήγημα για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά…  

της Σοφίας Κιόρογλου

Τον λαμπρόν Βασιλέα και των πιστών μέγα καύχημα και των νυμφαίων το κλέος, Ιωάννην τιμήσωμεν, εν ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, την μνήμην επιτελούντες αυτού, συμφώνωςανακράζοντες. Δόξα τω σε Δοξάσαντι, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα των ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα”

ακούω τη γιαγιά να ψέλνει στο ψάθινο καρεκλάκι της δίπλα στην εικόνα της Παναγίτσας μετά τον εσπερινό, κάνοντας κομποσκοίνι. Δεν θέλησα να την διακόψω και προχώρησα προς την πόρτα.

“Μιχάλη, στάσου παιδί μου. Θέλω να σου πω πως ζει ο Μαρμαρωμένος Bασιλιάς”.

Γύρισα να αντικρύσω εκείνη την αδύνατη γιαγιούλα που από καιρό μας προέτρεπε να κάνουμε υπομονή παρά τις δυσκολίες που το έθνος μας περνούσε. Θυμάμαι φώτιζε ολόκληρο το πρόσωπο της, λαμπάδα γινόταν αναμμένη σαν μίλαγε για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που τόσο ευλαβούνταν και για τον Άγιο Ιωάννη Βατάτζη τον ελεήμονα, τον οποίο ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ θὰ ὑποδείξει εἰς τοὺς Χριστιανοὺς ὅτι αὐτὸς θὰ βασιλεύσει τώρα. Θὰ τοὺς ὑποδείξει μὲ τὸ δάχτυλό του τὸν τόπο καὶ θὰ τὸν καλέσουν νὰ ἡγηθεῖ καὶ νὰ βασιλεύσει εἰς τὸν ἑλληνικὸ καὶ ὀρθόδοξο λαό. Καὶ θὰ γίνει αὐτό. Μας διάβαζε τον βίο του και κάθε φορά που έφτανε στην ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ αγίου ανδρός προς τον βασιλέα Μανουήλ Παλαιολόγο,  δάκρυα ανάβλυζαν τα μάτια της. Κάτω από τη μικρή λάμπα που σιγόκαιγε το βραδάκι που μαζευόμασταν μας έλεγε:

untitled1

“Τότε άγγελος εξ  ουρανού καταβήσεται δια νεύσεως Θεού, έχων εν τη χερί αυτού σκήπτρον και ξίφος του Αγιωτάτου Βασιλέως Κωνσταντίνου, και τον ειρηνικόν στέψει βασιλέα.Ος και αυτόν μέσον πάντων εστίν εν τω πολέμω, δώσει δεαυτώτο σκήπτρον και το ξίφος, και το όνομα αυτού Ελεήμονα καλέσει”.

Μας την δίαβαζε συχνά πυκνά από όταν ήμασταν μικρά και μας μιλούσε για τον θρύλο, για το ποθούμενο που δεν θα αργήσει να έρθει και για την Παναγιά που στην αγκαλιά της κρατά τον Δούκα τον Βασιλιά της Νίκαιας που το βόλι του εχθρού δεν τον άγγιξε.

2

εικόνα:Ο Ιωάννης Βατάτζης στέφεται από την Παναγία σε υπέρπυρον (χρυσό νόμισμα)

 

 Όσο τα χρόνια περνούσαν και φύγαμε από το Διδυμότειχο για να σπουδάσουμε, τόσο τα λόγια εκείνης της σοφής γιαγιάς μας μεγάλωναν την δίψα μας να βρεθούμε στην Κωνσταντινούπολη, εκεί που οι παππούδες μας είχαν το βιός τους. Τα πράγματα στην Ελλάδα μας γίνονταν όλο καιδυσκολότερα.Μετά την ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα χριστιανικά ήθη διαβρώθηκαν και οι φορολογίες διαδέχονταν η μια την άλλη με αποτέλεσμα  ο ζυγός του ψευτορωμέϊκου να γίνεται αβάσταχτος. Τότε άρχισα να φέρνω στο νου μου τα λόγια της γιαγιάς μου της Σοφίας.

“Τώρα”  μου έλεγε “η Ελλάδα κοιμάται , παιδί μου. Είναι σαν υπνωτισμένη. Κι αυτό θέλημα του Θεού είναι γιατί τούτος ο τόπος θα ανθήσει παιδί μου. Θα ξαναπάμε στις πατρίδες μας. Αχ να ζούσα στα χρόνια σας,να ξαναδώ από κοντά το Βόσπορο” αναστέναζε. Τα μάτια της σπινθοβολούσαν προσμονή αλλά σκοτείνιαζαν αμέσως όταν μας έβλεπαν να μην δίνουμε τόση σημασία στα λόγια της.Όμως αυτό δεν ήταν αλήθεια. Η φλόγα της επανάκτησης των χαμένων εδαφών και η επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας σιγόκαιγε από τότε.

untitled-4

Φέτος, τον Φεβρουάριο του 2015, αποφάσισα να βρω πληροφορίες για τον Άγιο Βατάτζη. Έπεσε τελείως τυχαία στα χέρια μου μια προφητεία του Γέροντος Εφραίμ της Αριζόνας. Θέλημα Θεού; Ειλικρινά δεν ξέρω. Ίσως επειδή είμαι και γω από το Διδυμότειχο, πρόσφυγες οι παππούδες μας , μάς ανέθρεψαν με τα νάματα της Ορθοδοξίας και με την ελπίδα ότι η πατρίδα μας θα επιστρέψει στις βάσεις της. Ίσως κιόλας η αγάπη που μας ενστάλλαξε η γιαγιά μου η Σοφία για τον μεγάλο αυτό άγιο Ιωάννη από την Νίκαια.

Όπως λοιπόν αφηγείται ο γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας, κάπου έξω από την Κωνσταντινούπολη κοιμάται ένας βασιλέας ονόματι Ιωάννης. Στρατηγός μεγάλος με ρούχα βασιλικάτης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και δύο πορφυρούς σταυρούς στούς ώμους ,που κρατά σφιχτά στο χέρι του ένα ξίφος. Λίγα εκατοστά απομένουν μονάχα πριν βγει από το θηκάρι του. Αυτός είναι ο δούξ Ιωάννης Βατάτζης, βασιλεύς της Νίκαιας, αυτός θα ηγηθεί του γένους των Ρωμιών. Αμήν.

Κατά την διάρκεια της έρευνας μου διαπίστωσα ότι ο Βατάτζης δεν είναι μια τυχαία φυσιογνωμία. Πάντα υπήρξε προστάτης και συμπαραστάτης της αγροτικής και αστικής τάξης και επιδίωκε διαρκώς την άνοδο του βιοτικού επιπέδου κυρίως των γεωργών και κτηνοτρόφων, αφού για να τους βοηθήσει έκανε μεγάλη απογραφή (κάτι σαν Εθνικό Κτηματολόγιο) και επίταξε κατόπιν τεμάχια γης από τους μεγαλοκτήμονες και τους αριστοκράτες και τα διένειμε σε όλους τους φτωχούς υπηκόους του, ώστε να ζουν άνετα και ανθρώπινα!

Στάθηκε αληθινός “πατέρας των Ελλήνων”, πατάσσοντας με κάθε τρόπο την εκμετάλλευση του λαού, νιώθοντας κάθε λεπτό όχι σαν απλός βασιλιάς, αλλά ως ταγμένος από το Θεό να βοηθάει το λαό του και τους αδικουμένους!Τέτοιοι ηγέτες δυστυχώς δεν υπάρχουν στις μέρες μας όπου η μασονία και αθεΐα κυριαρχούν επιτάσσοντας μια νέα τάξη πραγμάτων για την εγκαθίδρυση ενός αντίχριστου κράτους.Ο μεγάλος αυτός άγιος έλαβε ακόμη και μέτρα οικονομίας τέτοια, που απαγόρευαν τη σπατάλη του δημοσίου και του ιδιωτικού πλούτου, ενώ ίδρυσε φιλανθρωπικούς και ευκτήριους οίκους, πτωχοκομεία, νοσοκομεία, γηροκομεία, βιβλιοθήκες, έχτισε Ναούς και βοήθησε αποφασιστικά τα Μοναστήρια.

Μάλιστα τέτοια ήταν η πολιτική ποιότητά του, που όταν κάποτε συνάντησε το γιο του Θεόδωρο στο κυνήγι να φορά πολυτελή ρούχα, αρνήθηκε να τον χαιρετήσει! Και όταν το παιδί του τον ρώτησε σε τι είχε σφάλει, ο Ιωάννης του απάντησε ότι εκείνα τα μεταξωτά και χρυσοΰφαντα που φορούσε ήταν από το αίμα του λαού του και πως θα έπρεπε να ξέρει ότι κάθε έξοδο, πρέπει να γίνεται για τον λαό. Ο πλούτος των βασιλέων, έλεγε, ανήκει στο λαό!

Ο Ιωάννης Βατάτζης δεν έβγαζε από το νου του το μεγάλο ποθούμενο, την ανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Σταυροφόρους και την ανασύσταση της Ελληνοχριστιανικής Αυτοκρατορίας. Γι’ αυτό εργάστηκε προς την κατεύθυνση αυτή με όλη τη δύναμη της ψυχής του.

Σώφρων, συνετός και προνοητικός στην πολιτική του, αν και είχε επιλέξει ικανότατους στρατηγούς, επιδίωκε την αποφυγή των μαχών, χρησιμοποιώντας αρχικά την διπλωματία. Γνώριζε να μην αναλαμβάνει τίποτε πριν το προπαρασκευάσει κατάλληλα.

Κατασκεύασε κατόπιν ισχυρό στόλο και ελευθέρωσε Λέσβο, Χίο, Σάμο, Ικαρία, Κω και άλλα νησιά του Ελληνικού Αρχιπελάγους, υπολογίζοντας σωστά ότι κουμάντο στο Αιγαίο κάνει όποιος έχει στόλο και άρα οι Λατίνοι χωρίς πολεμικά πλοία και βάσεις, δεν θα κρατούσαν για πολύ ακόμη τη Θεοφύλακτη Πόλη.

Έφτιαξε ένα πανίσχυρο κράτος από τις στάχτες του Βυζαντίου και  είχε σφίξει ασφυκτικά τον κλοιό γύρω από την Κωνσταντινούπολη, την οποία κατέλαβε ο διάδοχός του σε λίγα χρόνια μετά, αφού στις 4 Νοεμβρίου του 1254, σε ηλικία 72 ετών, αφήνει την τελευταία πνοή του, επάνω στο δρόμο για τη πραγματοποίηση του ονείρου του. Αξίζει να σημειωθεί οτι το τίμιο σώμα του ευσεβέστατου, δίκαιου, γενναίου και ελεήμονος βασιλέα Ιωάννη, ενταφιάστηκε σε ένα Μοναστήρι που είχε κτίσει ο ίδιος και το είχε ονομάσει Σώσανδρα, ενώ αργότερα δια θαυμαστής αποκαλύψεως ο ίδιος ο Ιωάννης, ζήτησε να μετακομισθεί το λείψανό του στη Μαγνησία (της Μικράς Ασίας). Όταν όμως πήγαν να ανοίξουν τον τάφο για να εκτελέσουν τη μετακομιδή, μια γλυκιά ευωδία απλώθηκε τριγύρω, σαν να είχε ανθίσει απότομα κήπος αρωματικός!

Ο νεκρός φαινόταν σαν να κάθεται επί βασιλικού θρόνου, χωρίς να έχει καμιά μελανότητα ή δυσωδία που να φανέρωνε πως ήταν νεκρός! ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ήταν μέσα στον τάφο και το χρώμα του ήταν ροδαλό. Έμοιαζε πραγματικά σαν ένας ολοζώντανος, αλλά ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ!

Και μάλιστα και αυτά ακόμη τα ρούχα του επίσης είχαν διατηρηθεί επί επτά χρόνια αδιάφθορα και έμοιαζαν σαν να είχαν μόλις ραφτεί!  Μάλιστα από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου βασιλέως Ιωάννη Δούκα Βατάτζη του Ελεήμονος έδωσε πάμπολλα θαύματα, γιατρεύοντας θαυματουργικά Χάριτι Θεού ασθένειες, διώκοντας δαίμονες και θεραπεύοντας ένα σωρό πάθη, με την κατοικούσα εν αυτώ Χάρη του Αγίου Πνεύματος! Για το τι απέγινε το λείψανό του, υπάρχουν πάλι θρύλοι, που τον θέλουν να βρίσκεται κάπου Μαρμαρωμένος και κάποτε να ξαναζωντανεύει και να απελευθερώνει τη Πόλη από το Τουρκικό ζυγό, γιατί σαφώς όλες οι προφητείες μιλάνε για κάποιον Ιωάννη που θα έχει Θεϊκή βοήθεια προς τούτο. Και συνδυάσθηκε να είναι ο Άγιος Ιωάννης αυτός που τον θέλουν οι προφητείες και ο θρύλος, να ανακαταλάβει τη Πόλη. <<Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά μας θάναι..>>

.Η προφητεια του αγίου Ταρασίου έρχεται να επιβεβαιώσει όλες τις άλλες προφητείες αφού λέγει: “Και τότε εξυπνήσει ο Άγιος Βασιλεύς, ο εν αρχή μεν του ονόματος αυτού το ι, και εν δε τω τέλει σ,έχων,α σημαίνουσι σωτηρίαν…”αποκλείοντας έτσι τις εικασίες ότι Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, και ούτε θα ανακηρυχθεί ποτέ άγιος από την Εκκλησία αφού αναγκάσθηκε και παρέστη στη τελευταία <<π α π ι κ ή>> Θεία Λειτουργιά στην Αγία Σοφία, προσδοκώντας βοήθεια ο ταλαίπωρος από το Πάπα και τους Δυτικούς.

Είθε το ποθούμενο να έρθει και να ζω να το δω. Άλλωστε τα γεγονότα τρέχουν και οι εξελίξεις διαδέχονται η μιά την άλλη. Τα λόγια και οι ελπίδες της γιαγιάς μου της Σοφίας ακούγονται ακόμη στα αυτιά μου. “Μιχαλάκη μου …πάρχει κοιμώμενος Στρατηγὸς ὀνόματι Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος, τότε ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ θὰ ὑποδείξει εἰς τοὺς Χριστιανοὺς ὅτι αὐτὸς θὰ βασιλεύσει τώρα. Θὰ τοὺς ὑποδείξει μὲ τὸ δάχτυλό του τὸν τόπο καὶ θὰ τὸν καλέσουν νὰ ἡγηθεῖ καὶ νὰ βασιλεύσει εἰς τὸν ἑλληνικὸ καὶ ὀρθόδοξο λαό. Καὶ θὰ γίνει αὐτό.”

Αντίο γιαγιά μου, μακάρι το ποθούμενο να έρθει σύντομα.

 

Χριστούγεννα στην Μονεμβασιά!

untitled

Ποίημα της Σοφίας Κιόρογλου
Δάχτυλα μπλεγμένα μέσα στα δικά σου
σφιχτά, υγρά, δύο παγωμένες ανάσες
αχλή καρδιές, γαλάζια θάλασσα
δυο μάτια, δυο χείλη, μια συνάντηση
Χριστούγεννα στο κάστρο
εσύ κι εγώ να αγναντεύουμε
τη μαρμαίρουσα θάλασσα
ζηλευτή ευδαιμονία, γλυκιά
Τούτη την τσουχτερή βραδιά
σμιλευμένα πεφτάστερα
λικνισμένα λαμπιόνια αιώνια
λώροι από σπιθόκτιστες ρυτίδες.

Σοφία Κιόρογλου. 

untitled

Η Σοφία Κιόρογλου σπούδασε μετάφραση, δημοσιογραφία και εργάστηκε ως αρχισυντάκτρια του Club Gourmet. Δούλεψε ως λεξικογράφος και μεταφράστρια στην εκδοτική Humantec για αρκετά χρόνια.Ποιήματα και διηγήματα της έχουν βραβευτεί και δημοσιευτεί σε ελληνικές και διεθνείς ανθολογίες και στα περιοδικά Silver Birch Press, the Books’s Journal, The Blue NIb, Winamop, Ashvamegh, Verse-Virtual, Praise Writers, Lunaris Review, Poetic Diversity, Halkyon Days, Ιστορίες Bonsai και Πλανόδιον,Writink Page, Fractal, Εvery Writer, tovivlio.net, Galleon Literary Magazine και πολλά άλλα. Η πρώτη της συλλογή με τίτλο «Poems» και το μικρό ανθολόγιο ποιημάτων «Πες μου αλήθειες» με βραβευμένα και δημοσιευμένα στον τύπο ποιήματα κυκλοφορούν δωρεάν σε μορφή e-book.  Είναι μέλος του Poets Unite Worldwide. Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε το sofiakioroglou.wordpress.com

Απολαύστε ένα ποίημά της

f51

Τι να ζητήσω Δέσποινα;

Ποια έκκληση να κάνω που να μην την ξέρεις;

Πάντα εις την βοήθεια μου προστρέχεις,

τα λόγια της καρδιάς μου ανοιχτό βιβλίο με δάκρυα διαβάζεις

Σεϊδανάγια, έρχομαι στην ταπεινή μονή σου επισκέπτης

στης Ιερουσαλήμ την αγκαλιά Σου δέξου με,

κι όταν τα φώτα της εκκλησίας σβήσουνε

το κερί της φιλανθρωπίας κράτα αναμμένο

Η στοργική γατούλα

gata

von Maria Moschou

» Πέρασε τόσος καιρός από τότε…. τόσος καιρός…. » σκεφτόταν η γατούλα τρέμοντας και νιώθοντας μέσα της την αγωνία. Τόσος καιρός από τότε που την είχε γραπώσει στα δίχτυα του εκείνος ο άγριος ο λύκος, ο οποίος της έδειχνε καθημερινά τα δόντια του και την απειλούσε ότι θα την κατασπαράξει αν δεν του κάνει ότι της ζητούσε. Την κρατούσε φυλακισμένη και εγκλωβισμένη κι εκείνη προσπαθούσε να γλυτώσει το γατάκι της από τα δόντια του. Αυτό το γατάκι της έδωσε τότε δύναμη να απελευθερωθεί από τα δίχτυα του και τη φυλακή της, αυτό το γατάκι που την κοιτούσε γεμάτο τρόμο και αγωνία για τη ζωή και των δυο τους. Και τα κατάφερε η γατούλα. Πήρε τα γατάκι της σφιχτά στην αγκαλιά της και δεν το άφησε να βγει από κει μέχρι την ώρα που μπόρεσε να ανοίξει μόνο του τα φτερά και να αναζητήσει το όνειρό του, Το προφύλαξε πολύ καλά όλα αυτά τα χρόνια. Δεν επέτρεψε σε κανένα κακότροπο ζώο να τους πλησιάσει. Μόλις έβλεπε ότι υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος, το έσφιγγε στην αγκαλιά της. Το δίδαξε τι σημαίνει να αγαπάμε αλλά και να προστατεύουμε τον εαυτό μας. Είχαν όμως και πολύ καλούς φίλους μέσα στο δάσος. Φίλους που τους στήριξαν και τους υποστήριξαν. Φίλους που ήξεραν……… Το γατάκι μεγάλωσε, μεγάλωσε και η γάτα, ωρίμασε και έβαλε στόχο στη ζωή της να βοηθάει όπου υπάρχει ανάγκη και να στηρίζει όπου χρειάζεται. Να μη νιώθει κανένα ζώο του δάσους μόνο και αβοήθητο. «Ακόμη και τα πιο ταλαιπωρημένα ζώα αξίζουν την αγάπη και την εκτίμησή μας», σκεφτόταν. Ακόμη κι αν αυτό δεν άρεσε σε κάποιους, οι οποίοι πίστευαν ότι η γάτα είχε απώτερους σκοπούς και στόχους. Ακόμη και αν κάποιοι με τον τρόπο τους την τρομοκρατούσαν και την εκβίαζαν συναισθηματικά. «Πράγματι, οι εφιάλτες ξαναχτυπάνε ορισμένες φορές……» ξανασκέφτηκε η γάτα, “τώρα όμως όλα εξαρτώνται από μένα…………………….”

παραμύθια για μεγάλους (Μ.Μ.)

Η προβληματισμένη ελαφίνα

 

Unbenannt

von Maria Moschou

«Είναι τόσο δύσκολη αυτή η περίοδος», σκέφτηκε η μαμά ελαφίνα, βλέποντας τη νεαρή κόρη της να σπαράζει από το κλάμα, επειδή εκείνο το όμορφο ζαρκάδι την πόνεσε πολύ. «Μα πως να τη βοηθήσω?» αναρωτιόταν η μαμά ελαφίνα? Δεν αντέχω να βλέπω ένα τόσο ωραίο πλασματάκι να υποφέρει έτσι…. Είναι τόσο νέα και όμορφη… μακάρι να ήξερε πόσο ανούσια είναι όλα αυτά….Πως τα εξηγείς όμως σε ένα πλάσμα, που μόλις ανοίγει τα φτερά του να γνωρίσει τον κόσμο?
Άλλωστε είχε να σκεφτεί και όλα τα υπόλοιπα. Δύσκολοι καιροί για το βασίλειο των ζώων. Ο ελέφαντας που επιλέξανε, έκανε πολλά λάθη στη διοίκηση του βασιλείου και όλα τα ζώα ζούσαν με την αγωνία του «αύριο». Κι εκείνη αγωνιούσε για το μέλλον των παιδιών της και το δικό της. Αναρωτιόταν αν έπρεπε να εγκαταλείψει ετούτο εδώ το βασίλειο και να πάει μακριά… άλλωστε είχε ήδη αποκτήσει πολλούς και καλούς φίλους και σε άλλα μακρινά βασίλεια.
Δύσκολοι καιροί……ξανασκέφτηκε η ελαφίνα. Είναι κι εκείνος ο αρουραίος που προσπαθεί συνεχώς να εκμεταλλευτεί ότι έχτισε εκείνη με τόσο κόπο, πίσω από την πλάτη της.
Πολύ δύσκολοι καιροί….ξανασκέφτηκε η ελαφίνα. Που να πρωτοστραφώ? τι να πρωτοκοιτάξω και από που να πρωτοφυλαχτώ?
Το βασίλειο των ζώων ήταν κάποτε τόσο φιλικό! Τι απέγινε η καλόκαρδη καρδερίνα, που μας ξυπνούσε κάθε πρωί με το κελάηδημά της? Που πήγε το δυνατό λιοντάρι που μας προστάτευε όλους? Πως εξαφανίστηκε η υπομονετική χελώνα, που μας άκουγε με τόση προσοχή και χωρίς να βιάζεται καθόλου?
Δύσκολοι καιροί, σκέφτηκε η ελαφίνα….. πολύ δύσκολοι καιροί…. και πήρε την κόρη της αγκαλιά…..

Παραμύθια για μεγάλους Μ.Μ

Η σκεπτική πασχαλίτσα !

images (2)

 

Von Maria Moschou

«Τι στο καλό γίνεται?» σκέφτηκε η πασχαλίτσα προβληματισμένη. Η φίλη της η χήνα είναι στενοχωρημένη, γιατί νομίζει ότι είναι άσχημη, ενώ είναι από τα πιο όμορφα ζώα με τα κατάλευκα φτερά της. Ο φίλος της το άλογο είναι στενοχωρημένο για την αγαπημένη του χήνα. Η χήνα είναι στενοχωρημένη γιατί νομίζει ότι η πέρδικα θέλει το παγόνι. Η πέρδικα όμως δε μπορεί να βγάλει από το μυαλό της τον περήφανο αετό, που μάλλον χάλασε η φιλία τους για έναν ανόητο λόγο και εκείνης της λείπει πάρα πολύ. Γιατί αυτός ο περήφανος αετός είναι τόσο γλυκός , μα και τόσο σοφός.Όλα τα βλέπει και όλα τα καταλαβαίνει, γιατί τα βλέπει από ψηλά. Τη φίλη της την καρδερίνα τη στενοχωρεί τόσο πολύ ο καρδερίνος της και υποφέρει. «Μα τι έχει τούτη η εποχή?» αναρωτήθηκε πάλι η πασχαλίτσα. «Τι συμβαίνει στο βασίλειό μας και στενοχωρούμε ο ένας τον άλλον, ενώ το μόνο που χρειαζόμαστε όλοι είναι ένα γλυκό χαμόγελο, μια γλυκιά καλημέρα και αγάπη στη ζωή μας. Όλα τα όντα πάνω σε αυτή τη γη μόνο αυτό χρειάζονται τελικά…. Αγάπη… τα λουλούδια, τα ζώα ακόμη και οι άνθρωποι κι ας μην το παραδέχονται» Θυμάται το φίλο της το σκίουρο που έχασε την προηγούμενη χρονιά τη σκιουρίνα του και μεγαλώνει η λύπη της…..
Πιο πέρα βλέπει τα μικρά ζωάκια του δάσους και τα παρατηρεί που παίζουν. «Πόσο αθώα πλασματάκια είναι…»συλλογιέται και ξαφνικά πετάγεται από τη θέση της ενθουσιασμένη. «Το βρήκα, το βρήκα! Βρήκα τη λύση!!!»φώναξε ενθουσιασμένη. Για να μπορέσουμε να ξαναγίνουμε όλα τα ζώα ευτυχισμένα χρειάζεται να γυρίσουμε στα πρώτα χρόνια…. εκείνα τα ανέμελα… του παιχνιδιού….. …του πρώτου ερωτευμένου βλέμματος…να θυμηθούμε το πρώτο μας καρδιοχτύπι….τα όνειρά μας… την τρυφερή αγκαλιά της μαμάς μας και την ασφάλεια που νιώθαμε εκεί μέσα… όσοι είχαμε την τύχη να την νιώσουμε….
Χρειάζεται να ξαναγίνουμε όλοι μια παρέα, να κάνουμε σκανδαλιές και να χαμογελάμε!!
«Ναι» αναφώνησε «αυτό είναι!! Να χαμογελάμε! Να χαμογελάμε με ένα πλατύ χαμόγελο που βγαίνει μέσα από την καρδιά μας και δεν είναι ψεύτικο.Γιατί το ξεχάσαμε αυτό κι αν συναντήσουμε κάποιο ζώο που δεν το έχει ξεχάσει, το κοιτάμε περίεργα…
Λοιπόν θα κάνω εγώ την αρχή» σκέφτηκε η πασχαλίτσα με ένα πλατύ χαμόγελο……και σηκώθηκε να δει ποιο ζώο θα συναντήσει πρώτο για να του χαρίσει το πιο πλατύ της χαμόγελο!

Παραμύθια για μεγάλους Μ.Μ

Το παγόνι και η πέρδικα

 

perdik;a

 

Von Maria Moschou

  «Θέλω να περάσω την αυριανή μέρα μαζί σας», είπε το παγόνι στην πέρδικα και στη φίλη της τη χήνα. Εκείνες ήταν μόνο για δύο μέρες ακόμη στο βασίλειο που ζούσε, μετά θα επέστρεφαν στο δικό τους. Την άλλη μέρα πράγματι τους έδειξε όλα τα υπέροχα πράγματα που είχε εκείνο το πανέμορφα πάρκο. Κι εκείνο τα λαμπερό σπίτι στη μέση του δάσους δε θα το ξεχάσουν ποτέ οι δύο φίλες. «Μου αρέσει πολύ η παρέα σου», είπε το παγόνι στην πέρδικα. η πέρδικα γέλασε. Πόσες φορές το είχε ακούσει αυτό και πόσες φορές δεν ίσχυε. Το παγόνι κάθισε δίπλα της και της διηγήθηκε τη ζωή του. Της είπε για την πάπια που ήταν μαζί της πολύ καιρό, της είπε για την όμορφη του κόρη και για τον πανέξυπνο και δραστήριο πατέρα. Της εξιστόρησε μυστικά του προσπαθώντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη της και να την κάνει να του ανοιχτεί. Η πέρδικα όμως είχε πάρει το μάθημά της στη ζωή. Το βασίλειο που ζούσε, την είχε προδώσει αρκετές φορές. Δε μίλαγε, δεν έλεγε τίποτε για τον εαυτό της, μόνο άκουγε. Εξάλλου είχε στο νου της και εκείνον τον περήφανο αετό πίσω που δεν ήθελε να προδώσει. «Ασε με να σε γνωρίσω», της είπε το παγόνι. «Μα που είναι και αυτή η φίλη μου τώρα» αναρωτήθηκε η πέρδικα, ακόμη εξερευνεί το άγνωστο βασείλιο? ‘Ασε με να σε γνωρίσω», ξανάπε το παγόνι. Εκείνη έκανε πως δεν άκουσε, γιατί δεν ήθελε να το πληγώσει. Δεν της άρεσε να πληγώνει τους άλλους. Εξάλλου ήταν πολύ ευγενικό παγόνι και τη συγκίνησε η ιστορία του με την πάπια.»Μα γνωριστήκαμε» του απαντά… Το παγόνι μαζεύτηκε… κατάλαβε…. «Θα επιμείνω» της είπε, «θα βάλω τα μεγάλα μέσα να σε κερδίσω». Η πέρδικα χαμογέλασε, γιατί ήξερε ότι ήταν απλώς ο ενθουσιασμός της στιγμής και ότι ακόμη πονούσε το παγόνι για την πάπια. Κι εκείνη δεν έβγαζε στιγμή από το μυαλό της τον αετό. Περίμενε πως και πως να τον συναντήσει. Η πέρδικα και η χήνα επέστρεψαν στο βασείλιό τους την επόμενη μέρα, ευχαριστώντας τον θερμά. Το παγόνι πράγματι σκέφτηκε κάτι πολύ σπουδαίο για να αποδείξει το πραγματικό ενδιαφέρον. Και έτσι ξεκίνησε μία όμορφη φιλία και συνεργασία. «¨Ασε με σε παρακαλώ να σε γνωρίσω» της ξανάπε από μακριά το παγόνι. Η πέρδικα ανένδοτη. είχε στο μυαλό της εκείνον τον αετό, που φέρθηκε τόσο άδικα. «Ας μη χαλάσουμε την όμορφη φιλία που έχουμε» του είπε » μου είναι πιο σημαντικό να έχω καλούς φίλους στη ζωή, γιατί στην αγάπη έχω σταθεί άτυχη».  «Πέρδικα» της είπε ξαφνικά το παγόνι. «Ξαναμίλησα με την πάπια. Τη θέλω, την αγαπώ, δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν». Η πέρδικα ξαναχαμογέλασε…. Τουλάχιστον ο καλός της φίλος στάθηκε τυχερός…… Ξαναβρήκε την αγάπη του…..

Κι εκείνη για άλλα μια φορά δε έπεσε έξω στην κρίση της…………!

Παραμύθια για μεγάλους Μ.Μ.

 

Ο λαγός και η κουκουβάγια

LAGOSKOZKOZBAGIA

 

 

von Maria Moschou

«Είσαι τόσο καλή φίλη», είπε ο λαγός στην κουκουβάγια. «¨Όποτε σε χρειαστεί κάποιος, είσαι δίπλα του δίνοντας τις πολύτιμες συμβουλές σου, προσφέροντας τις γνώσεις και την αγάπη σου, για όλα τα ζώα του βασιλείου. Χαίρομαι τόσο πολύ που είσαι φίλη μου, γιατί είσαι πολύ αξιόλογη και μας σκέφτεσαι όλους». Η κουκουβάγια έσκυψε το κεφάλι και κοίταζε αμίλητη το χώμα. Πως να του εξηγήσει, ότι δε μπορούσε να καταλάβει ότι υπήρχαν ζώα στο βασίλειο, που εκμεταλλεύονταν την καλοσύνη της με το χειρότερο τρόπο, που πρόδιδαν την εμπιστοσύνη της και της έριχναν πισώπλατα μαχαιρώματα? Πώς να του εξηγήσει ότι εκείνη είχε τεράστια κατανόηση για τα λάθη των άλλων ζώων και αν έκανε εκείνη κάτι,την τιμωρούσαν με μία σκληρότητα που δεν υποφερόταν? Εξάλλου, γιατί να τον στενοχωρήσει εκείνον? Εκείνος ήταν καλός φίλος,άκουγε προσεκτικά τις συμβουλές της και το πιο σημαντικό? Ήξερε να λέει «ευχαριστώ».  Όλα τα ζώα έχουμε ανάγκη να το ακούσουμε αυτό το «ευχαριστώ», ιδίως όταν δίνουμε την καρδιά και την ψυχή μας, για να προσφέρουμε βοήθεια, όπου υπάρχει ανάγκη.  Πώς να του εξηγήσει για την αχαριστία εκείνου του λύκου, που ενώ τον προστάτευσε με τις συμβουλές της από την καταστροφή και τη γελοιοποίηση, τον καθοδήγησε και τον κατάφερε να ανέβει ψηλά, εκείνος προσπάθησε δύο φορές να τη μαχαιρώσει πισώπλατα? Πως να του περιγράψει την απογοήτευση και τον πόνο που νιώθει ένα ζώο, όταν το έχουν προδώσει έτσι?  Πως να του πει για τον περήφανο αετό, που τον συμβούλευσε με όλη της την καρδιά, πως να εκπαιδεύσει στην ανάγνωση τους φίλους του, κι εκείνος την τιμώρησε , επειδή του είπε κάτι, που δεν του άρεσε και την απαρνήθηκε με μεγάλη ευκολία? Πώς να του πει για την αλεπού, που μπροστά της κάνει τη φίλη και από πίσω της σκάβει το λάκκο?  ‘Δε θα του πω τίποτε’, σκέφτηκε η κουκουβάγια, «δε θα χαλάσω τη στιγμή». «Κι εσύ είσαι καλός φίλος, καλέ μου» του είπε, γυρίζοντας προς το μέρος του……

Παραμύθια για μεγάλους Μ.Μ