KYΠΡΟΣ – ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑΣ Από την αποστολική εποχή, μέσα από τα εκκλησιαστικά σχίσματα, στη συνύπαρξη!

ÊÕÐÑÏÓ-ÔÏ ÍÇÓÉ ÔÇÓ ÁÖÑÏÄÉÔÇÓ,ÐÑÏÓÖÅÑÅÔÁÉ ÃÉÁ ÏÌÏÑÖÅÓ ÊÁÉ ÅÕ×ÁÑÉÓÔÅÓ ÄÉÁÊÏÐÅÓ

 

 Von Ηeinz Gstrein

Όταν τα τουριστικά τζετ προσγειώνονται στη Λάρνακα, δεν μεταφέρουν τους επισκέπτες απλώς σε έναν αγαπημένο προορισμό διακοπών αλλά και στο αρχαιότερο χριστιανικό έδαφος της Ευρώπης: Στην Κύπρο πραγματοποιήθηκε το πρώτο ταξίδι του Αποστόλου Παύλου με σκοπό την κήρυξη του Ευαγγελίου, μαζί με τον Βαρνάβα, ο οποίος τιμάται, έως και σήμερα, ως ο ιδρυτής της εκκλησίας της Κύπρου. Ωστόσο, ο μεγαλοπρεπής ναός του 9ο αιώνα, στο κέντρο της Λάρνακας, είναι αφιερωμένος στον Άγιο Λάζαρο. Σύμφωνα με την Παράδοση, αφότου αναστήθηκε από τον Χριστό – και μετά την ανάσταση του Χριστού – ο Λάζαρος μετέβη στη Λάρνακα, όπου έδρασε επί 30 έτη ως ο πρώτος επίσκοπος.

Η σαρκοφάγος του Λαζάρου, στην  τρίκλιτη εκκλησία  είναι όμως άδεια: Τα λείψανα που αποδίδονται στον φίλο του Χριστού, τον Λάζαρο, μεταφέρθηκαν, περί τα τέλη της πρώτης χριστιανικής χιλιετίας, στην Κωνσταντινούπολη, απ’όπου τα έκλεψαν οι σταυροφόροι το 1204 και τα μετέφεραν στη Βουργουνδία. Τα λείψανα τιμώνται, μέχρι σήμερα, στον καθεδρικό ναό της πόλης Autun.

Και η ίδια η Κύπρος, μετά το σχίσμα του 1054 ανάμεσα σε ρωμαιοκαθολικούς και βυζαντινούς ορθοδόξους, υπήρξε ένας από τους τόπους, στους οποίους έλαβαν χώρα οι χειρότερες δογματικές διενέξεις ανάμεσα στην ανατολική και τη δυτική  εκκλησία. Στη Λάρνακα διαπληκτίζονταν οι Βυζαντινοί με σταυροφόρους για τον ναό του Αγ. Λαζάρου, μέχρι που ήρθαν οι Τούρκοι και μετέτρεψαν τον ναό σε τζαμί. Εντούτοις, το 1589, οι Τούρκοι παρέδωσαν, έναντι αμοιβής, την εκκλησία πίσω στους Χριστιανούς – πράγμα αδιανόητο για το σημερινό ριζοσπαστικό Ισλάμ. Έως τα τέλη του 18ο αιώνα μετά Χριστόν, ορθόδοξοι και καθολικοί μοιράζονταν την εκκλησία του Αγ. Λαζάρου: Ένα παράδειγμα βιωμένης οικουμενικότητας! Και σήμερα εντοπίζεται στην Κύπρο ένα καλό παράδειγμα αδελφικής συνύπαρξης διαφόρων χριστιανικών ομολογιών, ενώ τελευταία παρατηρείται και μία βελτίωση των σχέσεων με τους μουσουλμάνους.

Νοτιοδυτικά της Λάρνακας, δίπλα σε μία αλμυρή λίμνη, όπου από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο διαχειμάζουν χιλιάδες ροζ φλαμίνγκο, υπάρχει ένας από τους σημαντικότερους μουσουλμανικούς τόπους λατρείας, το Χαλά Σουλτάν Τεκκέ. Εκεί λέγεται ότι σκοτώθηκε η θεία του Μωάμεθ, πέφτοντας από το άλογό της, όταν κατέλαβαν την Κύπρο οι Άραβες το 647. Ο τάφος της έγινε ο πιο ένδοξος τόπος προσκηνύματος μετά τη Μέκκα, τη Μεδίνα και την Ιερουσαλήμ. Μετά την τουρκική εισβολή, τον Ιούλιο του 1974 και τη διαίρεση της Κύπρου, οι Τούρκοι δεν μπορούσαν πλέον να προσκυνούν στο Χαλά Σουλτάν. Μόλις τον Φερβουάριο του 2004 τους επετράπηκε, και πάλι, το προσκύνημα. Ο τότε ηγέτης των Τουκροκυπρίων Μεχμέτ Αλί Ταλάτ επισκέφθηκε το Χαλά Σουλτάν για την ισλαμική γιορτή των θυσιών (κουρμπάν μπαϊράμ). Εκεί έκανε λόγο για ένα κοινό, αδελφικό μέλλον μουσουλμάνων και χριστιανών, τον οποίο ήλπιζε ότι θα ερχόταν σύντομα. Δυστυχώς, αυτός ο στόχος δεν έχει επιτευχθεί ακόμη.

Ένα από τα εμπόδια στην πορεία της Κύπρου προς τη διαθρησκευτική συμφιλίωση και τη χριστιανική οικουμενικότητα είναι ο ορθόδοξος επίσκοπος Λεμεσού, ο Μητροπολίτης Αθανάσιος Νικολάου. Η παραθαλάσσια πόλη, νοτιοδυτικά της Λάρνακας, ήταν για μεγάλο διάστημα μάλλον ασήμαντη, δεν είχε καν λιμάνι, παρά μόνο μία ξύλινη αποβάθρα για κρουαζιερόπλοια. Στην άκρη της πόλης υψώθηκε ο ορατός από απόσταση καθολικός ναός της Αγ. Αικατερίνης με τον “σταυρό της Ιερουσαλήμ”, ο οποίος αποτελείται από έναν μεγάλο και τέσσερις μικρούς σταυρούς. Η προέλευση των πέντε ενοριών των ρωμαιοκαθολικών της Κύπρου ανάγεται στις σταυροφορίες. Οι ενορίες αυτές ανήκουν στο “λατινικό” Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ. Σήμερα, η εκκλησία καταπνίγεται σχεδόν από τα ψηλά κτήρια που την περιβάλλουν. Από τότε που έχει το πρόσταγμα ο Μητροπολίτης Αθανάσιος, κατά τον ίδιο τρόπο καταπνίγεται, στη Λεμεσό, και η οικουμενικότητα -πλάι στους ορθόδοξους Ελληνοκύπριους, που αποτελούν τη συντριπτική δηλαδή πλειονότητα των κατοίκων, υπάρχουν μία κοινότητα καθολικών Μαρωνιτών, μία ευαγγελική εκκλησία καθώς και οι ορθόδοξοι Αρμένιοι. Ο 58χρονος σήμερα επίσκοπος ήταν μεν παιδί αυτής της πόλης, είχε όμως ζήσει, επί πολλά έτη, στο Άγιον Όρος. Μάλιστα, μεταξύ 1991-1992 διετέλεσε Πρωτεπιστάτης του Αγ. Όρους. Με την επιστροφή του στην Κύπρο και την εκλογή του ως Μητροπολίτη Λεμεσού το 1999 – στην Κύπρο, οι ορθόδοξοι επίσκοποι εκλέγονται από τον κλήρο και τον λαό – έφερε από το Άγιον Όρος μία αντιοικουμενιστική νοοτροπία, ξένη για την Κύπρο, και κυρίως μία εχθρότητα απέναντι σε κάθε τι καθολικό.

Όταν ο Πάπας Βενέδικτος επισκέφθηκε τη μικρή Κύπρο, τον Ιούνιο του 2010, ο Μητροπολίτης Αθανάσιος είχε δηλώσει: “Δεν νομίζω ότι από την επίσκεψη του Πάπα έχουμε οποιοδήποτε εκκλησιαστικό ή πολιτικό όφελος”. Προσφάτως, το 2016, ο Μητροπολίτης Αθανάσιος εμφανίστηκε ως ένας από τους σκληρότερους πολέμιους της ορθόδοξης συνόδου στην Κρήτη και του του κειμένου της για την Οικουμένη. Το 2009, ο Μητροπολίτης Αθανάσιος είχε ήδη εμφανιστεί ως ο βασικός ταραχοποιός στην επιτροπή διαλόγου ορθοδόξων και καθολικών, η οποία είχε συν κληθεί στην Πάφο.

paphos-2017-european-capital-of-culture

Η Πάφος βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κύπρου κοντά στη θάλασσα. Το 2017 θα είναι Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Ήδη από το 1980, οι ανασκαφές στην Πάφο αποτελούν Παγκόσμια Κληρονομιά της UNESCO. Όχι πολύ μακριά από την Πάφο βρίσκεται η Μονή του Αγ. Νεοφύτου. Ο ιδρυτής και προστάτης της Μονής (1134-1219)  άφησε μία συλλογή συγγραμμάτων. Στα συγγράμματά του περιγράφει, με ζωντανό τρόπο, τις εντυπώσεις του και τα εσωτερικά του βιώματα από την περιοδεία του στους Αγίους Τόπους. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτά τα μυστικιστικά κείμενα μεταφράστηκαν, το 2016, στη ρουμανική γλώσσα.

Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου, Χρυσόστομος ο Β’, ήταν τη δεκαετία του 1970 ηγούμενος στη Μονή Αγίου Νεοφύτου και κατόπιν διετέλεσε Μητροπολίτης Πάφου, έως ότου το 2006 εξελέγη επικεφαλής της ορθόδοξης εκκλησίας της Κύπρου. Ανθυποψήφιός του ήταν ο Λεμεσού Αθανάσιος, ο οποίος τελικά ηττήθηκε έπειτα από έναν συναρπαστικό προεκλογικό αγώνα.

Από την ευρύτερη περιοχή της Πάφου καταγόταν και ο γνωστότερος και ο πλέον παρεξηγημένος, για εμάς, θρησκευτικός ηγέτης και συγχρόνως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ο Γ’ (1913-1977). Σύμφωνα με μία ρύθμιση που ανάγεται στην Τουρκοκρατία στην Κύπρο (1571-1878) δεν ήταν μόνο πνευματικός αλλά και πολιτικός ηγέτης των ορθόδοξων Ελλήνων του νησιού. Δεν κυνήγησε την πολιτική αλλά εκείνη του επιβλήθηκε. Από πολιτική άποψη, η θητεία του ως Προέδρου της Κύπρου -η οποία το 1960 απέκτησε την ανεξαρτησία της από την βρετανική αποικιακή κυριαρχία- χαρακτηρίστηκε από μία σειρά από ατυχή γεγονότα: To 1963 έγινε η πρώτη ανταρσία των Τουρκοκυπρίων. Το 1974 ακουλούθησε το πραξικόπημα από τους οπαδούς του στρατιωτικού καθεστώτος της Ελλάδας εναντίον του, το οποίο παρολίγο να του στοιχίσει τη ζωή. Το πραξικόπημα προκάλεσε  την στρατιωτική παρέμβαση της Τουρκίας και την διαίρεση της Κύπρου, η οποία παραμένει έως σήμερα. Ο Μακάριος πέθανε, από έμφραγμα του μυοκαρδίου, το 1977. Η καρδιά του μεταφέρθηκε, σε μία βουνοκορφή της οροσειράς του Τροόδους, πάνω από τη Μονή της Παναγίας του Κύκκου, το “Θρονί”. Aπο αυτόν τον θρόνο, ο Μακάριος που, από θρησκευτική άποψη, υπήρξε πρόδρομος της οικουμενικότητας, ατενίζει τη διαιρεμένη του πατρίδα.

Στην επίσης διαιρεμένη πρωτεύουσα, τη Λευκωσία, βρίσκεται ακόμη το τελευταίο “τείχος” της Ευρώπης.  Το τείχος χωρίζει το ελεύθερο από το τουρκικώς κατεχόμενο τμήμα της πόλης. Στις δύο πλευρές του τείχους υπάρχει μία ουδέτερη ζώνη, όπου βρίσκονται εγκατεστημένα τα ειρηνευτικά στρατεύματα του ΟΗΕ. Σε εκείνη ακριβώς τη ζώνη, περικυκλωμένος από συρματοπλέγματα, βρίσκεται ο ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός της Λευκωσίας. Σε λίγο συμπληρώνονται 43 έτη από τότε! Όχι πολύ μακριά, αλλά στην ελληνοκυπριακή πλευρά, βρίσκεται η έδρα του Αρχιεπισκόπου των Μαρωνιτών, οι οποίοι κατάγονται από τον Λίβανο. Μετά το τέλος της Κομητείας της Τρίπολης που ίδρυσαν οι Σταυροφόροι, πολλοί εξ αυτών διέφυγαν στην Κύπρο. Δεν εγκαταστάθηκαν μόνο στις κυπριακές πόλεις αλλά κυρίως στη βόρεια πλευρά του Πενταδάκτυλου. Το 1974 τα χωριά τους βρέθηκαν υπό τουρκική κατοχή. Εντούτοις, οι Μαρωνίτες δεν εκδιώχθηκαν από εκεί, όπως οι ορθόδοξοι Έλληνες. Σιγά – Σιγά μετεγκατεστάθηκαν, σταδιακά, στη Λευκωσία, όπου βρίσκονται οι θέσεις εργασίας των περισσότερων καθώς και τα σχολεία των παιδιών τους. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, από το 1975 έως το 1990, και τώρα πάλι λόγω του εμφυλίου στη Συρία, ήρθαν στην Κύπρο πολλοί Μαρωνίτες. Προσφάτως ήρθαν Μαρωνίτες κυρίως από το Χαλέπι.

Ακριβώς σε αυτό το σημείο, δίπλα στο “τείχος” της Λευκωσίας κατοικούν, πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον, Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι, Αγγλικανοί και Μεταρρυθμιστές, μέσα ένα κλίμα αδελφικής οικουμενικότητας. Αυτό αναγνωρίστηκε και από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, τον περασμένο Οκτώβριο, μέσω μίας συνόδου του βασικού του οργάνου “Faith and Order Commission”, η οποία έλαβε χώρα στην Κύπρο.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΙΓΥΠΤΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.

Εφημερίδα ΦΩΣ του ΚΑΪΡΟΥ και η  Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας

Άρθρο Βασιλείου Α. Ζουές

Ειδικός Γραμματέας Συνδέσμου Αιγυπτιωτών Ελλήνων

 

Η παρουσία των Ελλήνων στην Αίγυπτο, σύμφωνα με ιστορικές μελέτες, ξεκινάει από την εποχή των Φαραώ όπου εμπορικές και όχι μόνο σχέσεις συνέδεαν τους δύο λαούς.

Η  αρχαία πόλη «Ηλιούπολη» αποτέλεσε κέντρο πνευματικής ανέλιξης με αποτέλεσμα η πόλη αυτή, να ελκύει τους Έλληνες διανοούμενους Φιλόσοφους της εποχής εκείνης που την επισκέπτονταν για την διεύρυνση των φιλοσοφικών τους αναζητήσεων.

Οι Έλληνες εμφανίζονται περισσότερο  και με μεγαλύτερη επιρροή σε όλους τους τομείς  την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και στη συνέχεια στα χρόνια της  Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, είναι μεν έντονη η παρουσία τους  όμως δεν έχουν  ιδρύσει ακόμη Κοινότητες.

Μετά την επικράτηση των Αράβων στην περιοχή αυτή, η ελληνική παρουσία δεν είναι εμφανής.

Αρκετούς αιώνες αργότερα, όταν το τιμόνι της εξουσίας της χώρας ανέλαβε ο περίφημος Μωχάμεντ Άλη (Τουρκαλβανός πασάς από την Καβάλα) ο δημιουργός της σύγχρονης Αιγύπτου, -τίτλος που του απένειμε η ιστορία- κατήργησε τους περιορισμούς που υπήρχαν σε βάρος των ξένων υπηκόων και προσπάθησε να αφήσει τα πράγματα πιο ελεύθερα. Ο Μωχάμετ Άλη έθεσε τις βάσεις για τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Ο ικανός και δραστήριος αυτός ηγεμόνας, στην προσπάθειά του να εκσυγχρονίσει την οικονομία και τον τεχνικό εξοπλισμό της χώρας, ενθάρρυνε την εγκατάσταση των Ευρωπαίων γενικά και ιδιαίτερα των Ελλήνων, γιατί αντιλήφθηκε πόσο μεγάλη μπορούσε ν’ αποβεί η συμβολή τους στην επιτυχία των σχεδίων του. Ευνόησε, λοιπόν, τους Έλληνες και συνεργάστηκε μαζί τους με αποτέλεσμα να θεμελιωθεί και ν’ ακμάσει η ελληνική παροικία.

Έτσι ξεκίνησε ένα μεγάλο ξένο μεταναστευτικό ρεύμα προς την Αίγυπτο το οποίο αποτελείτο και από πολλούς Έλληνες.  Το 1833 συστήνεται το πρώτο Ελληνικό Γενικό Προξενείο στην Αίγυπτο και συγκεκριμένα στην Αλεξάνδρεια με Πρόξενο τον Μιχαήλ Τοσίτσα ο οποίος τυγχάνει και στενός φίλος του Μωχάμεντ Άλη.

Αργότερα το 1835 συστήνεται και το Ελληνικό Προξενείο του Καΐρου και από το 1843 αρχίζουν να εμφανίζονται οι πρώτες Ελληνικές Κοινότητες. Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή πολλοί Έλληνες μεταναστεύουν στην Αίγυπτο. Ο Ελληνισμός της Αιγύπτου βρίσκεται στο απόγειό του φθάνει περίπου τις 350.000.

Την δεκαετία του 1950 λόγω των πολιτικών εξελίξεων στην Αίγυπτο, πτώση του Βασιλέως Φαρούκ του Α’ τελευταίου ηγεμόνα της Βασιλικής Οικογένειας του Μωχάμεντ Άλη, η πολιτική του τότε Προέδρου Συνταγματάρχου Γκαμάλ Αμπντ Ελ Νάσερ και η κρατικοποίηση-εθνικοποίηση των επιχειρήσεων, οι Έλληνες – όπως και πολλοί ξένοι υπήκοοι – αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Αίγυπτο. Σήμερα σε όλη την Αίγυπτο οι Έλληνες δεν ξεπερνούν τις 5.000 (πέντε χιλιάδες).

 oι Ελληνικές Κοινότητες στην Αίγυπτο

Tο 1843 ιδρύεται η πρώτη Ελληνική Κοινότητα στην Αίγυπτο, η Πρεσβυγενής Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας με πρώτο Πρόεδρο τον Μιχαήλ Τοσίτσα ο οποίος ήταν και Γενικός Πρόξενος στην Αλεξάνδρεια. Το 1856  ιδρύεται η Ελληνική εν Καΐρω Κοινότητα των Ορθοδόξων η οποία αποτελείται από Έλληνες που διαμένουν στο Κάιρο και από Συρορθοδόξους (Αραβόφωνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι). Πρόεδρος της Κοινότητας αυτής είναι ο εκάστοτε Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αργότερα, στο Κάιρο, το 1904  αποφασίζεται η ίδρυση μιας άλλης  κοινότητας  η οποία θα είναι αμιγώς Ελληνική. Έτσι το Μάιο του 1904 ιδρύεται η Ελληνική Κοινότητα Καΐρου «η Κοινότης» η οποία αποτελείται μόνο από Έλληνες ομογενείς που διαμένουν στο Κάιρο και στα περίχωρά του και με τη μορφή αυτή υφίσταται μέχρι σήμερα. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας δεν έχει πλέον καμία ανάμειξη στη διοίκησή της και  Πρόεδρός της εκλέγεται κάποιος από τα μέλη της. Πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Καΐρου ήταν ο Αλέξανδρος Ρόστοβιτς Μπέης. Όμως δεν είναι μόνο αυτές οι δυο Κοινότητες, σε όλη την Αίγυπτο υπήρξαν πάνω από 20 Ελληνικές Κοινότητες (σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη υπήρχε Ελληνική Κοινότητα π.χ. στην Τάντα, στο Σουέζ, στο Ασσουάν, στο Ζαγαζίγκ, στη Μανσούρα, στην Ιμπραημία κ.α.) οι οποίες αφού μειώθηκε ο αριθμός των Ελλήνων στην Αίγυπτο, συγχωνεύτηκαν είτε με την Ελληνική Κοινότητα Καΐρου είτε με την Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας. Σήμερα υφίστανται μόνο 5 Κοινότητες ήτοι Καΐρου, Αλεξανδρείας, Πορτ-Σαΐντ, Ισμαηλίας και Κάφρ Ελ Ζαγιάτ.

 oι Ναοί στην Αίγυπτο

Παρόλο που η Αίγυπτος είναι μια μουσουλμανική χώρα οι Ελληνικές Κοινότητες κατάφεραν να ανεγείρουν λαμπρότατους Ελληνορθόδοξους Ναούς. Στην Αίγυπτο εδώ και αρκετούς αιώνες βρίσκεται η έδρα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας το οποίο διαθέτει δεκάδες Ελληνορθόδοξες εκκλησίες στην Αίγυπτο. Παράλληλα υπάρχουν και οι Κοινοτικοί Ναοί.

Μεγάλης ιστορικής σημασίας στην χερσόνησο του Σινά, εκτός από το Θεοβάδιστο όρος που ο Μωυσής έλαβε τις δέκα εντολές, παραμένει και η Ιερά Μονή Σινά με πολιούχο της την Αγία Αικατερίνη.

 Τα Ελληνικά Εκπαιδευτήρια στην Αίγυπτο

Μέχρι σήμερα λειτουργούν στην Αίγυπτο Ελληνικά Σχολεία. Συγκεκριμένα στο Κάιρο λειτουργεί η Αχιλλοπούλειος Σχολή (Κοινοτικό Νηπιαγωγείο και Δημοτικό) και η Αμπέτειος Σχολή (Γυμνάσιο και Λύκειο της Ιεράς Μονής Σινά) και στην Αλεξάνδρεια λειτουργούν τα Κοινοτικά Σχολεία (Νηπιαγωγείο, Τοσιτσαία Πρατσίκειος Δημοτική Σχολή και Αβερώφειο Γυμνάσιο -Λύκειο). Εκτός από τα Ελληνικά Σχολεία λειτουργούν και κάποια Τμήματα ελληνομάθειας τόσο στο Κάιρο στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καΐρου όσο και σε άλλες πόλεις της Αιγύπτου και απευθύνονται είτε σε ελληνόπουλα που φοιτούν σε ξένα σχολεία, είτε σε Αιγυπτίους που επιθυμούν να διδαχθούν την Ελληνική γλώσσα. Παλαιότερα κάθε Ελληνική Κοινότητα είχε το δικό της σχολείο. Στο Κάιρο λειτουργούσε παλαιότερα η Ανωτέρα Τουριστική Σχολή αλλά και επαγγελματικές σχολές (ημερήσιες και νυχτερινές) ενώ στην Αλεξάνδρεια λειτουργούσε η Σαλβάγειος Επαγγελματική Σχολή.

  Αθλητικά Σωματεία στην Αίγυπτο

Όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» οπότε δεν θα μπορούσαν να λείπουν από την Αιγυπτιώτικη παροικία και τα Αθλητικά Σωματεία. Σήμερα υπάρχουν μόνο τέσσερα: οι Ελληνικοί Ναυτικοί Όμιλοι Καΐρου και Αλεξανδρείας, η Αθλητική Ένωση Αλεξανδρείας και ο ΠΑΟΚ (Παροικιακές Αθλητικές Ομάδες Καΐρου).

Η Ελληνική Κοινότητα Καΐρου διέθετε στάδιο στο οποίο γινόντουσαν οι Σχολικές Επιδείξεις, παρελάσεις, αθλητικές συναντήσεις διαφόρων Αθλητικών Σωματείων (ελληνικών και ξένων)

Θα ήταν παράλειψή μου να μην αναφερθώ και στον Προσκοπισμό ο οποίος υπάρχει ενεργά  στην Αίγυπτο από το 1913 και μέχρι και σήμερα (Προσκοπείο Αλεξανδρείας και Καΐρου). Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός σαν Λυκόπουλο και αργότερα σαν Πρόσκοπος την συμμετοχή μου στις Προσκοπικές δραστηριότητες καθώς και τις περιφορές του Επιταφίου την Μεγάλη Παρασκευή στους Ναούς.

 Σωματεία και Σύλλογοι

Αρκετά τα σωματεία που κοσμούσαν την Αίγυπτο. Ιδρύθηκαν Λέσχες που διοργάνωναν χορούς για την παροικία, Ελληνικά Κέντρα. Το Ελληνικό Κέντρο Καΐρου υπάρχει μέχρι και σήμερα αλλά λειτουργεί με άλλη μορφή. Διάφοροι Σύλλογοι όπως Αποφοίτων των Ελληνικών εκπαιδευτηρίων, Φιλανθρωπικά Σωματεία που προσέφεραν την βοήθειά  τους στους απόρους συμπατριώτες μας. Ακόμη συστήθηκαν και πολλές Αδελφότητες όπως Κρητών, Πελοποννησίων, Λημνίων, Χιωτών κ.α.

Σήμερα στο Κάιρο υπάρχουν μόνο δυο αδελφότητες (Χιακή και Κυπριακή). Κυπριακή Αδελφότητα υπάρχει και στην Αλεξάνδρεια η οποία είναι και η Κεντρική Επιτροπή. Επίσης λειτουργούν στην Αλεξάνδρεια ο Μικρασιατικός Σύλλογος αλλά και Σύλλογος Ελλήνων Επιστημόνων (Πτολεμαίος Α’).

Παραμένουν λίγα πλέον Σωματεία τα οποία παρόλο που μειώθηκαν τα μέλη τους συνεχίζουν με ζήλο το βαρύ τους έργο.

Ελληνικά Νοσοκομεία

Οι δυο μεγάλες Κοινότητες Καΐρου και Αλεξανδρείας είχαν Ελληνικό Νοσοκομείο. Στην Αλεξάνδρεια το Κοτσίκειο Νοσοκομείο το οποίο κρατικοποιήθηκε την εποχή του Συνταγματάρχη Γκαμάλ Αμπντ Ελ Νάσερ στον ίδιο χώρο πρόσφατα επαναλειτούργησε ο Ιερός Ναός των Αγίων Θεοδώρων που μετονομάστηκε σε Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου. Στο Κάιρο, το Ελληνικό Νοσοκομείο  Καΐρου το οποίο ιδρύθηκε το 1912, παραμένει μέχρι και σήμερα στην Ελληνική Κοινότητα Καΐρου και είναι πλέον το μοναδικό Ελληνικό Νοσοκομείο εκτός Ελλάδος.

Στον ίδιο χώρο βρίσκεται και το Ελληνικό Γηροκομείο «Άγιος Παντελεήμονας».

Στην Αλεξάνδρεια σχετικά πρόσφατα η Ελληνική Κοινότητα επαναλειτούργησε σε νέες βελτιωμένες εγκαταστάσεις το Ελληνικό Γηροκομείο το οποίο φιλοξενεί την τρίτη ηλικία.

 Ο Παροικιακός Τύπος

Τόσο στο Κάιρο όσο και στην Αλεξάνδρεια κυκλοφορούσαν πολλές Παροικιακές Εφημερίδες. «Κάιρο», «Σφίγγα», «Πάροικος», «Ταχυδρόμος», «Χρόνος» κ.α. Μέχρι το 1998 στο Κάιρο εκδιδόταν η ημερήσια εφημερίδα «Φως» με τελευταίο της εκδότη τον αείμνηστο Σωκράτη Πατέρα. Μετά το θάνατό του η Ελληνική Κοινότητα Καΐρου εκδίδει το «Νέο Φως». Στο ξεκίνημά της  ήταν 15νθήμερη και Διευθυντής της ήταν ο αείμνηστος Γιώργος Ξενουδάκης ο οποίος μαζί με το «Νέο Φως» εξέδιδε και την «Πατρίδα» και την «Εφημερίδα των Αιγυπτιωτών».

Σήμερα εκδίδονται δύο Ελληνικές Εφημερίδες στην Αίγυπτο  το «Νέο Φως» του Καΐρου το οποίο εκδίδει η Ελληνική Κοινότητα Καΐρου και «Ο Ταχυδρόμος της Αλεξάνδρειας» που εκδίδεται από την Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας. Αρχισυντάκτης των δύο αυτών κοινοτικών εφημερίδων είναι ο δημοσιογράφος Νίκος Κάτσικας.

  Γράμματα και Τέχνες

Οι Έλληνες της Αιγύπτου δεν αναμείχθηκαν ποτέ στην πολιτική ζωή της χώρας. Ίσως και η πολιτική κατάσταση της Αιγύπτου να μην το επέτρεψε. Έλαβαν όμως μέρος σε  διαδηλώσεις της χώρας στο πλευρό του αδελφού Αιγυπτιακού λαού. Το 1956 όταν εθνικοποιήθηκε η Διώρυγα του Σουέζ, ο Αγγλικός Στρατός απέσυρε όλους τους ξένους πιλότους της Διώρυγας. Μόνο οι Έλληνες πιλότοι παρέμειναν.

Απεναντίας ασχολήθηκαν με τις τέχνες και τα γράμματα. Είναι γνωστό ότι ο Έλληνας ποιητής Κωνσταντίνος Π. Καβάφης γεννήθηκε και έζησε  στην Αλεξάνδρεια, ένα μεγάλο μέρος από τα ποιήματά του αναφέρονται σε αυτήν.

Από την Αλεξάνδρεια επίσης ήταν και η Πηνελόπη Δέλτα, κόρη του Εμμανουήλ Μπενάκη.

Στο Κάιρο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο λογοτέχνης Στρατής Τσίρκας και ένα από τα πιο γνωστά του έργα είναι «Η Λέσχη». Εμφανή είναι και η παρουσία των Ελλήνων στον Αιγυπτιακό κινηματογράφο όπως ο Γεώργιος Ιορδανίδης, η ηθοποιός -χορεύτρια Καίτη καθώς και πολλοί σκηνοθέτες, ηχολήπτες κ.α. Μάλιστα πολλοί Αιγυπτιώτες (ηθοποιοί, τραγουδιστές, σκηνοθέτες, μουσικοσυνθέτες κ.α.) συνέχισαν την καριέρα τους στην Ελλάδα.

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφέρω ότι στο Κάιρο υπήρχαν Ελληνικά στούντιο που γυρίστηκαν και πολλές ταινίες από την Ελλάδα όπως «Σάντα Τσικίτα», «Ένα βότσαλο στη λίμνη» κ.α.

 Κοινωνικοί και Επαγγελματικοί Τομείς

Οι Έλληνες στην Αίγυπτο ασχολήθηκαν με διάφορα επαγγέλματα. Αυτοί που έμεναν στην Αλεξάνδρεια και σε παράλιες πόλεις ασχολήθηκαν με το εμπόριο αντίθετα αυτοί που έμεναν στο Κάιρο ήταν παντοπώλες, ράφτες, μικροεπιχειρηματίες, κ.α. Πολλοί ασχολήθηκαν και με την καλλιέργεια του βάμβακα και άλλοι ήσαν καπνέμποροι όπως ο Τσανακλής, οι Αδελφοί Κυριαζή κ.α. Σήμερα οι νέοι μετανάστες της 1ης γενιάς έρχονται στην Αίγυπτο για να εργαστούν σε κάποια εταιρεία ή να ανοίξουν κάποιο εργοστάσιο στην βιομηχανική ζώνη. Σχεδόν κανείς δεν έρχεται έτσι στο άγνωστο. Για να μεταναστεύσουν εδώ πρέπει να έχουν έτοιμη δουλειά. Τα πράγματα πλέον είναι τελείως διαφορετικά.

 

                  Οι Αιγυπτιώτες στον Ελλαδικό Χώρο

Το 1933 ιδρύεται ο Σύνδεσμος Αιγυπτιωτών Ελληνών, με την επωνυμία Σύλλογος των εξ Αιγύπτου και Σουδάν Ελλήνων, με την υπ’ αριθμό 10233/ 19 Δεκεμβρίου 1933 Απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών. Για την πρώτη περίοδο, 1933-1940, δεν υπάρχουν στοιχεία, ούτε πρακτικά Γενικών Συνελεύσεων, ούτε Πρακτικά Συνεδριάσεων Δ.Σ.

 Η Πρώτη  Γενική Συνέλευση μετά τον πόλεμο, στις 18 Φεβρουαρίου 1945: Πρόεδρος του Συλλόγου τότε ο Π. Χατζημανώλης, Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης ο Π. Χατζηπάνος και Γραμματέας ο Δ. Κουλαμπίδης. Παρόντες 30 μέλη. Αναγιγνώσκονται τα Πρακτικά της τελευταίας  Γενικής Συνέλευσης, της 10ης Ιουνίου 1940, όπου αναφέρονται τα γεγονότα τα οποία ακολούθησαν έως την απελευθέρωση «….Κατ’ αυτήν και πάλιν εφρόντισε κατά μέτρον των ατομικών και οικονομικών δυνάμεων των μελών του διά την παντοιοτρόπως εξυπηρέτησιν εκείνων εκ των Αιγυπτιωτών οίτινες κατέφευγον εις τον Σύλλογον. …. …… Η περίοδος της δουλείας υπήρξεν μακρά και επίπονη ιδίως δε δια τους αποκλεισθέντες ενταύθα, στρατευσίμους και μη, αιγυπτιώτας – η υπέρ αυτών μέριμνα δεν ήτο εντός του προγράμματος του Συλλόγου μας, εν τούτοις το Δ.Σ. εθεώρησεν καθήκον του να ασχοληθεί δι’ αυτούς και προέβει εις σχετικά διαβήματα τα οποία ενίσχυσαν τας προσπαθείας ας έτερα επίλεκτα μέλη του εξ Αιγύπτου Ελληνισμού, αναλάβοντα την πρωτοβουλίαν και την διαχείρισιν κατέβαλον. ….». (διαβήματα προς κάθε αρμόδια αρχή για έκδοση αδειών επιστροφής στην Αίγυπτο των ομογενών και φοιτητών, διανομή τροφίμων και παροχή συσσιτίου σε συνεργασία με την «Ένωση των εξ Αιγύπτου αποκλεισθέντων Ελλήνων Φοιτητών, Εφέδρων και Εθελοντών»).

Σ’ αυτή τη Γενική Συνέλευση έγινε πρόταση για «….την τροποποίησιν της επωνυμίας του Συλλόγου ως νέαν δε τοιαύτην προτείνει όπως ο Σύλλογος μετονομαστεί  Σύνδεσμος Αιγυπτιωτών Ελλήνων. ….». Η τροποποίηση επικυρώθηκε με την υπ’ αριθμό 5093/ 5 Νοεμβρίου 1945 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Με πρωτοβουλία του Συνδέσμου η Πλατεία στη συμβολή των οδών Πατησίων και Λεωφόρου Αλεξάνδρας μετονομάζεται σε «Πλατεία Αιγύπτου» σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την φιλοξενία της εξόριστης Ελληνικής Κυβέρνησης από το Αιγυπτιακό Κράτος κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Την περίοδο 1957-1975 αρχίζει ο μαζικός επαναπατρισμός από την Αίγυπτο και τη χρονιά αυτή εγγράφονται στο Σύνδεσμο 378 νέα μέλη και κατά εκατοντάδες την επόμενη περίοδο φθάνοντας τα 1.354 νέα μέλη το 1963. Τα προβλήματα των επαναπατρισμένων Αιγυπτιωτών Ελλήνων  είναι μεγάλα, ζωτικής σημασίας και χρήζουν άμεσων λύσεων.

Το 1963 ο Πρόεδρος και τα Μέλη του Δ.Σ. με μεγάλες προσπάθειες πέτυχαν από την Υπηρεσιακή Κυβέρνηση του Π. Πιπινέλη το δικαίωμα της  ένταξης των Αιγυπτιωτών Ελλήνων στα Ασφαλιστικά Ταμεία της Ελλάδας.

Ο Σύνδεσμος Αιγυπτιωτών Ελλήνων από την ίδρυσή του επιδεικνύει γόνιμη δράση και σημαντική προσφορά προς την Αιγυπτιώτικη Κοινότητα στην Ελλάδα και την Ελληνική Παροικία στην Αίγυπτο και προς τους Αιγυπτιώτες όπου γης.

Για την προσφορά του αυτή τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1985 και με τον Σταυρό του Αγίου Μάρκου Ά Τάξεως από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας το 1987.

Στόχοι του Συνδέσμου Αιγυπτιωτών Ελλήνων είναι η συσπείρωση των Αιγυπτιωτών στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό, η διάσωση και προβολή των παραδόσεων της ιστορίας των Ελλήνων της Αιγύπτου και η διάδοση της Πολιτιστικής μας κληρονομιάς στην έξω κοινωνία.

Σήμερα ο Σύνδεσμος Αιγυπτιωτών Ελλήνων διαθέτει ιδιόκτητο εντευκτήριο στο κέντρο της Αθήνας (Γ’ Σεπτεμβρίου αρ. 56 στον 1ο όροφο), με ποικίλη Κοινωνική, Πολιτιστική, Ψυχαγωγική, και Εκπαιδευτική δράση.

Προσωπικά θα ήθελα να παροτρύνω κάθε Έλληνα Αιγυπτιώτη όπου και αν βρίσκεται να είναι περήφανος για την ιστορία μας ανά τους αιώνας.

Ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου, Ειδικός Γραμματέας, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας με αισιοδοξία την πορεία μας προς το μέλλον, υπάρχουμε και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε.

Στην παγίδα που ο ίδιος έσκαψε!

stin-pagida-pou-o-idios-eskapse

 

Ήταν μια συνέντευξη Τύπου εντελώς διαφορετική από ό,τι έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα από τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν ένα από τα πιο σημαντικά πόστα στον πλανήτη, αυτό του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ντόναλτ Τραμπ στην πρώτη του συνάντηση με τους δημοσιογράφους ήταν ο γνωστός Ντόναλντ Τραμπ, απόδειξη πως θα είναι ένας εντελώς διαφορετικός πρόεδρος από τους προηγούμενους.

Ο εκλελεγμένος πρόεδρος τα έβαλε με πολλούς και κυρίως με τα μέσα ενημέρωσης. Η σχέση μίσους που διατηρεί με τους εκπροσώπους του Τύπου δεν είναι καινούρια. Ο Ντόναλντ Τραμπ υμνεί τα μέσα όταν μιλούν με καλά σχόλια για αυτόν, αλλά θέλει να τα στείλει στο πυρ το εξώτερον όταν γράφουν εναντίον του, ασχέτως αν πρόκειται για ξεκάθαρες αλήθειες. Μίλησε με απαξιωτικά λόγια για τους δημοσιογράφους, επιτέθηκε στα μέσα ενημέρωσης, ήταν προσβλητικός με ανθρώπους που θέλησαν να του υποβάλουν ερωτήσεις. «Ο οργανισμός σας είναι απαίσιος. Οι ειδήσεις που μεταδίδετε είναι ψευδείς», είπε σε έναν δημοσιογράφο του CNN.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν έξαλλος, λόγω του ότι ενωρίτερα το CNN αλλά και άλλα μέσα ενημέρωσης όπως και ιστοσελίδες, τόλμησαν να αναφερθούν σε πληροφορίες που κάνουν τον γύρο του κόσμου τις τελευταίες ώρες και σύμφωνα με τις οποίες η Ρωσία κατέχει ενοχοποιητικό, γαργαλιστικό υλικό για τον εκλελεγμένο πρόεδρο και ότι με αυτό στην ουσία τον εκβιάζει. Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε πως είναι όλα ψέματα και πως πρόκειται για κατασκευασμένες ειδήσεις από άρρωστους ανθρώπους. Πραγματική ειρωνεία πάντως, ο άνθρωπος που βάσισε ολόκληρη την προεκλογική του εκστρατεία πάνω στα ψέματα να κατηγορεί άλλους για διασπορά ψευδών ειδήσεων. Όσες φορές τον ρώτησαν να σχολιάσει κάτι που δεν είναι αλήθεια η αντίδρασή του ήταν να παραπέμψει στο ίντερνετ. «Είναι εκεί έξω, όλοι μπορούν να το δουν», έλεγε.

Αυτή τη φορά εκεί έξω είναι πληροφορίες ότι οι Ρώσοι τον έχουν βιντεοσκοπήσει σε βίντεο με όργια σε ξενοδοχείο στη Μόσχα. Η ιστορία αυτή μπορεί να είναι αληθινή, μπορεί όμως και να μην είναι. Δεν έχει σημασία. Εκείνο που μετρά είναι πως όλα αυτά «είναι εκεί έξω». Είναι οι κανόνες του παιχνιδιού, όπως ο ίδιος το έστησε. Και θα πρέπει τώρα να τους ανεχτεί.

Χαμηλές προσδοκίες.

Alexis Tsipras gestures during a cabinet meeting

του Πάσχου Μανδραβέλη

Ζούμε σε εποχή χαμηλών προσδοκιών. Λογικό, διότι έχουμε αυτήν την κυβέρνηση. Ολοι ήξεραν και πριν από τις εκλογές πως ο κ. Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του δεν είναι ικανοί διαχειριστές. Εξάλλου, οι περισσότεροι υπουργοί, πριν καθίσουν στις καρέκλες της εξουσίας δεν είχαν διοικήσει ούτε περίπτερο. Επομένως, δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που θα μπορούσε να περιμένει κάποια αποτελεσματικότητα, από εκείνους που έφαγαν τη ζωή τους αναλογιζόμενοι αν η επανάσταση παράγει δίκαιο. Σε κάποιο καφενέ, εννοείται…

Ο κ. Τσίπρας δεν έγινε πρωθυπουργός για να αντιμετωπίσει προβλήματα της καθημερινότητας. Υπερψηφίστηκε από το ένα τρίτο του ελληνικού λαού ως καταφερτζής. Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά ένα –όχι και τόσο περίεργο– τρόπο έπεισε ότι θα πήγαινε στις Βρυξέλλες με τα πουκάμισα έξω και οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν από το μέγεθος της πολιτικής του βούλησης. Σύμφωνα με το σενάριο, οι εταίροι σκιαγμένοι από τις θεωρίες περί «νέας Ευρώπης» θα μας έδιναν –και χωρίς να ρωτούν πολλά πολλά– όσα ζητούσαμε για να έχουμε ζωή χαρισάμενη. Φυσικά δεν τα κατάφεραν. Εμαθαν κατόπιν του πανηγυριού που οι ίδιοι έστησαν, πως πολλοί στην Ευρώπη θα χαίρονταν αν υλοποιούσαν τις απειλές τους για Grexit. Η οικονομία γονάτισε, κατά την εξάμηνη διαπραγμάτευση, αλλά τουλάχιστον στο χείλος του γκρεμού έκαναν στροφή 180 (και ουχί 360) μοιρών.

Ο δεύτερος λόγος για τις χαμηλές προσδοκίες του ελληνικού λαού είναι οι υψηλές προσδοκίες που είχε πριν από την κρίση. Οι πολίτες δεν διαμαρτύρονται πλέον γοερώς, διότι μπαΐλντισαν από την πολλή διαμαρτυρία των προηγούμενων χρόνων. Η αλήθεια είναι ότι προ δεκαετίας ή δεκαπενταετίας, υπήρχε βοή διαμαρτυρίας στα κανάλια ακόμη και όταν είχαμε το ένα δέκατο των σημερινών προβλημάτων. Με τις πρώτες νιφάδες του χιονιού άρχιζαν οι οιμωγές: «μα πού είναι το κράτος;». Το ρωτούσαν ακόμη και εκείνοι που παρά τις προειδοποιήσεις της Τροχαίας έβγαιναν χωρίς αλυσίδες και χιονολάστιχα στους δρόμους και μετά περίμεναν κάποιο κανάλι να πουν τον πόνο τους. Τότε τα κανάλια είχαν λεφτά και συνεργεία να τρέξουν στους τόπους της γκρίνιας. Είχαν και περίσσευμα λυρισμού για να ντύσουν κάθε ρεπορτάζ.

Γενικώς, υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι μπαίνοντας στην ΟΝΕ γίναμε αυτόματα Ευρωπαίοι· ότι είχαμε λύσει όλα τα οργανωτικά προβλήματα και το μόνο που απέμενε ήταν να απολαύσουμε τους καρπούς της προσπάθειάς μας. Μπορεί πάλι να οφείλεται και στο γεγονός ότι οι επαγγελματίες της γκρίνιας ήταν τότε στην αντιπολίτευση, ψέγοντας από καθέδρας τους πάντες, ενώ τώρα είναι στην κυβέρνηση.

Οπως και να έχει το ζήτημα πάντως, εκείνη η υπερβάλλουσα προσφορά διαμαρτυρίας από τα κανάλια οδήγησε να έχουμε έναν από τους ακριβότερους μηχανισμούς αποχιονισμού της Εθνικής Οδού στην Ευρώπη· ειδικά στο κομμάτι που είναι κοντά στην Αθήνα, δηλαδή στην εμβέλεια κάλυψης των πανελλαδικών καναλιών. Αυτή η σπατάλη είναι ορατή από τον δρόμο. Σε υπόστεγα βρίσκονται πανάκριβα μηχανήματα άχρηστα 365 μέρες τον χρόνο.

Σήμερα, λοιπόν, παρ’ όλο που ο πήχυς είναι τόσο χαμηλά, η κυβέρνηση αδυνατεί να τον περάσει. Δεν μπορεί κι αυτό το κατανοούν όλοι. Ακόμη κι εκείνοι που το 2015 πήγαν για τα πολλά και τώρα, το 2017, έχουν μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να μεριμνήσει ούτε για τρεις μέρες κακοκαιρίας…

πηγή Καθημερινή

 

Ο Θεός να βάλει το χέρι του και στα νοσοκομεία!

o-theos-na-valei-to-cheri-tou-kai-sta-nosokomeia

της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Στην Ελβετία κορυφαίοι επιστήμονες προσπαθούν να εξηγήσουν τη δημιουργία του κόσμου με όρους επιστημονικούς. Στην Κύπρο, έχει αποφασιστεί (η πίστη είναι ισχυρότερη από την έρευνα) πως για τη δημιουργία του κόσμου αποκλειστική ευθύνη έχει ο Θεός. Κι αφού τον έφτιαξε όπως τον έφτιαξε, είναι υπεύθυνος και για την εύρυθμη λειτουργία του. Οφείλει να φροντίζει να βρέχει πριν πιούμε όλο το νερό από τα φράγματα. Κι αν δεν το κάνει, ας ρίχνει τουλάχιστον -από καιρού εις καιρόν- μια ματιά στις μονάδες αφαλάτωσης ώστε να διασφαλίζει πως λειτουργούν σωστά και δεν θα διψάσουμε. Καλού κακού, ας μετρά και τους τουρίστες για να ξέρει αν είναι επαρκείς οι ποσότητες. Στον Θεό έχουμε εναποθέσει και την ευθύνη για τα τροχαία δυστυχήματα, με αποτέλεσμα να κάνουμε δεήσεις για μείωσή τους. Τώρα, έχουν αρχίσει κι οι γιατροί να προσεύχονται στον Θεό και τους αγίους να τα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα σε ένα σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που έχει προ καιρού περιπέσει σε κώμα. «Οι προσευχές σας μας χρειάζονται», έστειλε μήνυμα σε εαυτούς και αλλήλους γιατρός του νοσοκομείου Λεμεσού όταν απελπισμένος δεν μπορούσε να βοηθήσει όσους κατέφυγαν στα νοσοκομεία τις μέρες αυτές.

Αν οι προσευχές μας καταφέρουν να αυξήσουν τις κλίνες στα νοσοκομεία, ανακόψουν τη φυγή των γιατρών από τα δημόσια νοσοκομεία, τα εξοπλίσουν με όσο εξοπλισμό και αναλώσιμα χρειάζονται, οργανώσουν το σύστημα υγείας με τρόπο ώστε αυτός που καταφεύγει στις Πρώτες Βοήθειες να μην περιμένει έξι ώρες μέχρι να μπορέσει να τον δει γιατρός, τότε όχι μόνο να αρχίσουμε όλοι να προσευχόμαστε, αλλά και κεριά και λαμπάδες να ανάψουμε. Παρόλα αυτά, κι ας μην κατηγορηθούμε για έλλειψη πίστης, ο Θεός μάλλον δεν θα οργανώσει τα νοσοκομεία της Κύπρου όσο και να τον παρακαλέσουμε. Όσο παντοδύναμος και να είναι, δεν θα μπορέσει να βοηθήσει στο θέμα αυτό. Χαράμι θα πάνε οι προσευχές, οι δεήσεις και τα τάματά μας. Ίσως μάλιστα θυμώσει που τον απασχολούμε τη μια με τις βροχές, την άλλη με τους σκοτωμούς μας στους δρόμους, την παράλλη με το μπάχαλο στα νοσοκομεία μας.
Αν έχει μάλιστα κινητό ή facebook, ίσως μας στείλει μήνυμα: «Σας έδωσα μυαλό για να λύνετε τα προβλήματα της καθημερινότητας μόνοι σας. Είναι απλά τα πράγματα. Χειμώνας είναι, κυκλοφορούν πολλές ιώσεις, ο κόσμος αρρωστά, δέστε το σαν μια έκτακτη κατάσταση κι οργανωθείτε».

Οι χάκερς πάντα προηγούνται.

oi-chakers-panta-proigountai

Άρθρο Ξένιας Τούρκη

Ο Ντόναλτ Τραμπ τα γύρισε τελικά και αποδέχεται τα συμπεράσματα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ότι η Ρωσία επιδόθηκε σε κυβερνοεπιθέσεις με στόχο να διαταράξει τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Ο νεοεκλεγέντας Πρόεδρος, ο οποίος θα αναλάβει και επισήμως τα καθήκοντά του στις 20 Ιανουαρίου, διά του εκπροσώπου του αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο να αναλάβει δράση για το θέμα αυτό. Δεν είναι ο μόνος που άλλαξε γνώμη για τις ρωσικές κυβερνοεπιθέσεις. Ο Μπαράκ Ομπάμα επίσης παραδέχτηκε ότι υποτίμησε τον αντίκτυπο που θα μπορούσε να έχει μια εκστρατεία κυβερνοεπιθέσεων και παραπληροφόρησης και δεν έδωσε την απαιτούμενη σημασία.

Στη δεκαετία του 1990 όταν το Ίντερνετ άρχισε να ανθίζει, οι αναλυτές έλεγαν ότι ο πόλεμος στο Διαδίκτυο και οι κυβερνοεπιθέσεις θα είναι ο τρόπος με τον οποίο μια χώρα θα πλήττει στο μέλλον την άλλη. Αυτή η εποχή είναι ήδη εδώ. Κανένας δεν ισχυρίζεται ότι οι συμβατικοί πόλεμοι θα τελειώσουν. Ο εμφύλιος στη Συρία, ο πόλεμος στην Υεμένη, οι μάχες στη Λιβύη αποδεικνύουν ότι τα όπλα πάντα θα μιλούν.
Την ίδια στιγμή όμως, οι κυβερνοεπίθεσεις αποδεικνύονται ακόμη πιο ισχυρό μέσο για να πλήξει κανείς τον αντίπαλό του, είτε σε προσωπικό επίπεδο είτε σε διακρατικό. Είναι για αυτό το λόγο που πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων η Κίνα, η Ρωσία, το Ισραήλ, έχουν ετοιμάσει ειδικές μονάδες που δρουν αποκλειστικά στο Διαδίκτυο. Αυτές οι ομάδες είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή να χτυπήσουν και να προκαλέσουν τεράστιες, ακόμη και ανεπανόρθωτες ζημιές.
Πράγμα που δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο αν σκεφτεί κανείς ότι πλέον σχεδόν τα πάντα είναι συνδεδεμένα με το Διαδίκτυο. Κυβερνητικές υπηρεσίες, οι εργασίες, η οικονομία, η προσωπική μας ζωή, όλα γίνονται online. Μια κυβερνοεπίθεση μπορεί να κλέψει μυστικά, να παραλύσει μια υπηρεσία, να διαλύσει συστήματα και όπως είδαμε και στις ΗΠΑ να επηρεάσει μια εκλογική αναμέτρηση. Ας φανταστούμε τι μπορεί να γίνει αν πληγεί ένα πυρηνικό εργοστάσιο, ένα αεροδρόμιο, μια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Δυστυχώς, όσα μέτρα και να πάρει μια κυβέρνηση, μια υπηρεσία ή ένας οργανισμός, οι χάκερς βρίσκονται πάντα ένα βήμα μπροστά. Βρίσκουν εύκολα ή δύσκολα σημεία που μπορούν να επιτεθούν και δρουν ακαριαία. Η ασφάλεια είναι το ευάλωτο σημείο του σύγχρονου τρόπου ζωή μας.

πηγή philenews.com

Η Αριστερά του Τσίπρα: To ’13 έβλεπαν θανάτους από μαγκάλια, σήμερα δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν μιλούν.

ijezumursh4f8e89f942b12

Αυτό το παγωμένο τριήμερο, για το οποίο οι μετεωρολόγοι προειδοποιούσαν αρκετές ημέρες πριν, μάθαμε ότι οι «καθαροί» της Αριστεράς του κύριου Τσίπρα , που στα λόγια απέχουν σύμπαντα από τα αστικά μιάσματα των άλλων κομμάτων, συμπεριφέρονται στην καλύτερη περίπτωση με την ίδια ηθική, αλλά και αρκετά χειρότερα!

Γράφει η Αλίκη Χατζή

Οι λακέδες του συστήματος, τουλάχιστον, δεν κάλεσαν πρόσφυγες και μετανάστες (ανθρώπους) για να τους πετάξουν αβοήθητους όπως να ‘ ναι κι όπου να ‘ναι , δεν άφησαν ποτέ παιδιά στο χιόνι, ούτε ξεστόμισαν με τον χυδαίο κυνισμό του κύριου Κυρίτση δικαιολογίες του τύπου …. «βολέψαμε κάποιους … αφήσαμε και χίλιους σε σκηνές».

Μάθαμε – και τι δεν μάθαμε για την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ – ότι η γιαγιά που κάηκε χθες στην Αλεξανδρούπολη γιατί άναψε μαγκάλι για να ζεσταθεί , είναι μία … αναμενόμενη περίπτωση σε ακραία καιρικά φαινόμενα για την οποία καλά θα κάνουμε να προσέχουμε όταν μιλάμε … για να μη λαϊκίζουμε (δήλωση Νίκου Παππά). Ότι επίσης όποιος μιλάει για αυτά τα θέματα «κάνει μικροπολιτική με τον ανθρώπινο πόνο, σε τραγικά συμβάντα» (δήλωση Κώστα Ζαχαριάδη).

Μάθαμε, ότι αυτά που έλεγε στην βουλή το 2013 ο κύριος Τσίπρας όταν έδειχνε ως υπαίτιους για θανάτους «από καύση διοξειδίου του άνθρακα» τους Αρχηγούς και τους βουλευτές των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ήταν σωστά για … τότε. Όχι για σήμερα! Σήμερα είναι πρωθυπουργός αυτός, ο Αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ! Μάθαμε επίσης, ότι όσα έγραφε στα σόσιαλ μίντια ο Δημήτρης Παπαδημούλης, που καλούσε σε «αγώνα κόντρα στην αναισθησία του χορτάτου», ήταν αναγκαία για … τότε. Σήμερα δεν έχουμε χορτάτους, έχουμε υπουργούς και ευρωβουλευτές … νηστικούς! Όπως τον συνπρωθυπουργό Καμμένο, που τότε έδειχνε με το δάχτυλο τους «ηθικούς αυτουργούς» των θανάτων από μαγκάλια και σήμερα κάνει σκι στις Άλπεις … όπως κάθε αδύναμος, χτυπημένος από την κρίση, έλληνας πολίτης!

Και για να θυμηθούμε και τί μάθαμε συνολικά σε αυτή την δίχρονη εφιαλτική διακυβέρνηση, όπου η χώρα είναι ακυβέρνητο καρυδότσουφλο με πλήρωμα κάτι απίστευτους και άνετους τύπους σαν τον Φλαμπουράρη με τις φραπεδιές του, τις ξάπλες του και τα λεφτά του.

Μάθαμε επώδυνα ότι κλείνουν οι τράπεζες, τα μεσαία και φτωχά στρώματα του πληθυσμού οδηγούνται στην αιφνίδια και μη διαχειρίσημη εξαθλίωση, ότι μένουν απλήρωτοι όλοι οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα (οι μεγάλοι παρίες αυτού του τόπου), ότι γίνονται ριφιφί σε όλα τα ταμεία του κράτους προκειμένου να πληρώνονται στο παραπέντε και με πανηγυρισμούς (σα να επιτυγχάνεται περιφανής νίκη) οι μισθοί και συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων.

Είδαμε να επιβάλλονται capital controls, να στήνονται ουρές, να δημιουργείται μια νέα δυστυχία, την αυγή της όποιας ο κύριος Παππάς ονόμασε ως … «το ευτυχέστερο ξημέρωμα του ελληνισμού», μ’ έναν ολοκληρωτικό σαδισμό! Βλέπουμε την χώρα να οδηγείται στην πλήρη εξαθλίωση , στην ανυποληψία, στην διεθνή απομόνωση και όλα αυτά – χώρια τα περισσότερα που παραλείπονται… – παρουσιάζονται «επικοινωνιακά» ως …μεγάλες επιτυχίες της αριστερής διακυβέρνησης!

πηγή thecaller.gr

Τι είδαν οι Αμερικανοί στη Λευκωσία;

 

ti-eidan-oi-amerikanoi-sti-lefkosia

Τελικά ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πολλά. Οι New York Times ανάμεσα στα 52 μέρη που εισηγούνται στους αναγνώστες τους να επισκεφθούν το 2017 -από το Πουέρτο Ρίκο μέχρι το Καζακστάν- περιλαμβάνουν και την Κύπρο. Κι όχι μόνο την Πάφο που είναι πολιτιστική πρωτεύουσα, αλλά κυρίως τη Λευκωσία. Και μάλιστα, όχι επειδή είναι η τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης. (Ίσως πίστεψαν κι αυτοί πως εντός του έτους θα χάσει τον τίτλο της τελευταίας μοιρασμένης πρωτεύουσας, οπόταν απέφυγαν τον χαρακτηρισμό.) Προτείνουν τη Λευκωσία για τις χάρες και τις ομορφιές της! Και ως Λευκωσιάτης ψάχνεις το δημοσίευμα για να δεις τι χάνεις. Τι είδαν οι Αμερικανοί που εσύ ως ντόπιος δεν το βλέπεις;  Γιατί όπως μας είπαν κι άλλοι, «άλλο να τη ζεις κι άλλο να τη χαίρεσαι». Στη Λευκωσία, λοιπόν, οι Αμερικανοί ενθουσιάστηκαν με τη Λεβέντειο Πινακοθήκη, το  ξενοδοχείο Altius, το εστιατόριο Cook Shop, το Ελληνικό Ουζομεζεδοπωλείο και το Μικροζυθοποιείο Πίβο. Κι ο δήμος της πόλης ένιωσε πολύ περήφανος που η Λευκωσία συγκαταλέγεται στα must που πρέπει να δει κάποιος πριν πεθάνει -όπως συχνά τιτλοφορούμε οι δημοσιογράφοι παρόμοια ρεπορτάζ- ώστε κοινοποίησε το δημοσίευμα στα ΜΜΕ. Χωρίς φυσικά να διευκρινίζεται αν το δημοσίευμα έγινε επί πληρωμή ή όντως οι Αμερικανοί ενθουσιάστηκαν με το που πάτησαν το πόδι τους στη Λεβέντειο Πινακοθήκη. Πού να δουν τέτοιους χώρους στον τόπο τους;

Το 2017 λοιπόν ο κάθε τουρίστας θα πρέπει να συμπεριλάβει στον ταξιδιωτικό του προγραμματισμό και τη Λευκωσία. Οπωσδήποτε θα προλάβει να δει το εργοτάξιο της κεντρικής πλατείας. Εκεί όπου επρόκειτο οι πρωτευουσιάνοι να υποδεχθούμε τη χρονιά, αλλά δεν τα καταφέραμε. (Φυσικά και το 2018 να ‘ρθει, πάλι προλαβαίνει.) Κι αν λατρεύει τα κτήρια που δεν τελειώνουν ποτέ, μπορεί να επισκεφθεί και το εργοτάξιο του νέου Δημοτικού Μεγάρου. Το οποίο δεν μπορεί να λέγεται και νέο μετά από τόσα χρόνια που κτίζεται. Μπορεί να δει και το άδειο οικόπεδο όπου θα κτίσουμε κάποτε το Αρχαιολογικό Μουσείο. Μια άλλη ατραξιόν που με τίποτα δεν πρέπει να χάσει κανείς άμα βρεθεί στην πόλη μας, είναι και η αλάνα του ΓΣΠ. Θα κάναμε εκεί πάρκο, αμφιθέατρο, γκαλερί, καταστήματα, μέχρι και ξενοδοχείο. Τώρα απλά θα γευτεί τους λουκουμάδες του Κυριλλή κι αν τύχει να βρεθεί εκεί μεσημέρι θα συναντήσει όλη την αφρόκρεμα της πόλης να τρώει στο Παντοπωλείο (δεν είναι πληρωμένη διαφήμιση). Απέναντι, θα δει το άλλο άδειο οικόπεδο όπου θα κάναμε Μέγαρο Μουσικής. Και φυσικά θα σουλατσάρει στη Λήδρας και Ονασαγόρου. Κι αν προχωρήσει πιο κάτω, θα δει τις ανακαινισμένες προσόψεις που κρύβουν τα ερείπια της πόλης. Φυσικά, we love Nicosia.
πηγή philenews.com

Istanbul oder Kostantiniyye? Unrühmliches Vorspiel zur Bosporus-Biennale 2017.

untitled

Von Heinz Gstrein

Istanbul ist trotz gesamttürkischer Re-Islamisierung bemüht, seinen
Ruf als europäische Kulturstadt zu verteidigen. So wurde Anfang Januar
bekannt, dass die diesjährige, 15. Bosporus-Biennale dem Künstler-Duo
Michael Elmgreen und Ingar Dragset gewidmet sein wird. Die beiden
Bildhauer, Installatoren und Theatermacher sind auch bei uns seit der
Berliner Biennale von 1998 und weiter mit dem Preis des Museums für
Gegenwart – Hamburger Bahnhof Berlin von 2002 anerkannt.

Weniger geschätzt wird vor Ort der in Istanbul schaffende kurdische
Bildhauer Ahmet Günestekin. Um den – heute unter Erdogan bedrohten –
multikulturellen Charakter der Stadt künstlerisch zu repräsentieren,
schuf er eine fünf Meter hohe Plastik aus bemaltem Metall mit den
Symbolen und Namen all der Völker und Kulturen, die in den letzten
2500 Jahren Istanbul zu dem gemacht haben, was es heute – noch – ist:
Phönizier, Griechen, Römer, Armenier, Bulgaren, Türken, Juden,
Albaner, Georgier, Kurden, Araber, Russen und zuletzt – ab dem 19,
Jahrhundert – auch Österreicher, Deutsche, Franzosen und Italiener.
Die Verwendung der verschiedenen Originalschriften, Altsemitisch und
Altgriechisch, Lateinisch, orientalische und slawische Kalligrafie,
verleihen dem Kunstwerk bunte Faszination. Es hat bereits in Venedig
und New York Beachtung gefunden, ja Bewunderung ausgelöst.

Um sich dem chronischen Namensstreit „Istanbul oder Konstantinopel“ zu
entziehen, der in den 1950er Jahren sogar einen Schlager von Caterina
Valente inspiriert hatte, nannte Günestekin seine Skulptur
„Kostantiniyye“. So hatten die Araber Konstantinopel bezeichnet, als
sie im 7. Jh. seine Mauern berannten. Diese Bezeichnung übernahmen
nach der türkischen Eroberung von 1453 die Osmanen-Sultane als
amtlichen Namen der Stadt in allen ihren Dokumenten bis 1922. Im
Volksmund setzte sich hingegen „Stambul“ durch, das ebenso wie das
heutige „Istanbul“ vom griechischen „stin Poli“ (in die Stadt)
abgeleitet ist.

Einem türkischen Regime, das unter Erdogan die Abkehr vom türkischen
Europäisierer Kemal Atatürk und Rückwendung zum Osmanentum propagiert,
hätte das Monumentalwerk „Kostantiniyye“ eigentlich gefallen müssen.
Stattdessen passte es den Machthabern als vermeintliche
Infragestellung des angeblich urtürkischen Stadtnamens Istanbul gar
nicht in den Kram. Was zeigt, dass der ganze Neo-Osmanismus nur
politische Zweckideologie ist, die sich um wahre Werte osmanischer
Größe einen Dreck schert.

Jedenfalls musste Ahmet Riza Demircan, Istanbuls
Distrikts-Bürgermeister von Beyoglu, wo auch Günestekin sein Atelier
hat, eine für Oktober 2016 angesetzte Ausstellung von „Kostantiniyye“
auf höhere Weisung aus Ankara absagen. Inzwischen ist Demircan selbst
abgesetzt und steht als Erdogan-Gegner vor dem „Nationalen
Sicherheits-Gerichtshof“.

Dennoch wagte es das renommierte Einkaufszentrum „Demirören“, das
Mahnmal für ein nicht nur türk-muslimisches Istanbul am Höhepunkt des
Neujahrsgeschäftes an seinem Portal aufzustellen. Sofort sammelte sich
ein Islamisten-Mob, der das Kunstwerk mit Unrat und Steinen bewarf,
auch die Scheiben der Auslagen einzuschlagen begann. Die Polizei
stellte sich auf die Seite des neo-osmanischen Lumpengesindels. Echte
Osmanen würden es als „esek türk“ bezeichnet haben, „ungebildete
Türken-Esel“. Doch mussten „Demirören“ und Günestekin nachgeben. Sie
bauten das Kunstwerk ab und verpackten es in Kisten. Der Künstler
hofft nun, anderswo mehr Verständnis als in einer Stadt zu finden, die
sich nach wie vor ihrer Biennale rühmt.

Türkei-Ukrainer formieren sich religiös.

untitled-jpg

 von Heinz Gstrein                                                     

Istanbul. Am 7. Januar nahm eine Abordnung von in der Türkei lebenden Ukrainerinnen und Ukrainern unter der Führung des Kiewer Generalkonsuls in Istanbul, Vasyl Bodnar, am Patriarchen-Gottesdienst in der Georgskirche im Phanar teil und traf dort mit Bartholomaios I. zusammen. Dem Vernehmen nach ersuchten sie ihn um die Errichtung einer eigenen ukrainischen Gemeinde. Bisher waren die Orthodoxen aus der Ukraine mit den Russen am Bosporus durch die Seelsorger der drei Niederlassungen russischer Athosklöster in Istanbul betreut worden.- In letzter Zeit mehren sich – so etwa in Wien (Vgl. öki 1/2017) – die Gründungen eigener ukrainischer Gemeinden des Ökumenischen Patriarchats in der Diaspora. Ihre Gläubigen hatten bisher Kirchen des Moskauer Patriarchats besucht.

 öki