Η Κύπρος που μας κάνει να ελπίζουμε!

i-kypros-pou-mas-kanei-na-elpizoume
της Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου
Δεν ξέρω αν φτάναμε στα επίπεδα άλλων χωρών, όπου οι άστεγοι είναι χιλιάδες, αν θα συνηθίζαμε τελικά το θέαμα και περπατώντας στο δρόμο απλά θα τους προσπερνούσαμε όπως προσπερνάς ένα αντικείμενο που βρέθηκε στο διάβα μας. Μπορεί και να μας ενοχλούσε το θέαμα. Να επιρρίπταμε στους ίδιους ευθύνη που έφτασαν σε τέτοια κατάσταση, χωρίς δουλειά, χωρίς στέγη, χωρίς κάποιον να έχει την έγνοια τους. Ίσως και από άμυνα, για να πείσουμε τους εαυτούς μας πως αυτά συμβαίνουν σε μια ειδική κατηγορία ανθρώπων και δεν πρόκειται να βρεθούμε ποτέ σε παρόμοια θέση.
Δεν ξέρω αν κάτω από άλλες συνθήκες θα βρισκόταν έστω και ένας άνθρωπος να ενδιαφερθεί για κάποιον άστεγο προσφέροντας του στέγη και δουλειά. Να μην σκεφθεί «ποιος είναι αυτός που θα του εμπιστευθώ ένα δικό μου χώρο» (έστω κι αν ήταν άδειος); Να μην σκεφθεί «γιατί δεν πάει στη χώρα του κι ήρθε εδώ να μας χαλά την εικόνα;». Να μην χορηγήσει στον εαυτό του άλλοθι με αρνητικές σκέψεις για τον άλλο για να επαναπαυτεί, αλλά να επιλέξει να αφήσει τον άλλο να αποδείξει ποιος είναι, τι μπορεί να κάνει και πώς μπορεί να ανταποκριθεί σε μια δεύτερη ευκαιρία. Κι αν εντέλει την άξιζε την ευκαιρία αυτή. Πόσοι από εμάς θα το κάναμε; Πόσοι θα ανοίγαμε ένα δεύτερο σπίτι που δεν χρησιμοποιούμε για να φιλοξενήσουμε κάποιον άγνωστο, κάποιον ξένο, κάποιον που βρέθηκε μόνος, χωρίς δουλειά και υπάρχοντα; Σίγουρα όχι πολλοί. Μεγαλώνοντας χάνουμε εκείνο τον νεανικό ρομαντισμό και ξέρουμε πια πολύ καλά πως δεν μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο. Κι άμα πλέον το καταλάβουμε αυτό, απαλλάσσουμε τον εαυτό μας από πολλά που θα μπορούσαμε ενδεχομένως να κάνουμε και του δίνουμε συχωροχάρτι για όσα δεν κάνουμε. Περπατάμε άνετα στις μεγαλουπόλεις, μπαινοβγαίνουμε στα μεγάλα εμπορικά κέντρα όπου στην έξοδο περνάμε -φορτωμένοι τα ψώνια που κάναμε- δίπλα από τους άστεγους που κοιμούνται στις εσοχές των κτηρίων, κάτω από τις τέντες, χωρίς να νοιώθουμε τίποτα. Ή αν νοιώθουμε κάτι, είναι πιο πολύ θυμό «για όλους αυτούς τους τεμπέληδες, που δεν κάνουν κάτι και κατάντησαν έτσι».
Δεν συνηθίσαμε όμως ακόμα το θέαμα. Με το που δημοσιοποιήθηκε η ιστορία του 35χρόνου Ρουμάνου που βρέθηκε να κοιμάται σε κάποιο πάρκο στην Ορόκλινη, πολλοί έσπευσαν να βοηθήσουν. Με φαγητό, με ρούχα, με λίγα χρήματα. Κι ένας, ανώνυμος, του πρόσφερε στέγη και δουλειά.
Αυτή είναι η καλή μας πλευρά. Που κατάφερε να διασωθεί και, άμα χρειαστεί, εκδηλώνεται. Αυτή είναι η Κύπρος που μας κάνει να ελπίζουμε.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: