Η νέα μας Αποκλειστική Συνέντευξη !

Ο Ήφαιστος Βιέννης θα σας παρουσιάσει σε αποκλειστική συνέντευξη το Σάββατο τον Heinz Gstrein  επί μισό αιώνα ανταποκριτής στην Ελλάδα, Κύπρο, Μέση  Ανατολή και Ανατολική Ευρώπη.

Rumänische Anti-Ökumene: Eiferer von der „Eisernen Garde Ablehnung des Konzils von Kreta aus der rechtsextremen Ecke

justin-parvu

 

Von Heinz Gstrein

Iasi/Petru Voda/Oradea. Als aufgebauscht bezeichnen Kreise der Rumänischen Orthodoxen Kirche Agentur-Berichte aus Bukarest, in denen von Aufruhr vieler Mönche und Gläubigen gegen Patriarch Daniil und seine Bischöfe wegen „Konzessionen an den Ökumenismus“ die Rede ist.

Zwar stimmt es, dass Unterschriftenlisten gegen ihre Teilnahme am orthodoxen Konzil von Kreta kursieren, das darin als „Banditenkonzil“ und „Verrat an der Orthodoxie“ zugunsten der „ökumenischen Irrlehre“ beschimpft wird. Die Unterzeichner finden sich besonders in der nordostrumänischen Landschaft Moldau. Sie fordern deren Metropoliten Teofan Savu auf, die – ohnedies noch weit von jedem weiten ökumenischen Geist entfernten – Beschlüsse von Kreta zu verurteilen oder zurückzutreten.

Hinter dieser Agitation verberge sich aber ein relativ kleiner Kreis von Eiferern um das Erzengelkloster von Petru Voda. Es ist eine Gründung des ehemaligen rumänischen Faschisten und Militärpfarrers Justin Parvu (1919-2013). Er wurde Ende der 1930er Jahre Mitglied der „Legionäre der Eisernen Garde“, einer Art Rumänen-SA, und wirkte dann im Zweiten Weltkrieg als Feldkaplan bei den rumänischen Besatzungstruppen in der Ukraine bis an den Don. Das kommunistisch gewordene Rumänien verurteilte ihn deswegen 1948 zu zwölf Jahren Zwangsarbeit in den Minen von Baia Sprie, dem alten siebenbürgischen Mittelstadt. Eine Haft folgte der anderen, bis es Justin Parvu 1976 gelang, ins rumänische Athoskloster Prodromul abgeschoben zu werden. Dort pflegte er nach dem Bericht zuverlässiger Zeugen (meine Wenigkeit) wieder den „Legionärsgeist“, trug unter der Kutte einen Gürtel mit dem Hakenkreuz.

Nach dem Sturz Ceausescus gründete Justin Parvu mit Gleichgesinnten tief in den Ostkarpaten den Erzengelkonvent von Petru Voda. Er gestaltete ihn als Doppelkloster mit einer Anlage kleiner Häuschen für Nonnen und Novizinnen. Diese erlangten bald traurige Berühmtheit, als herauskam, dass die eingetretenen Mädchen in erster Linie rechtradikal indoktriniert wurden. Ihren Chor liess der alte Legionär Justin den Marsch Sfânta tinerețe legionară – Heilige Legionärsjugend“ absingen (war da selbst 2012 dabei). Neben Juden und Kommunisten galt die fanatische Feindschaft von Parvu Katholiken, Protestanten und „ökumenischen Orthodoxen“. Seit seinem Tod vor drei Jahren setzt die Kommunität dieses frische Eifern der alten „Eisernen Garde“ eifrigst fort, wie die jetzige Agitation zeigt.

Im Unterschied zu Justin Parvu konnten sich viele Legionärs-Priester mit dem Besatzungsmetropoliten in Odessa, Visarion Puiu (1879-1964), an der Spitze 1944 in den Westen absetzen. Auf sie gehen dort „Gemeinden Freier Rumäner“ zurück, die zum Teil bis heute bestehen und auch nach der Wende nicht mehr in die vom Kommunismus befreite Heimatkirche zurückgefunden haben. Es ist eine kirchenpolitische Ironie, dass der Großteil von ihnen in genau jener Jurisdiktion des Ökumenischen Patriarchen von Konstantinopel (da kommt unser Freund Myron her) Zuflucht fand, den heute die antiökumenischen Neu-Legionäre Rumäniens als Ketzer anfeinden.

Von einer gesamtrumänischen Ausbreitung oder Ausstrahlung des Legonärsklosters Petru Voda darf aber nicht die Rede sein. Wenn sie aus der östlichen Moldau ins Bihor (Kreischland) von West-Siebenbürgen überspringen konnte, hinge das mit den besonderen örtlichen Umständen zusammen: In Oradea (Großwardein) und dem Hinterland leben neben zwei Dritteln Orthodoxen besonders viele Reformierte, Römisch- und Griechisch-Katholische sowie Pfingstler, Baptisten und Adventisten. Diese „Neoprotestanten“ wurden erst nach der Wende von der Orthodoxie „abgeworben“ und machen heute gut zehn Prozent der Bevölkerung aus. Sie bilden zusammen mit den „unierten“ Griechisch-Katholischen den hauptsächlichen Stein des Anstosses für orthodoxe Eiferer.

πηγή    öki

 

Johannes X.: Fass Rohlöl wiegt mehr als ein Menschenleben!

o-proedros-anastasiadis-patriarchi-antiocheias

 

von Heinz Gstrein

Nikosia. Auf der Rückreise von seinem Besuch in Polen (öki 34 vom 23. August S. 11/12) hat der antiochenische Patriarch Johannes X. in Zypern Station gemacht. Offizieller Anlass dafür der Besuch von vier Sommerlagern für christliche Flüchtlingskinder aus Syrien am Meer und im zyprischen Troodos-Gebirge. Der Oberhirte der arabischsprachigen Nahost-Orthodoxen danke Erzbischof Chrysostomos II. von Zypern für diese brüderliche Hilfeleistung: „In einer Zeit, da das Fass Rohöl mehr als ein Menschenleben wiegt, wissen wir diesen Beistand besonders zu schätzen. Er gibt uns Mut, im einst christlichen Orient als Zeugen des Evangeliums bis zum letzten durchzuhalten!“ – Dem Vernehmen nach wurden zwischen den beiden griechisch-orthodoxen Kirchenführern auch weitere Schritte zur Überbrückung des Streites zwischen den Patriarchaten von Antiochia und Jerusalem um die kirchliche Zuständigkeit im Golfemirat Katar besprochen.

πηγή  öki

Panzer stossen in Syrien vor Erdogan am Ziel seiner Expansionswünsche

CqnRXGvXYAA9hCo

 

Von Heinz Gstrein

In Syrien droht seit dem türkischen Einmarsch am Westufer des Euphrats alles außer Rand und Band zu geraten. Niemand hat mehr einen Durch- und Überblick, wer dort jetzt gegen wen kämpft, wer mit wem verbündet ist. Vor allem die Rolle der USA scheint durch doppelte, gegensätzlich Zusagen an verschiedene Bürgerkriegs- und Interventionsparteien in die Zerreißprobe zu geraten. Immerhin war es schon im Ersten Weltkrieg so, dass Syrien und andere Teile des Orients von den Engländern gleichzeitig Arabern, Juden, Franzosen und Italienern versprochen wurden. Die daraus resultierenden Nahostkonflikte um Palästina und Kurdistan sind zu globalen Dauerstörenfrieden geworden. Ähnliches droht jetzt wieder mit Syrien.

Jedenfalls hat sich Staatschef Recep Tayyip Erdogan, der am Freitag mit viel Pomp die dritte Brücke über den Bosporus eröffnete, mit seiner jüngsten Ruck-Zuck- Politik den jahrelangen Traum von einer türkischen Besatzungszone im syrischen Norden erfüllt. Dafür nimmt er sogar in Kauf, die eben erst angebahnte Annäherung an Präsident Baschar al-Assad in Damaskus in Scherben zu schlagen. Der Dienstag-Besuch von US-Vize Joe Biden bei Erdogan dürfte diesem auch gar nicht vom Panzersprung nach Dscharabuls abgeraten, sondern ihn im Gegenteil zur Operation „Euphrat-Schild“ ermutigt haben.

Die syrischen Kurden fühlen sich da jetzt natürlich von ihren Geld-, Waffen- und Direktivengebern aus dem Pentagon verkauft und verraten. Eben erst wurden sie von amerikanischen Spezialeinheiten vor Manbij als Kanonenfutter ins Feuer der IS-Milizen gejagt. Nach hohem Blutzoll sind sie jetzt angewiesen, ihre Siegesbeute den Türken zu überlassen, bzw. der „Freien Syrischen Armee“. Die stellt aber heute nicht mehr als ein Landsknechtsfähnlein im Sold von Erdogan dar.

Noch ist es zu keinen Handgreiflichkeiten gekommen, aber die Türken beschießen die Kurden systematisch mit Artillerie und Panzerkanonen. Das ausgerechnet in einem Gebiet, wo noch das Blut vom Schlussakt ihres Armenier-Genozids zum Himmel schreit. Beobachter haben den Eindruck, dass Amerika die kurdische „Heimwehr“ (YPG) südostwärts gegen die IS-Zentrale Ar-Raqqa abdrängen will. Dort sollen sie ihre Pflicht und Schuldigkeit tun, statt dem NATO-Partner Türkei in die Quere zu kommen. Der Atlantikpakt hatte ja nie Hemmungen, ob nach 1967 das griechische Militärregime zu dulden oder 1974 der Türkeneinfall in Zypern abzusegnen war. Auch jetzt scheint es Ankara gar nicht zu schaden, dass es schon seit Monaten keinen Besuch deutscher Parlamentarier bei der Bundeswehr im südtürkischen Stützpunkt Incirlik mehr zulässt.

Zu den Beschwichtigungspolitikern und Beschönigern des Erdogan-Regimes gesellt sich nun auch der Europarat. Er will den Schauprozessen gegen die „Putschisten vom 15. Juli“ durch Entsendung von „Experten“ einen Firnis an Legalität verschaffen. Denn – so sein Generalsekretär Thorbjorn Jagland: „Wir sollten mit den Türken sprechen und nicht über sie“.

Es mag als Entschuldigung gelten, dass ohne Türkei die ganze Südostflanke der NATO zusammenbräche. Denn Griechenland hat die EU auch militärisch mit ihren finanziellen Zwangsauflagen schon so gut wie weggespart. Bleibt nur mehr die bislang starke türkische Armee – doch auch sie nun von Erdogan entmachtet und durch seine Säuberungen sowohl um fähige Generäle wie tüchtige Piloten gebracht…

Χρύσω Μακαρίου Εφ ΄όλης της ύλης!

Chryso Makariou_12-15

 

Von Georg Gstrein

Η διακεκριμένη σοπράνο Χρύσω Μακαρίου μετά το τέλος των σπουδών της και το ντεμπούτο στη Σόφια μεταβαίνει στη Βιέννη το 2006 μετά από πρόσκληση της διεθνούς φήμης και μέλος της Vienna State Opera μέτζοσοπράνο Margarita Lilova. Συμμετέχει σε Διεθνείς Διαγωνισμούς καθώς και ευρωπαικά Φεστιβάλ στην Βουλγαρία, Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία και Γαλλία όπου διακρίνεται. Το 2011 συμμετέχει στο Διεθνή Διαγωνισμό Τραγουδιού στο Chur (Ελβετία) και κερδίζει το 2ο βραβείο και επιλέγεται να ερμηνεύσει Violetta (Verdi) για τη σαιζόν 2011/12. Εκ τότε συνεργάζεται με την Συμφωνική Ορχήστρα της Εθνικης Ραδιοτηλεόρασης Σλοβακίας,  την Κρατική Όπερα της Μπάνσκα Μπίστριτσα,  με την Kinderoper Papageno σε Αυστρία και Γερμανία, την Opera Piccola στη Βιέννη και το Opernloft Hamburg στο Αμβούργο.
Στην Αυστρία εμφανίζεται με διεθνούς φήμης τραγουδιστές όπως Ζoryana Kushpler, Clemens Unterreiner και Olivera Miljakovic. Εμφανίζεται  στο Μέγαρο Μουσικής της Βιέννης, στα βασιλικά ανακτορα του Χόφμπουργκ στη Βιέννη στο χορό του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής  και στο Mozarthaus Vienna.
Η κύπρια σοπράνο συμμετέχει επίσης σε παραγωγές και σε συναυλίες σε Γερμανία, Κορέα, Τσεχία, Σλοβακία και φυσικά στην πατρίδα της στη Κύπρο. Παρόλο που εμφανίζεται στο εξωτερικό, η ίδια είναι πεπεισμένη ότι οι εμφανίσεις της στην πατρίδα της είναι πάντα ιδιαίτερες, αφού η αγάπη και τα συναισθήματα του κοινού είναι έντονα. Είναι πλέον γνωστή για την φιλανθρωπική της δραστηριότητα και την προσφορά της σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και φορείς, τόσο στην πατρίδα της όσο και στο εξωτερικό.
1. Πώς επηρέασε το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώσατε την απόφαση σας να ακολουθήσετε το δρόμο του λυρικού τραγουδιού;
Μεγάλωσα σε μία καλλιτεχνική οικογένεια με τεράστια αγάπη για τις τέχνες. Οι γονείς μου με έπαιρναν παντού μαζί τους, είτε σε Θεατρικές παραστάσεις, είτε σε εκθέσεις Ζωγραφικής, είτε σε μουσικές συναυλίες. Η αδυναμία της μητέρας μου όμως ήταν η μουσική, η καλή μουσική και αυτό από ότι φαίνεται υπερίσχυσε. Όταν ήμουν 7 χρόνων έτυχε να ακούσω τη Μαρία Κάλλας για πρώτη φορά. Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση που το θυμάμαι με ακρίβεια μέχρι σήμερα. Από εκείνη τη στιγμή ονειρευόμουν να ακολουθήσω τα βήματα της! Σε πολύ νεαρή ηλικία έγινα μέλος της Παιδικής Χορωδία Πάφου υπό τη διεύθυνση της Κλεοπάτρας Κοτσώνη γεγονός το οποίο ενθάρρυνε την εξέλιξη μου στο τραγούδι. Και εδώ θέλω να σταθώ λιγάκι, πιστεύω ακράδαντα ότι το μέλλον και η εξέλιξη ενός νεαρού ταλέντου βασίζεται σχεδόν εξ΄ολοκλήρου στην αναγνώριση και τη στήριξη από τους σωστούς δασκάλους.

2. Η Βιέννη θεωρείται η Μητρόπολη της κλασικής μουσικής. Πόσο ανταποκρίνεται αυτό στην πραγματικότητα;

Η Βιέννη είναι μια πόλη η οποία η οποία σε γοητεύει από την πρώτη ματιά και όχι αδίκως φέρει τον χαρακτηρισμό Μητρόπολη της κλασικής μουσικής. Περπατώντας στο κέντρο της πόλης έχεις την εντύπωση ότι μεταπηδάς σε μια άλλη εποχή. Τα σοκάκια στο κέντρο της πόλη σε συνδυασμό με τα νεοκλασικά κτίρια και μικρά παλάτια να υψώνονται παντού, η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου και οι μουσική η οποία κυριαρχεί παντού σε μεταφέρουν στην εποχή του Μότσαρτ και όχι μόνο! Ο κοσμοπολίτικός της ρυθμός και χαρακτήρας, αλλά και τα συνεχή καλλιτεχνικά δρώμενα κρατούν ένα καλλιτέχνη σε μία όμορφη και δημιουργική εγρήγορση. Σίγουρα δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να ζει κάπου αλλού! Για ένα νεαρό καλλιτέχνη όμως που δεν κατάγεται από την Αυστρία είναι τρομερά δύσκολο να μπει στα κατάλληλα κανάλια και κύκλους για να μπορέσει να προχωρήσει και να προωθηθεί. Οπόταν ναι σίγουρα η Βιέννη θεωρείται το κοσμοπολίτικο κέντρο όλης αυτής της μουσικής πανδαισίας, όμως δυστυχώς δεν προσφέρει τις κατάλληλες ευκαιρίες για προσωπική ανέλιξη. Ευκαιρίες εκπαίδευσης και εξέλιξης ναι, αλλά όχι ανέλιξης.

3. Πόσο δύσκολο είναι για ένα νέο λυρικό τραγουδιστή να διεισδύσει στα διεθνή μουσικά    δρώμενα;

Ξέρετε, κάποτε ρώτησαν τον Jose Carreras σε μια συνέντευξη ποιές είναι οι πιθανότητες ένας νέος κλασικός τραγουδιστής να κάνει διεθνή καριέρα… η απάντηση του ήταν, τόσες πιθανότητες όσες με το να σε χτυπήσει λεωφορείο καθώς στέκεσαι ανυποψίαστος στην άκρη ενός πεζοδρομίου. Τόσο δύσκολο είναι! Καταρχήν χρειάζεται ένα πακέτο χαρακτηριστικών όπως, ψηλό επίπεδο μουσικής παιδείας, τεχνικής, ερμηνείας και ταλέντου για να καταφέρει να στρέψει τη προσοχή προς το άτομο του. Από την άλλη ο ανταγωνισμός είναι πάρα πολύ ψηλός και ο χώρος αρκετά δύσκολος. Ένας καλλιτέχνης πρέπει να συνδυάζει ένα σύνολο ταλέντων αν θέλει να επιβιώσει σε αυτό το χώρο, όπως τέλεια τεχνική, αυθεντική ερμηνεία, υπομονή, πειθαρχία, να είναι επικοινωνιακός στη σκηνή και να είναι σε θέση να αποδώσει κάτω από την όποια ψυχολογική πίεση.

4. Κατάγεστε από μια μικρή χώρα όπου η Όπερα δεν αποτελεί παράδοση. Πως σας αντιμετωπίζουν οι συνεργάτες και το κοινό στο εξωτερικό, γνωρίζοντας τη καταγωγή σας από τη μικρή Κύπρο;

Όταν εμφανίζομαι στο εξωτερικό συμβαίνει κάτι το καταπληκτικό, τόσο οι συνεργάτες μου όσο και το κοινό διερωτούνται πως είναι δυνατόν ένας τόσο μικροσκοπικός τόπος, δίχως παράδοση στη κλασική μουσική, να βγάζει τέτοια ταλέντα. Θα αναφέρω ένα μικρό παράδειγμα από τη τελευταία συμμετοχή μου στους Γάμους του Φιγκαρό στην Πράγα στις 13 Αυγούστου. Με το τέλος της παράστασης ήρθαν κοντά μου άτομα από το κοινό με καταγωγή από Ρωσία, Ηνωμένες Πολιτείες και Τσεχία και με συνεχάρησαν προσωπικά! Η μια η κοπέλα με δάκρυα ευτυχίας με ρωτούσε αν πραγματικά κατάγομαι από Κύπρο και διερωτόταν πως είναι αυτό δυνατό!
Το λυρικό τραγούδι ή αλλιώς η Όπερα, είναι ένα είδος μουσικής ιδιαίτερο, το οποίο δεν ανήκει στα ακουστικά ερεθίσματα της κυπριακής κουλτούρας μας και ως εκ τούτου δύσκολα γίνεται αποδεκτό στο ευρύ κοινό της Κύπρου. Μια καριέρα στην Κύπρο καθαρά στο χώρο αυτό είναι πολύ δύσκολη σχεδόν ανύπαρκτη. Τα τελευταία χρόνια βέβαια γίνονται πολλές και αξιόλογες προσπάθειες κυρίως από λυρικούς τραγουδιστές οι οποίοι έχουν επιστρέψει στην Κύπρο μετά από τις σπουδές τους και άλλους ιδιωτικούς φορείς. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε σίγουρα και την προσφορά του Ιδρύματος της Κρατικής Ορχήστρας Κύπρου και των Μουσικών Λυκείων, έχουμε όμως αρκετό δρόμο να διανύσουμε. Χρειάζεται αρκετή συνεχόμενη και οργανωμένη προσπάθεια.

5. Ποιος ο ρόλος του καλού καθηγητή στην επιτυχία του νεαρού σολίστα;

Ο καλός καθηγητής είναι το Α και το Ω στην επιτυχία του κάθε σολίστα αλλά και στη ζωή του γενικότερα! Στο τραγούδι ειδικότερα, ο ρόλος του καθηγητή είναι ακόμα πιο σημαντικός. Καταρχήν ο νέος τραγουδιστής πρέπει να χτίσει τεχνικά το Μουσικό του Όργανο, το οποίο είναι η Φωνή, έπειτα μέσα από την σωστή τεχνική να μπορεί να τραγουδά προστατεύοντας τη φωνή του από φωνητική κούραση και εξάντληση. Ένας κακός καθηγητής μπορεί να προκαλέσει την καταστροφή ενός νέου ταλέντου. Η κακή ή η ερασιτεχνική καθοδήγηση της φωνής μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα, από φωνητική κούραση μέχρι και λανθασμένες επιλογές ρεπερτορίου, ακόμη και λανθασμένες επιλογές εμφανίσεων. Συχνά με ρωτούν αν ένας γνωστός τραγουδιστής, με μεγάλη καριέρα μπορεί να είναι και ταυτόχρονα καλός καθηγητής. Η απάντηση μου είναι πάντοτε ΟΧΙ! Η μεγάλη καριέρα ενός τραγουδιστή δεν είναι ποτέ το σωστό κριτήριο. Το καταλληλότερο κριτήριο είναι η ίδια η φωνή μας, αν δηλαδή υπάρχει έντονη φωνητική κούραση μετά από το μάθημα, αν υπάρχει βράχνιασμα ή ακόμη αν αυτά που ακούει ο νέος τραγουδιστής του φαίνονται πολύ αφηρημένα και ακατανόητα, αν δεν διδάσκεται κατανοητά η τεχνική αναπνοής και κυρίως μετά από σύντομο χρονικό διάστημα δεν υπάρχει πρόοδος. Όλα αυτά είναι σημάδια ότι ο καθηγητής δεν είναι ο κατάλληλος.

6. Πώς θα χαρακτηρίζατε τη σαιζόν 2015/2016, ποιοι ήταν για σας οι πιο σημαντικοί σταθμοί της σαιζόν;

Η σαιζόν 2015/2016 ήταν μια πολύ παραγωγική σαιζόν. Καταρχήν θέλω να σταθώ στο Χριστουγεννιάτικο Κονσέρτο το οποίο πραγματοποιήθηκε στον Δεκέμβριο που μας πέρασε στο θέατρο Στροβόλου στη Λευκωσία, με τον τίτλο Χριστούγεννα στη Βιέννη. Ήταν μια συνεργασία και συνδιοργάνωση της Αυστριακής Πρεσβείας στην Κύπρο με τον Σύνδεσμο «Ένα Όνειρο μια Ευχή» και η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα της Πρώτης Κυριάς κα Α. Αναστασιάδη. Ο στόχος ήταν να μεταφέρουμε έστω και κατή τη διάρκεια μιας συναυλίας τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα της Βιέννης, με σκοπό την οικονομική βοήθεια παιδιών που πάσχουν από καρκίνο. Ήταν μια συναυλία με τεράστια επιτυχία και ήδη συζητείται η θεσμοθέτηση της! Ακολούθησαν εμφανίσεις μου σε Φιλιππούπολη, Μόναχο, Βιέννη, Μπρατισλάβα κ.α. Τον Μάιο ξεκίνησε η συνεργασία μου με την WienerBarock Orchester με εμφανίσεις στη Βιέννη, ενώ τον Ιούνιο εκπροσωπήσαμε την πόλη της Βιέννης σε μια από της μεγαλύτερες εκθέσεις τουρισμού ανά τω παγκόσμιω στη Σεούλ της Ν. Κορέας. Επιστρέφοντας τέλη Ιουνίου στη Βιέννη συμμετείχα στα καλοκαιρινά φεστιβάλ της Βιέννης σε σειρά συναυλιών και έπειτα μέσα Ιουλίου πέρασα στον τελικό του Διεθνούς Διαγωνισμού Τραγουδιού Beethoven Awards 2016 στο Teplice της Τσεχίας και ως εκ τούτου επιλέγηκα να ερμηνεύσω τους ρόλους της Κοντέσα από Γάμους του Φιγκαρό (Le Nozze di Figaro) του Μότσαρτ και της Φιορντιλίτζι από την όπερα «Έτσι Κάνουν Όλες (Cosi fan tutte)», επίσης του Μότσαρτ. Έπειτα από 20 μέρες εντατικών πρόβων με την North Czech Philarmonic είχαμε τρείς παραστάσεις σε τρείς διαφορετικές πόλεις της Τσεχίας Teplice, Jablonec και Πράγα.
7. Ας σταθούμε λίγο περισσότερο στη συμμετοχή σας αυτή στα Beethoven Awards 2016. Πώς έγινε η επιλογή σας στον τελικό και πως αυτό επηρεάζει τα μελλοντικά σας σχέδια;

Ο Διεθνής Διαγωνισμός Beethoven Awards 2016 στο Teplice της Τσεχίας οργανώθηκε από την European Music Academy, η οποία έχει σαν βάση της το Teplice, υπό την διεύθυνση του γνωστού Τσέχου μαέστρου και καλλιτεχνικού διευθυντή του Pilsen Opera Theater στη Τσεχία Nobert Baxa. Κατά τον πρώτο γύρο του διαγωνισμού είχαμε επιλεγεί μια ομάδα λυρικών τραγουδιστών ως Φιναλίστ του Διαγωνισμού. Στόχος του Διαγωνισμού ήταν η παρουσίαση τριών Όπερων του Μότσαρτ Cosi fan Tutte, Don Giovanni, Le Nozze di Figaro σε κονσερτάντε μορφή σε τρείς μοναδικές παραστάσεις με την North Czech Philarmonic. Σε αυτό το δεύτερο στάδιο του διαγωνισμού, η προετοιμασία και οι πρόβες με την North Czech Philarmonic.έγιναν υπο μορφή MasterClass υπό την καθοδήγηση του Διεθνώς Αναγνωρισμένου αυστριακού μαέστρου Wolfgang Scheidt. O μαέστρος Schedt με τεράστια εμπειρία στα πιο μεγάλα θέατρα ανά τω παγκόσμιω σε συνεργασία με ονόματα όπως Rene Fleming και άλλοι, ήταν για μας τους Φιναλίστ μια τεράστια βοήθεια στο να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε τους ρόλους για τους οποίους θα διαγωνιζόμασταν. Εγώ είχα επιλεγεί να ερμηνεύσω, όπως προανέφερα τους ρόλους της Contessa από Le Nozze di Figaro και Fiordiligi Cosi fan Tutte και στις τρεις παραστάσεις στα θέατρα των Teplice και Jablonec, με αποκορύφωμα την τελευταία παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Πράγας στη γνωστη Smetana Hall. Ήταν τρεις μοναδικές παραστάσεις με άρτια οργάνωση από την European Music Academy με ιδιαίτερη τη συμβολή και η παρουσία του Τσέχου μαέστρου. Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία από την οποία έχουν ήδη δημιουργηθεί πάρα πολλές ευκαιρίες. Ήδη με την πάροδο των παραστάσεων με έχουν προσεγγίσει για μια σειρά παραστάσεων με τη νέα σαιζόν στο Θέατρο όπου ο Μαέστρος Scheidt θα είναι πλέον ο καλλιτεχνικός διευθυντής. Εδώ επιτρέψετε μου να μην αναφέρω ακόμη το όνομα του Θεάτρου για ευνόητους λόγους. Αυτό το οποίο θα ήθελα όμως να αναφέρω ήταν η ευχάριστη έκπληξη την οποία συνάντησα στη Τσεχία. Στο φινάλε συνάντησα την συμπατριώτισσα μου Χριστιάνα Αλωνέυτη, μια ανερχόμενη Κύπρια σοπράνο από Αυστραλία η οποία σίγουρα θα έχει ένα λαμπρό μέλλον μπροστά της. Όπως βλέπετε δεν υστερούμε σε ταλέντα, χρειάζεται μόνο η σωστή αξιοποίηση τους!

g g

Απομνημονεύματα από έναν ξεχασμένο πόλεμο

 

Ο βετεράνος του πολέμου της Κορέας κ. Βασίλης Χατζησωτηρίου θυμάται και εξιστορεί τα βιώματα του

«7 μήνες μέσα στα χαρακώματα στην πρώτη γραμμή…» – Πολέμησε στην κατάληψη του υψώματος Νόρις

Μαριάννα Ξανθοπούλου

mxanthopoulou@empros.gr

Τις πτυχές ενός «ξεχασμένου» και άγνωστου για τους πολλούς, πολέμου στην μακρινή Κορέα, φέρνει στο φως το «Ε» μέσα από το αποτύπωμά του στην ψυχή και στην ζωή ενός βετεράνου αυτού του πολέμου, του κ. Βασίλη Χατζησωτηρίου από το Εράσμιο. Εξήντα πέντε ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τότε που κατατάχθηκε στις 10 Μάιου το 1951, 23 χρονών παλικάρι, όμως όλα τα θυμάται σαν χθες… Όλα χαράχτηκαν στην μνήμη του …όπως οι λιγόλογες αφιερώσεις με καλλιγραφικά γράμματα πίσω από τις φωτογραφίες που έστελνε στην μνηστή του για να της δείξει την αγάπη του και να την εμψυχώσει… «Εν Κορέα τη 25 – 12 – 52 Χαρισμένη ει την μνηστή μου Χρυσούλα για να με θυμάται Τέλος και καλήν Αντάμωση» ή στον αδελφό του «Χαρισμένη εις τον αδελφό μου. Μόλις είχα κατέβει από την πρώτη γραμμή»!

«Κάποιοι τα κατάφεραν να μην πάνε…»

«Ήμουν στο 518 τάγμα στον 2ο Λόχο. Ο Λοχαγός μας λεγόταν Χριστοφόρου Γεώργιος. Πήγαμε 2 αποστολές. Κάθε αποστολή από 250 άτομα. Ήταν επί Παπάγου. Το ΝΑΤΟ του είπε ότι δέχονταν να στείλει η Ελλάδα αποστολή από έλληνες στρατιώτες αλλά μόνο εθελοντές. Όμως δεν συμπληρώνονταν ο αριθμός και έτσι μας πήραν κι εμάς… Στρατιώτες ήμασταν όπου ήθελαν μας πήγαιναν αν και κάποιοι τα κατάφεραν και ενώ τους επέλεξαν δεν πήγαν τελικά…», θυμάται ο κ. Βασίλης αφήνοντας να διαφανεί και μια πικρία για την εποχή που άφηνε πίσω την οικογένειά του και την μνηστή του Χρυσούλα για να πάει να πολεμήσει σε μια άγνωστη μακρινή χώρα και όχι για να υπερασπιστεί την πατρίδα του αλλά για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα άλλων χωρών…

Λίγα λόγια για τον πόλεμο της Κορέας

Ο Πόλεμος της Κορέας, έγινε από το 1950 έως το 1953, με αφορμή τη γενικευμένη κρίση μεταξύ του «Κομμουνιστικού» μπλοκ και του «Δυτικού» μπλοκ. Η πολεμική σύρραξη που φαινομενικά έγινε μεταξύ του Κομμουνιστικού Βορρά και του Δυτικού Νότου, επί της ουσίας ήταν μια από τις «θερμότερες» κλιμακώσεις του Ψυχρού Πολέμου που μετά την διχοτόμηση του Βερολίνου μεταφέρθηκε στην Ασία για να αποφευχθεί μια γενικευμένη σύρραξη. Η Κορέα η οποία ήδη από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε χωριστεί σε Βόρεια και Νότια, με την ΕΣΣΔ να ελέγχει τον Κομμουνιστικό Βορρά και τις ΗΠΑ να ελέγχουν τον Νότο με σύνορο τον 38ο παράλληλο. Στις 25 Ιουνίου 1950, ο στρατός της Βόρειας Κορέας υπό την ηγεσία του εκλεκτού του Κρεμλίνου Κιμ Ιλ Σουγνκ, πέρασε δυναμικά τον 38ο παράλληλο ανακοινώνοντας σαν στόχο τη συνένωση των δυο τμημάτων της Κορέας σε ενιαίο κράτος και την εκτέλεση του αντικομμουνιστή προέδρου του Νότου Σήνγκμαν-Ρή και των οπαδών του. Η στρατιωτική δύναμη του Βορρά ήταν πολύ ισχυρή εκείνη την περίοδο, με τον οπλισμό των στρατιωτών να είναι σοβιετικής προέλευσης, ενώ και η Κομμουνιστική Κίνα έστειλε αρκετούς «εθελοντές». Η απόφαση για τη συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων ήταν επί της ουσίας μια προσπάθεια να δώσει η Ελλάδα τα διαπιστευτήριά της στο «Δυτικό Μπλοκ» κατά την προσπάθεια της χώρας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Η κυβέρνηση Πλαστήρα είχε ήδη ζητήσει την ένταξή της στο ΝΑΤΟ και είχε εισπράξει το «όχι» των Αμερικάνων, με την αιτιολογία ότι «δεν ήταν απαραίτητη για την Άμυνα του Δυτικού Κόσμου», επομένως η ελληνική συμμετοχή θα αποδείκνυε την αναγκαιότητα της ένταξής της. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα είχε βγει «ματωμένη» λίγο καιρό πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο και έτσι άδραξε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει εκ νέου τη στήριξη προς τους Δυτικούς Συμμάχους της. Η στρατιωτική δύναμη που έστειλε η Ελλάδα στην Κορέα, ήταν ένα τάγμα συνολικής δύναμης 1.000 ατόμων και ένα σμήνος της βασιλικής αεροπορίας αποτελούμενο από 67 άτομα με 7 αεροσκάφη C-47 Ντακότα. Το ελληνικό σώμα κέρδισε την παγκόσμια διάκριση σε δύο κυρίως μάχες: Την μάχη στο ύψωμα 381 τον Ιανουάριο του 1951 και στο ύψωμα Χάρυ τον Ιούνιο του 1953, απωθώντας και τις δύο φορές τους πολλαπλάσιους (Κινέζους κυρίως) αντιπάλους (Πληροφορίες από ιστορικές πηγές).

«7 μήνες μέσα στα χαρακώματα στην πρώτη γραμμή…» – Πολέμησε στην κατάληψη του υψώματος Νόρις

«Μας πήγαν στην Κορέα με καράβι… Αποβιβαστήκαμε στο Πουσάν και απ’ εκεί με τρένο στην Σεούλ στην πρώτη γραμμή. Καταταχτήκαμε σε ξεχωριστά τάγματα εμείς, οι Βέλγοι , οι Ολλανδοί, οι Πορτορικανοί, οι Γάλλοι. Ήμασταν στα χαρακώματα 3 Λόχοι …Κάθε Λόχος όταν έπαιρνε διαταγή έκανε επίθεση. Ο δικός μας πήρε διαταγή να καταλάβει το ύψωμα Νόρις. Το καταλάβαμε μετά από μάχη… οι σφαίρες έπεφταν βροχή…. χάσαμε 14 δικούς μας στρατιώτες, ένα υπολοχαγό, τον έλεγαν Μπεκιάρη Φώτη και έναν ανθυπολοχαγό. 7 μήνες έμεινα μέσα στο χαράκωμα… μετά έφεραν νέες σειρές… Ήταν ένας ανθυπολοχαγός, ο Κούτρας Πέτρος που μ’ αγάπησε τόσο πολύ γιατί ήμουν καλός φαντάρος, υπάκουος και μου είπε: «Βασιλάκη θα σ’ απαλλάξω», και με έστειλε στην Λέσχη Αξιωματικών για σερβιτόρο. Εκεί γνώρισα τον Υπίατρο Γεωργιάδη, τον διοικητή του Λόχου Ταμβακά Νικόλαο. Στην Λέσχη έτρωγε και ο Αμερικανός διοικητής. Ήθελαν να με κρατήσουν γιατί ήξερα την δουλειά αλλά εγώ είπα: « θέλω να πάω στο σπίτι μου». Το δέχτηκαν αφού πρώτα εκπαιδεύσω άλλους δύο για σερβιτόρους… Έτσι γύρισα». Με λίγα και απλά λόγια ο κ. Βασίλης διηγείται την εμπειρία του από τον πόλεμο της Κορέας: «Άλλη μια φορά ο 3ος Λόχος έκανε παρενοχλήσεις στο ύψωμα και υποχώρησε. 2 στρατιώτες τραυματίστηκαν και δεν τους είδαν για να τους πάρουν. Ήταν ο Χλέτσας Κωνσταντίνος και ο Πηρουνάκης από την Κρήτη. Τους έπιασαν αιχμαλώτους και τους μετέφεραν στο νοσοκομείο. Ο Πηρουνάκης πέθανε στο νοσοκομείο, ο Χλέτσας έζησε και όταν έγινε ανακωχή και ανταλλαγή αιχμαλώτων έζησε. Μου είπε ότι τους κοίταζαν καλά στο νοσοκομείο…».

Γράμματα και…. καρδιοχτύπι

Κι ενώ ο κ. Βασίλης πολεμούσε στην Κορέα η οικογένεια και η μνηστή του καρδιοχτυπούσαν περιμένοντας γράμμα: «Πήγαιναν και έρχονταν τα γράμματα…8 μέρες έκανε να πάει… Φοβόμουνα μην πάθει τίποτε… Σκοτώθηκαν πολλοί ένας από τα Πηγάδια, ένας από τα Άβδηρα. Ήταν καλός …τόσο νοιάζονταν τους δικούς του που τους έστελνε τα μισά από τα 40 δολάρια που του έδιναν για να ζουν…. φτωχά χρόνια», θυμάται η κα Χρυσούλα που έζησε κι εκείνη τον πόλεμο της Κορέας. Έναν πόλεμο από τον οποίο ο άνδρας της στάθηκε τυχερός και γύρισε για να συνεχίσει την ζωή του μαζί της. Μετά από λίγο παντρεύτηκαν και απέκτησαν δύο κόρες. Η ιστορία τους είχε χάπυ έντ όχι όμως και για άλλους. Σ’ αυτό τον πόλεμο οι απώλειες των Ελλήνων ανήλθαν σε 186 νεκρούς και 566 τραυματίες. Επίσης απωλέσθηκαν και 4 αεροσκάφη C-47 Ντακότα. Η Νότια Κορέα προς τιμή της ελληνικής συμμετοχής ανήγειρε στην κοιλάδα των ηρώων, κοντά στην Σεούλ, μνημείο για τους Έλληνες πεσόντες μαχητές.

 

 

 

πηγή    Εμπρός Ξάνθης

 

«Συνοριακά της Νεότερης Ελλάδας»

 

steg%20syndr

 Δήμος Πόρου

Δελτίο Τύπου

Διοργάνωση πρώτων επετειακών εκδηλώσεων

«Συνοριακά της Νεότερης Ελλάδας»

Ο Δήμος Πόρου, 188 χρόνια μετά τις ιστορικές διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα στο λιμάνι του νησιού το Φθινόπωρο του 1828, μεταξύ του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και των διπλωματικών αποστολών Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας, οι οποίες οδήγησαν στον καθορισμό των πρώτων συνόρων του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους, διοργανώνει από φέτος ετήσιες εκδηλώσεις για τον εορτασμό της επετείου τους.

Από τις 25 έως τις 28 Αυγούστου 2016 θα πραγματοποιηθούν στο νησί μας, τα «Συνοριακά της Νεότερης Ελλάδας», στο πλαίσιο των οποίων θα αναδειχθούν τα ιστορικά γεγονότα του 1828, σε συνδυασμό με ένα πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα με εκδηλώσεις (ανάμεσα στις οποίες συναυλία του Μανώλη Μητσιά στον Ρώσικο Ναύσταθμο και συναυλία της Φιλαρμονικής του Πολεμικού Ναυτικού στο Λιμάνι) που θα προσελκύσουν το ενδιαφέρον των κατοίκων, αλλά και επισκεπτών από όλη την Ελλάδα. Με την καθιέρωση της ετήσιας διοργάνωσης των «Συνοριακών», ο Δήμος μας, με την βοήθεια εθελοντών και χορηγών, αποκαθιστά την θέση του τόπου μας στη νεότερη ιστορία της χώρας και φέρνει τον Πόρο στο επίκεντρο των προορισμών του Αργοσαρωνικού το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου κάθε έτους.

_________ - _________ __________

Η περίπτωση των δύο νεαρών Γαλλίδων που τάφηκαν στην Ξάνθη στα τέλη του 19ου αιώνα.

 

Τα νεκροταφεία σιωπηλοί μάρτυρες της ιστορίας της Ξάνθης

Μνήματα έργα τέχνης αλλά και εικόνα παραμέλησης σε πολλούς τάφους που έγιναν οι τελευταίες κατοικίες σπουδαίων Ξανθιωτών

ΧΑΡΗΣ ΔΙΑΦΩΝΙΔΗΣ

chdiafonidis@empros.gr

Τα νεκροταφεία έχουν συνδεθεί με άσχημες στιγμές της ζωής μας, λόγω της απώλειας αγαπημένων προσώπων. Στην ορθόδοξη θρησκευτικότητα συνηθίζουν να καλούνται και κοιμητήρια με την ίδια λογική που αποκαλούμε τους νεκρούς μας κεκοιμημένους. Η προσδοκία της ανάστασης στην ορθόδοξη διδασκαλία μετατρέπει τον αναπόφευκτο θάνατο σε μια προσωρινή κατάσταση και μια μετάβαση, θεωρώντας αυτούς που έχουν αφήσει τον κόσμο αυτό ως κεκοιμημένους που θα ξυπνήσουν στην μέλλουσα ζωή. Πέρα από την μεταφυσική διάσταση που αποπνέει ο χώρος, για τους περισσότερους είναι ένας τόπος απαράκλητος και πολλές φορές αποκρουστικός, ενώ σε κάποιους άλλους προσφέρει μια σχετική παρηγοριά και παράκληση η επαφή με τον αγαπημένο μέσω της τελευταίας του κατοικίας. Υπάρχει όμως και η ιστορική προσέγγιση, αφού σε ένα νεκροταφείο θα συναντήσει κανείς τους τάφους ανθρώπων που έζησαν και δημιούργησαν στον τόπο. Περιδιαβαίνοντας το νεκροταφείο της Ξάνθης, ήρθαν στην μνήμη πρόσωπα, γεγονότα, ιστορικές διηγήσεις, αφού πάνω στα λευκά μάρμαρα είναι χαραγμένα τα ονόματα δημάρχων, πολιτικών, επισκόπων, ιερέων, εκπαιδευτικών, εμπόρων και επιχειρηματιών, οικοδόμων και προσκυνητών, προσωπικοτήτων που προσέφεραν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο ιστορικό γίγνεσθαι και την καθημερινότητα της πόλης μας.

Η ιστορία που κρύβουν τα παλιά μνήματα του νεκροταφείου

Αφορμή γι’ αυτή μας την περιήγηση ανάμεσα σε παλιούς πέτρινους και μαρμάρινους, απέριττους και μεγαλοπρεπείς, καλοδιατηρημένους και κατεστραμμένους τάφους έγινε η αναφορά του συνταξιούχου κ. Πέτρου Δημητριάδη για έναν τάφο που πιθανώς ανήκε στην οικογένεια κάποιου Γάλλου προξένου της πόλης. Δεν είναι ίσως γνωστό στους περισσότερους, ότι κατά την εποχή που το εμπόριο καπνού ήκμαζε στην Ξάνθη και οι επαφές και εξαγωγές στην Ευρώπη ήταν πολλές, η πόλη φιλοξενούσε τέσσερα προξενεία. Το ιταλικό, το γαλλικό, το ελληνικό και αυτό της τότε Αυστροουγγαρίας.

Ο τάφος των δύο νεαρών γαλλίδων

Στην κεντρική είσοδο του νεκροταφείου της Ξάνθης, αφού ο επισκέπτης κατέλθει τα σκαλιά, συναντά στα αριστερά του μία κακότεχνη, δυστυχώς, βρύση. Στο πάνω μέρος της έχουν χρησιμοποιηθεί ως διακοσμητικό επιστέγασμα κάποιες μαρμάρινες επιγραφές. Στις δύο πλευρές του κιβωτιόσχημου μαρμάρου μπορεί κανείς να διαβάσει μέχρι σήμερα τα ονόματα μιας γυναίκας και ενός κοριτσιού που τάφηκαν λίγο παρακάτω. Μεταφέρουμε τις επιγραφές μεταφρασμένες από τα γαλλικά. Στην μία πλευρά αναφέρεται: «Ενθάδε κείται η Tabia Teresa. Γεννήθηκε την 8η Ιουλίου 1871 και απεβίωσε την 4η Δεκεμβρίου 1894». Στην άλλη πλευρά η επιγραφή είναι πιο λιτή και αναφέρει: «Ενθάδε κείται η Merlo Josephine ηλικίας δέκα ετών». Παρότι δεν έχουμε ημερομηνία θανάτου του μικρού κοριτσιού, το ‘’προσευχηθείτε γι’ αυτές’’ που είναι χαραγμένο στο κέντρο υποδηλώνει ότι το 1871 είχε αποβιώσει και η μικρή Josephine. Η 23 ετών γυναίκα δεν γνωρίζουμε αν ήταν μητέρα της μικρής, αλλά προφανώς ανήκαν σε κάποια εξέχουσα οικογένεια που κατοικούσε εδώ, αφού, παρότι καθολικές, τάφηκαν στο ορθόδοξο νεκροταφείο. Ο κ. Δημητριάδης πιθανολογεί ότι ήταν συγγενείς του τότε προξένου της Γαλλίας στην Ξάνθη, γι’ αυτό και η ταφή τους έγινε εδώ, κάτι που ίσως συνδέεται και με το οικόσημο στο κάτω μέρος της επιγραφής, αν βέβαια ανήκουν στον ίδιο τάφο. Την εποχή εκείνη, βέβαια, υπήρχε στην Ξάνθη κοινότητα καθολικών, που συνδέεται με την εγκατάσταση τεχνικών και εμπόρων τα χρόνια κατασκευής του σιδηροδρομικού δικτύου στην Αλεξανδρούπολη (τέλη 19ου αι.) και την άνθιση της εμπορίας καπνού στη Ξάνθη.

Η παραμέληση των παλιών τάφων και η καταστροφή τους

Ο κ. Δημητριάδης μας επεσήμανε επίσης το γλυπτό ενός αγγέλου με γυναικεία μορφή, που είναι τοποθετημένη πάνω σε στήλη απέναντι από την βρύση και πολύ κοντά στον τάφο του μακαριστού Δημάρχου Ξάνθης, Φίλιππου Αμοιρίδη. Ο ίδιος το συνδέει με τον τάφο από τον οποίο πάρθηκαν και τα μαρμάρινα τμήματα με τις επιγραφές, παρότι δεν κατέστη δυνατόν να εντοπίσουμε το αρχικό σημείο του τάφου. Είναι αλήθεια ότι σε πολλά μνήματα επικρατεί μία θλιβερή εικόνα εγκατάλειψης, κυρίως στους τάφους που φιλοξενούν ανθρώπους των οποίων δεν ζουν σήμερα κάποιοι απόγονοι για να τους περιποιηθούν. Οι επιγραφές αναφέρουν ονόματα, επαγγέλματα, τόπο καταγωγής, ημερομηνίες και προσφέρουν πολλά ιστορικά στοιχεία στην σύγχρονη έρευνα για την πόλη της Ξάνθης. Θα έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχει μία στοιχειώδης μέριμνα από πλευράς δήμου Ξάνθης, στον οποίο ανήκει το νεκροταφείο, ώστε να μην σημειώνονται βανδαλισμοί. Η κατασκευή της βρύσης που αναφέραμε έγινε πριν αρκετά χρόνια, καθώς ο κ. Βασίλης Αϊβαλιώτης μας ανέφερε ότι σε παλιότερες φωτογραφίες που έχει στην κατοχή του από το νεκροταφείο οι επιγραφές βρίσκονταν ήδη εκεί. Η γνώση και η αισθητική προηγούμενων δεκαετιών θα πρέπει να μην βρει συνέχεια και κάποιοι τάφοι που αποτελούν έργα τέχνης να προφυλάσσονται από την φυσική φθορά και την ανθρώπινη παρέμβαση.

 πηγή  empros.gr

Gelebte Ökumene in syrischen Ruinen Patriarch Johannes X. zu Besuch bei der polnischen Orthodoxie

 

 

 

Von Heinz Gstrein

Warschau. Patriarch Johannes X. von Antiochia hat vom 16. bis 18. August die Polnische Orthodoxe Kirche besucht. Er wurde in Warschau auch von Präsident Andrzej Duda empfangen. Dieser bekräftigte, dass sich Polen für eine friedliche Lösung im Bürgerkrieg Syriens und der anderen Nahostkonflikte einsetzt. Der Patriarch legte seinen Standpunkt von einer Hauptverantwortung des heutigen militanten Politislam für Verfolgung und Vertreibung der Orientchristen dar. Jahrhunderte lang hätten diese in der Region mit den Muslimen friedlich zusammen gelebt. Johannes X. warnte auch vor Ausbreitung des Blutvergießens auf Libanon, falls dort nicht endlich ein neues Staatsoberhaupt gewählt werden könne. In Beirut ist das Präsidentenamt schon seit 2014 verwaist.

Wichtigste Themen der Gespräche mit Metropolit Sawa Hrycuniak von Warschau und ganz Polen waren ebenfalls die Not der orthodoxen Nahostchristen, die Rezeption des orthodoxen Konzils von Kreta im Juni – an dem die antiochenische Kirche nicht teilgenommen hatte, und der Jurisdiktionsstreit zwischen den Patriarchaten von Antiochia und Jerusalem um ihre Zuständigkeit im Golfemirat Katar.

Die in Syrien und dem Irak von islamischen Terrormilizen bedrängte, gebietsweise schon fast ausgerottete antiochenische Orthodoxie sieht sich auch kirchlich zunehmend in der Isolierung. Ihr Entschluss, wegen der Differenzen mit einer Schwesterkirche das Konzil zu boykottieren, findet kaum Verständnis. Auch die Serben hatten wegen der Ernennung von Bischöfen für die Rumänen in der Vojvodina und die mit ihnen verwandten Vlasi (Walachen) in Ostserbien dem Patriarchen in Bukarest mit Abbruch der kirchlichen Communio gedroht, waren aber dennoch nach Kreta gekommen. Ähnliche Doppeljurisdiktionen wie seit 2013 in Katar bestehen schon längst in Finnland, Estland oder Moldawien, ohne dass das der interorthodoxen Einheit zuwider läuft. Seine Vorsprache in Warschau bot jetzt Patriarch Johannes X. eine besonders gute Gelegenheit, einen Ausbruch aus seiner Schmollecke zu versuchen.

Die polnische Orthodoxie unterhält von allen Kirchen im vormals sowjetischen Machtbereich die besten Beziehungen zum Patriarchat von Konstantinopel. Dessen Zuständigkeit in Polen und dem Westen der Ukraine und Weißrusslands war 1924 wieder hergestellt und eine eigenständige (autokephale) „Polnische Orthodoxe Kirche“ geschaffen worden. Zuvor hatte sich die Reichskirche der russischen Zaren vom 17. bis ins 19. Jahrhundert diese Gebiete mit ihren orthodoxen und weitgehend auch griechisch-katholischen Bistümern einverleibt. Nach 1945 musste die Metropolie von Warschau die Jurisdiktion in den Ostgebieten, die zur Sowjetunion fielen, an das Patriarchat Moskau abtreten, um ihren unabhängigen Fortbestand wenigstens auf dem Boden der Volksrepublik Polen zu sichern. Doch wurde Metropolit Dionizy Waledynski (1876-1960), der die polnische Orthodoxie seit 1924 geleitet hatte, von der Kirchenleitung entfernt und aus Warschau ins oberschlesische Sosnowiec (Sosnowitz) verbannt. An seine Stelle traten von Moskau eingesetzte Administratoren und 1951 bis 1959 der Gegenmetropolit Makary Oksaniuk. Er kam aus Lemberg, wo er 1946 die Pseudosynode zur Auflösung der griechisch-katholischen Kirche geleitet hatte. Der Ökumenische Patriarch Athenagoras I. hielt jedoch an Dionizy als einzig rechtmäßigem Oberhirten fest. Was wieder einmal zeigte, wie wichtig das Amt Konstantinopels als Wahrer der kirchlichen Ordnung und Rechtmäßigkeit für die gesamte orthodoxe Kirchenfamilie ist. Erst nach Dionizys Tod und im Vorfeld der I. Panorthodoxen Konferenz von Rhodos kam es 1961 zur Einigung zwischen dem Phanar und Moskau über Tymoteusz Szretter (1961-62) als kanonischem, gesamtorthodox anerkannten Metropoliten von Polen. Seitdem beweist die Polnische Orthodoxe Kirche unter dem Kommunismus wie nach der Wende Konstantinopel besondere Treue, führt aber auch die engen Beziehungen zur russischen Orthodoxie fort. Von ihren heute neun Bischöfen (für zwischen 600 000 und 800 000 geschätzte Gläubige) sind immerhin fünf in Moskau, St. Petersburg, Minsk und dem slowakischen Preschow im russischen Einflussbereich ausgebildet. Die polnische Kirche scheint daher wie keine andere berufen, gerade jetzt in der postkonziliären Spaltung der Orthodoxie zwischen einem Konstantinopler und einem Moskauer Block die vermittelnde Rolle zu spielen und auch dem Patriarchat Antiochia die Rückkehr ins Einvernehmen mit der übrigen orthodoxen Kirchenfamilie zu erleichtern. Während nämlich auch die Russische Orthodoxe Kirche der „Heiligen und Großen Synode“ auf Kreta aus grundsätzlichen Erwägungen fern blieb, billigt sie nicht den Justament-Standpunkt der Antiochener in der Katar-Frage.

In Warschau wurden nun diesbezüglich die Weichen für die Bildung jener interorthodoxen Vermittlungs-Kommission gestellt, die das Ökumenische Patriarchat schon vor dem Konzil vergeblich angeregt hatte. Ihr sollen außer Vertretern der beiden Streitparteien auch „Schlichter“ aus den Patriarchaten von Alexandria und Moskau sowie den Autokephalkirchen Zyperns und Polens angehören.

Patriarch Johannes X. erhielt auch das theologische Ehrendoktorat der Christlichen Theologischen Akademie Warschau. Diese war 1954 den Minderheitenkirchen Polens – Orthodoxen, Lutheranern, Reformierten, Altkatholiken und Mariaviten – als gemeinsame Ausbildungsstätte für ihren geistlichen Nachwuchs vom kommunistischen Staat zugestanden worden. Mit dem Hintergedanken, ihren künftigen Klerus im Sinn eines gleichgeschalteten „Friedenspriestertums“ zu beeinflussen. Aus dieser Notlösung ist aber seit der Wende eine ökumenische Institution ersten Ranges geworden.

Wie Johannes X. in seiner Dankesrede ausführte, führt in Syrien heute die gemeinsame Verfolgung und Bedrängnis aller Christen zu einer „gelebten Ökumene der Märtyrer“. Diese „zeigt sich heute in unseren Ruinengassen, in den belagerten Christenvierteln von Griechisch- und Orientalisch-Orthodoxen, Katholiken aller Riten und Evangelischen, in der gegenseitigen Hilfe und Solidarität miteinander über die schmerzlichen konfessionellen Schranken hinweg.“ Der Patriarch gab auch seinen Plan bekannt, im Kloster „St. George al-Homeyra“ bei Homs mitten in Syrien die zweite theologische Hochschule seiner Kirche nach Balamand im Libanon zu begründen: „Wie wir Balamand mitten im libanesischen Bürgerkrieg der Jahre 1975 bis 1990 erstehen ließen, soll jetzt mit „Hl. Georg am Wildbach“ der Beweis geliefert werden, dass wir uns aus Syrien nicht vertreiben lassen.“

 

πηγή öki