ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ !

11082581_811286535587900_4224381036769007659_n

von Theodora Kokosi

Παρελθόν. Μία έννοια που κάποιους τους πονάει,άλλους τους κάνει να το νοσταλγούν και άλλους τους σπρώχνει μακριά. Το παρελθόν είναι μία ατομική ουτοπία. Μία ουτοπία που άλλες φορές λυτρώνει και άλλες φόρες βασανίζει για καιρό. Στο παρελθόν βρίσκονται καλές μέρες, σκοτεινοί φόβοι , βαθία μυστικά, αλήθειες που πονάνε και γεγονότα που στιγματίζουν. ¨Όμως, αν το παρελθόν εκπροσωπεί τη έννοια του τετελεσμένου πως γίνεται να επηρεάζει το παρόν? Γιατί στις δύσκολες στιγμές μας γυρνάμε πίσω? Μήπως ποτέ δεν φύγαμε? Πότε σταματάει το παρελθόν?

Με πήρε τηλέφωνο κλαίγοντας, ίσα που καταλάβαινα τι έλεγε. Ένα κομμάτι του παρελθόντος είχε χτυπήσει την πόρτα της. Κάποια πόρτα του μυαλού της που πάλι χωρίς η Δήμητρα να καταφέρει να το ελέγξει , άνοιξε διάπλατα. Με τον Παναγιώτη τους χώρισε η απόσταση, ή μήπως δεν ήταν μόνο αυτό? Ό,τι και να ήταν την προβλημάτιζε ακόμα και με το δίκιο της. Δεν είναι ότι είχαν κόψει κάθε επαφή ούτε ότι μιλούσαν τακτικά, όμως κάθε φορά που αυτό συνέβαινε, η Δήμητρα γινόταν χάλια. Το ήξερε ότι δεν της έκανε καλό να του μιλάει και πιθανότατα να μην ήταν καλό ούτε για εκείνον, όμως συνέχιζε, και οι δύο συνέχιζαν να διατηρούν επαφές παρά τις ενστάσεις τους για διατήρηση μιας τυπικής σχέσης. Τι τους έδενε? Υπήρχε ακόμα ή απλά νόμιζαν ότι θα βρουν ο ένας στον άλλο κάτι που τελικά δεν έψαχναν?

Παράλληλα, κάπου αλλού λίγο πιο βόρεια η Τόνια αν και για ένα διάστημα αυτό ήθελε, δεν είχε κλείσει ποτέ την πόρτα με το παρελθόν της. Μάλιστα, ζούσε παράλληλα εδώ και αρκετό καιρό το παρελθόν με το παρόν και ίσως ακόμα και το μέλλον της. Αν όντως είχε τελειώσει με το παρελθόν της, τόσο ώστε να προχωρήσει σε κάτι νέο γιατί δεν το αποχαιρέτησε ποτέ εντελώς? Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που μπόρεσε να αποχαιρετίσει το παρελθόν εύκολα ή τελείως ή γρήγορα, αλλά από το να αφήσεις πίσω σου κάποια πράγματα μέχρι το να διατηρείς μία οποιαδήποτε σχέση μαζί τους έχει μεγάλη διαφορά. Πόσο μάλλον όταν η σχέση που διατηρείς καθορίζει τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι στο σήμερα.Όλοι μας είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν μας γιατί όλα όσα σήμερα ζούμε , καλά και άσχημα, τα οφείλουμε σε επιλογές που κάναμε στο τότε. Αν κάτι με προβληματίζει σε σχέση με αυτό, είναι η τάση μας να γυρνάμε σε δύο είδη καταστάσεων , τα οποία είναι εξίσου τοξικά για το παρόν μας.

Γυρνάμε σε καταστάσεις που αν και έπαιρναν μορφή τέλους, ουσιαστικά ποτέ δεν τελείωναν. Σε τελείες που διαρκώς γίνονταν κόμμα. “Κάθε τρία χρόνια κάνετε κάτι εσείς” άκουγα να λένε για τη σχέση μου με τον Χ., “σαν να το έχετε παράδοση” . Δεν το είχαμε όμως, η αλήθεια μάλλον είναι πως εκείνος σταθερός έμενε και εγώ απλά γύρναγα. Πότε γύρναγα? Μήπως γύρναγα όταν με βόλευε να γυρίσω και τον έβλεπα απλά ως τη σίγουρη-πάντα-εκεί-για-εμένα-λύση? Από την άλλη, μήπως αντιμετώπιζα πολύ κυνικά τα πράγματα και όντως υπήρχε κάτι ανάμεσα σε εμένα και τον Χ. Που φοβόμουν να παραδεχτώ και με έκανε να φεύγω? Και αν υπήρχε και ήταν όντως τόσο ισχυρό γιατί ποτέ δεν με κράτησε μαζί του? Και το τέλος που έδινα κάθε φορά, γιατί δεν ήταν αρκετά δυνατό για να αποτρέψει και εκείνον από το να γυρίσει ή έστω να ξαναέρθει σε εμένα?

Η άλλη μορφή κατάστασης ωστόσο είναι κάπως πιο περίπλοκη και πιο μονόπλευρη. Αφορά σε αυτές τις καταστάσεις που τελειώνουν χωρίς επισήμανση κάποιου τέλους. Στις καταστάσεις που ο ένας από τους δύο χάνεται χωρίς προειδοποίηση ενώ καταφέρνει πάντα να έχει μία πρόχειρη δικαιολογία, (τον πρώτο καιρό μέχρι να το πάρεις το μήνυμα) για το τι έχει συμβεί και δεν βρίσκει χρόνο να μιλήσει. Σταδιακά θα χαθεί και μετά ακολουθούν ατελείωτες ώρες αγωνίας και σκαλώματος πάνω από τον υπολογιστή ή το τηλέφωνο. Μεταξύ μας, όλες έχουμε μια φίλη που πέρασε δέκα μερόνυχτα καρδιοχτυπώντας και τσιρίζοντας “ΚΩΣΤΑ” κάθε φορά που χτύπαγε το τηλέφωνο. Ναι, μιλάω για την ίδια φίλη που στο τέλος μπέρδευε και το κουδούνι της πόρτας με τον ήχο του κινητού.

Χαμογελάμε κοιτώντας παλιές φωτογραφίες,ψάχνουμε παλιά μηνύματα, φοράμε παλιά ρούχα, πηγαίνουμε σε μέρη που κάποτε σήμαιναν κάτι. Όλα αυτά τα κάνουμε στην προσπάθεια μας να πλησιάσουμε το παρελθόν που απομακρύνεται όταν το αποζητάς και εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένεις. Γι’ αυτό είναι ουτοπία το παρελθόν , επειδή όταν το πλησιάζεις οικειοθελώς φεύγει μακρυά σου κάνοντας σε να το νοσταλγείς όλο και πιο πολύ. Δεν ξέρω αν η σχέση μου με τον Χ. Θα ήταν διαφορετική αν κάποτε είχαμε υπάρξει μαζί και είχα βιώσει τη πληρότητα. Δεν ξέρω αν η Τόνια θα ήθελε ακόμα να βλέπει το παρελθόν της αν το παρόν της δεν είχε κάνει τη ξαφνική εμφάνιση του, ούτε αν η Δήμητρα θα ήθελε να είναι μαζί με τον Παναγιώτη ακόμα αν δεν τους είχε χωρίσει η απόσταση. Έχουμε την τάση να το εξιδανικεύουμε το παρελθόν, να κρατάμε μόνο τα καλά γιατί νομίζουμε πως σαν αυτά δεν θα ξαναέρθουν άλλα. Μήπως τελικά το παρελθόν είναι αυτό που μας κάνει να ελπίζουμε και όχι το μέλλον?

Ό,τι έχει συμβεί έως τώρα έχει συμβεί για ένα λόγο, έτσι μας βολεύει να πιστεύουμε. Κάνουμε τις επιλογές μας, τα λάθη μας, απογοητευόμαστε, θυμώνουμε και νοσταλγούμε όμως τελικά εμμένοντας στο παρελθόν χάνουμε όλα τα καλά που μας συμβαίνουν στο παρόν. Το παρελθόν σίγουρα δεν αλλάζει και έχουμε αφήσει πίσω καταστάσεις είτε επειδή το θέλαμε είτε όχι, οι οποίες μας έχουν αγγίξει , μας έχουν κάνει να χαρούμε και μας έχουν αφήσει με μια γλυκόπικρη ανάμνηση. Γλυκιά για όλα τα καλά και πικρή για όσα μας πόνεσαν, για όσα μας πονάνε. Μήπως τελικά οι αναμνήσεις δεν αφορούν μόνο στο παρελθόν και συνεχίζουν να πορεύονται μαζί μας μέχρι να δώσουμε το δικό μας τέλος? Άραγε μέχρι να δώσουμε το τέλος θα μας λείψουν τα πράγματα που χάσαμε από το σήμερα ελπίζοντας στο χτες? Και αν ναι, ποιος μας εγγυάται ότι το τέλος θα είναι αυτή τη φορά οριστικό?

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s