Το “ναι” και το “όχι” διχάζουν ξανά μια πνευματικά και ψυχικά άρρωστη Ελλάδα

DHMOPSIFISMA 2015

Της Αλεξάνδρας Κατσινέλη

Παρακολουθώντας το σκηνικό των τελευταίων ημερών εν όψει του δημοψηφίσματος της Κυριακής διαπιστώνω με βαθύτατη θλίψη μια κατάσταση πολωτική, με όλες τις “άρρωστιες” που μπορεί να χαρακτηρίζουν μια κοινωνία και πάνω από όλα με την υπερίσχυση των άκρων.

Η τρομοκρατία, οι φραστικοι τραμπουκισμοί, η χυδαιότητα, η υποκρισία και η καθοδήγηση κατακλύζουν την καθημερινότητα ενός λαού ταλαιπωρημένου, αγανακτισμένου αλλά πάνω απ’ όλα ενός λαού χωρίς παιδεία. Μια προπαγάνδα που πηγάζει από τα πολιτικά και μιντιακά κέντρα εξουσίας έχει γίνει αβίαστα πλέον κτήμα του καθενός που την αγγαλιάζει σφιχτά ανάγοντας την σε ύψιστης σημασίας σκοπό. Έτσι, αντί για έναν εσωτερικό διχασμό και μια σύκρουση ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα του καθενός παρατηρείται ένας εθνικός διχασμός ανάμεσα σε φανατισμένα όντα που άκριτα τάσσονται υπέρ του “ναι” ή του “όχι”. Ενός “ναι” και ενός “όχι” στα οποία ισάξια ελλοχεύουν κίνδυνοι. Ενός “ναι” και ενός “όχι” που όχι μόνο δεν ξέρουμε τι συνέπειες ακριβώς θα έχουν αλλά και η πλεοψηφία από εμάς δεν γνωρίζει σε ποια ερώτηση απαντούν. Γιατί πόσοι από εμάς έχουν διαβάσει το κείμενο στο οποίο εκφράζεται η πρόταση των δανειστών και στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε με αυτά τα περιβόητα «ναι» και «όχι»; Αυτός ο διχασμός αντί να μας τρομάζει μας προκαλεί να τον υιοθετίσουμε στην πιο αυστηρή του μορφή και το κάνουμε με ένα τρόπο εξευτελιστικό.

Η Ελλάδα πάνω από όλα βιώνει μια κρίση ανθρωπιστική και μια χρεοκοπία των αξιών, της ηθικής και της ψυχής του έθνους. Αυτή η χρεοκοπία δεν μπορεί να αποφευχθεί αλλά ούτε και να εξισορροπηθεί με καμία χρηματοδότηση. Αυτή η χρεοκοπία έχει ριζώσει πολύ βαθιά. Γιατι; Γιατί όλοι μας, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και σε ξεχωριστό βαθμό την ποτίζουμε εδώ και χρόνια. Σε αυτές τις κρίσιμες ώρες, λοιπόν, δεν μας ενώνει η συνεργασία και η αλληλεγγύη, αλλά έννοιες βαθύτατα δραματικές: η έλλειψη παιδείας, ο σαθρός πολιτικός νους και η απουσία κριτικής σκέψης. Όμως έτσι ξεχνάμε το πιο σημαντικό. Για να ονειρευτεί η χώρα αυτή ξανά πρέπει πρώτα να αποκτήσει την χαμένη της παιδεία και τις αξίες της και αυτό δεν το προσφέρει κανένα «όχι» και κανένα «ναι».

Α. Κ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s